I SA/Gl 937/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. grudnia na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji E.O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że utrzymuje siebie i swoja rodzinę z pracy. Oświadczyła, że obecne jej i jej męża zarobki wynoszą po [...]zł brutto, zaś na utrzymaniu pozostają dzieci w wieku 5 i 3 lata. Jednocześnie podniosła, że spółka, do której wniosła udziały w prawie wieczystego użytkowania nie osiąga przychodów, a budowa hali, która miała powstać została wstrzymana. Tym samym wszczęcie postępowania egzekucyjnego naraziłoby ją i jej rodzinę na pozbawienie środków utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast, w myśl art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. art. 61 § 3 P.p.s.a.). Niewątpliwie wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, opubl. w Lex nr 1464732). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex nr 1470059). W niniejszej sprawie skarżąca poza podniesioną argumentacją nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na okoliczności podniesione we wniosku, w szczególności dotyczących sytuacji finansowej skarżącej, a wykazujących, że skarżąca nie jest w stanie zapłacić należności podatkowej – bez uszczerbku dla utrzymania siebie i swojej rodziny – tym samym umożliwiając Sądowi rzeczywistą jej ocenę. Za uwzględnieniem wniosku nie mogła przemawiać także dokumentacja, którą skarżąca przedstawiła na potrzeby rozpoznania jej wniosków o przyznanie prawa pomocy. Po pierwsze należy odnotować, że dokumentacja ta nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowo-ekonomicznej. Po wtóre, dokumentacja ta – w ocenie referendarza sądowego, a następnie Sądu rozpoznającego sprzeciw – nie potwierdziła, że w przypadku skarżącej zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy z uwagi na jej bierną postawą procesową wobec nieprzedłożenia wszystkich żądanych dokumentów źródłowych, a także wobec sprzeczności oświadczeń samej skarżącej i ich sprzeczności ze złożonymi dokumentami.. Tym samym brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Podkreślić przy tym wypada, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). Wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych nie ma charakteru nieodwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może spowodować, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone i to wraz z odsetkami. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a