I SA/Gl 897/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Anna Tyszkiewicz – Ziętek, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych). Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 681/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: Kolegium albo organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] nr [...] ustalającą Z. S. (dalej: skarżący) oraz A. S. i I. S. (dalej: uczestniczki postępowania) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. Sąd orzekł jednocześnie, że powyższa decyzja Kolegium nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Od powyższego wyroku pełnomocnik organu odwoławczego wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1210/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 681/12 oraz przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zasądził także od skarżącego na rzecz organu odwoławczego kwotę 235,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W związku z tym, sprawa powyższa została zarejestrowana pod nową sygn. akt I SA/Gl 897/15. Na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. stawiły się uczestniczki postępowania, które złożyły do akt sprawy pismo skarżącego z dnia 20 października 2015 r. wraz z załącznikami, z którego wynika, iż uchylone zostały dotychczasowe decyzje dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2014 i wydano nowe decyzje ustalające zerowe kwoty podatku. W treści powyższego pisma skarżący dodatkowo podniósł, że wnosi o zwrot kosztów sądowych, poniesionych w wyniku prowadzonych spraw "które nie musiały się odbywać", gdyż sprawa winna być wyjaśniona już po jego pierwszym wniosku dotyczącym błędnego wpisu w ewidencji gruntów. Na pytanie Sądu uczestniczka postępowania oświadczyła, że obecnie skarga stała się bezprzedmiotowa, gdyż organ uchylił decyzje wymiarowe i następnie zwrócił wyegzekwowany podatek. Wskazała, że skarżący uważa jednak, iż należny jest mu zwrot kosztów sądowych oraz odsetki od wyegzekwowanych kwot podatku. Sąd na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. postanowił zobowiązać uczestniczki postępowania do poinformowania skarżącego, który jest ich ojcem, aby uściślił treść pisma procesowego z dnia 20 października 2015 r. i oświadczył, czy cofa skargę dotyczącą wymiaru podatku za 2012 r. będącą przedmiotem niniejszego postępowania – w terminie 7 dni. Jednocześnie Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia w niniejszej sprawie na dzień 5 listopada 2015 r. W piśmie z dnia 23 października 2015 r. skarżący oświadczył, iż wycofuje skargę, gdyż podatek "stał się już niewymagalny w następstwie skorygowanego błędnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków na nieużytki (N)". Wniósł jednocześnie o zwrot kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że na skutek uchylenia w całości przez Burmistrza Miasta T. decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. oraz ustalenia nowego wymiaru w tym podatku w kwocie [...] zł (co nastąpiło decyzją z dnia [...], nr [...]) postępowanie sądowe w rozpatrywanej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Z kolei zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w istocie wycofanie przez skarżącego skargi miało miejsce już w piśmie procesowym z dnia 20 października 2015 r., doprecyzowanym w jego kolejnym piśmie z dnia 23 października 2015 r. Wobec powyższego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia. Zaznaczyć jednocześnie należy, że przepisy obowiązującej procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują w zaistniałej sytuacji procesowej możliwości zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania. Taki zwrot kosztów nastąpić mógłby bowiem bądź w wyniku uwzględnienia przez Sąd skargi (art. 200 P.p.s.a.) bądź w przypadku tzw. autokontroli (uwzględnienia skargi przez organ – art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a.), co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.