I SA/Gl 971/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 2 817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO lub Kolegium), w punkcie 1 działając na podstawie art. 233 § 2 oraz "art. 21 § pkt. 1" i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. w Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. w Dz. U. z 2006 roku, Nr 121, poz. 844 z późniejszymi zmianami, dalej u.p.o.l.) uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] określającą A S.A. z siedzibą w W. (dalej A S.A. lub Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w wysokości [...]zł. W punkcie 2 ww. decyzji z dnia [...] SKO działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 oraz "art. 21 § pkt. 1" i art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 1a ust. 1 pkt. 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] określającą A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...]zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2009, wskutek złożenia przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za ww. lata obniżony w stosunku do 2007 r. o wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Po wyznaczeniu stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji działając na podstawie przepisów art. 21 § 3 i 5 O.p. i art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych decyzją z dnia [...] ustalił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości [...]zł. oraz wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 w wysokości [...]zł. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie ww. decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania zarzucając przy tym naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na sprzedaż kanalizacji kablowej do B podniesiono także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 3 i w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podkreślił, że linie telekomunikacyjne umieszczone w kanale telekomunikacyjnym nie podlegają opodatkowaniu. W tym przedmiocie odwołał się do wyjaśnień Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. wydanego w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Na tej podstawie stwierdził, że telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest linia kablowa podziemna, linia kablowa naziemna i kanalizacja kablowa. Linia podziemna została zdefiniowana jako linia kablowa umieszczona bezpośrednio w ziemi, a zatem linia kablowa umieszczona w kanalizacji, jako niewymieniona wśród obiektów budowlanym takim obiektem nie jest, a skoro tak to nie można przypisać jej cech budowli podlegającej opodatkowaniu. Pełnomocnik zarzucił także organowi I instancji naruszenie zasady działania organu w sposób budzący zaufanie podatników, zasady przekonywania oraz zasady prawdy obiektywnej. Ten ostatni zarzut uzasadnił brakiem przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym oględzin oraz nie powołaniem biegłego w celu określenia wartości przyjętych za podstawę opodatkowania. Po rozpatrzeniu odwołania A S.A. W punkcie 1 ww. decyzji z dnia [...] SKO uchyliło organu pierwszej instancji z dnia [...] ustalającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w wysokości [...] zł., natomiast w punkcie 2 ww. decyzji SKO utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji ustalającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania oraz stanowisk spółki i organu wskazał, że stoi na stanowisku, iż zaskarżona decyzji organu pierwszej instancji z materialnego punktu widzenia składa się z dwóch autonomicznych orzeczeń, które stały się przedmiotem odrębnego badania przez Kolegium. W zakresie określenia wysokości zobowiązania za 2008 rok Kolegium wskazało, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn innych niż w nim podniesione, ale mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. SKO wyjaśniło przy tym, iż już na etapie postępowania odwoławczego powzięło informację o tym, że w dniu 18 stycznia 2008 r. do siedziby organu pierwszej instancji wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości złożone przez A S.A. – [...]., a co zdaniem SKO oznaczało, że w sprawie złożono dwie deklaracje, tj. 1 obejmującą m. in. budowle, których opodatkowanie jest sporne oraz 2 deklarację obejmującą budki telefoniczne. Następnie Kolegium odwołując się do postanowień art. 21 § 3, 122, 187 § 1 O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt. 3, art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podkreśliło, że organ podatkowy winien w decyzji ująć całe zobowiązanie podatkowe, nawet w sytuacji gdy podatnik wadliwie złożył dwie deklaracje zamiast jednej. W zakresie zobowiązania podatkowego obejmującego rok 2009 Kolegium odwołało się m. in. do prawnych regulacji zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz podniosło, że spór dotyczy przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, w którym uznano, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. Kolegium podkreśliło, że zdaniem NSA z przepisów tych wynika, że linie (sieć) telekomunikacyjna jest budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym na budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Za chybiony Kolegium uznało zarzut pominięcia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Wyjaśniło przy tym, że powołany akt prawny jest aktem wykonawczym prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Kolegium zauważyło ponadto, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią całość techniczno – użytkową. Kanalizacja kablowa nie istnieje bowiem sama dla siebie, gdyż niewypełniona liniami telekomunikacyjnymi nie jest budowlą, a to z tej przyczyny, że nie realizuje podstawowej funkcji tj. nie osłania linii telekomunikacyjnych transferujących sygnał. Z faktu, że linia telekomunikacyjna może funkcjonować bez kanalizacji dodatkowo wynika wniosek, że kanalizacja kablowa służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składową. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zinterpretował przepisy podatkowe zasadnie uznając, że nie można dzielić całości techniczno – użytkowej jaką stanowi kanalizacja wraz z zawartością na dwa odrębne, posiadające różny charakter elementy. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie naruszył także przepisów postępowania podatkowego, zwłaszcza w zakresie ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaakcentował, że stan ten nie zmienił się w stosunku do 2007 r., a Spółka nie wykazując wartości linii kablowych w deklaracji podatkowej motywowała ten fakt wyłącznie odmienną interpretacją charakteru linii kablowych uznając, że nie spełniają one cech budowli, a w konsekwencji, że nie podlegają opodatkowaniu. Kolegium podkreśliło, że w takiej sytuacji organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego celem ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez Spółkę w pierwotnej deklaracji za rok 2007 z danymi wynikającymi z deklaracji za 2009 r. jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami komunikacyjnymi, a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organu co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane przez Spółkę. W skardze na powyższą decyzję A S.A. (dalej zwana skarżącą), reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok, wnosząc przy tym o "uchylenie zaskarżonej decyzji" oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów: art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego które wykazałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz, że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy; art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.I., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; art. 21 § 3 oraz art. 207 w związku z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz w związku z art. 165 § 1, § 2, § 3, art. 151 i art. 151a O.p., gdyż nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009, w związku z tym decyzja ta została wydana poza postępowaniem podatkowym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest wartość spornych linii kablowych (nie określono podstawy opodatkowania). Pełnomocnik spółki wskazał, że w postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnych dowodów uzasadniających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową. Zdaniem skarżącej nieuprawnione było przyjęcie za miarodajne danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007. Stąd w aktach administracyjnych nie ma dowodów, które pozwalają określić wartość "budowli". Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała w ocenie Spółki na braku wyjaśnienia powodów uznania linii kablowych za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Konkludując skarżąca podała, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. W konsekwencji sporne linie kablowe nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. We wszystkich powołanych powyżej kwestiach, autor skargi odwoływał się bądź to do orzecznictwa bądź doktryny cytując ich obszerne fragmenty. Do skargi strona dołączyła m. in. opinię prawną sporządzoną przez prof. dr hab. Włodzimierza Nykiela oraz mgr Michała Wilka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, pełnomocnik Spółki wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 233 § 1 pkt. 1 O.p. w związku z art. 122 i art. 187 O.p. z uwagi na to, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej obciążono spółkę podatkiem od budowli, które należą do innego podatnika tj. spółki B o wartości ponad [...]zł. Pełnomocnik poszerzył także zarzut naruszenia art. 122, 180, 187, 191 O.p. przywołując na tę okoliczność liczne wyroki sądów administracyjnych, w tym fragment wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2011 r. (sygn. akt I SA/Gl 811/10) oraz wyroku NSA z dnia 19 lipca 2013 r. (sygn. akt II FSK 2260/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późniejszymi zmianami, też p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii oceny zasadności określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 w kwocie [...] zł., a w tym kontekście do spornej kwestii prawnej, tj. opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowli, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, linii kablowych przesyłających sygnał telekomunikacyjny położonych we wnętrzu kanalizacji. Istniej też spór co do przyjętej wartości linii kablowych z uwagi na fakt sprzedaży kanalizacji kablowej innemu podatnikowi (B) w 2009 r. Z uwagi na ten ostatni zarzut przyjdzie stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew bowiem zasadom wyrażonym na gruncie przepisów art. 120, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło i nie odniosło się w niebudzący żadnych wątpliwości sposób wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, do których w sprawie podatkowej należą zwłaszcza te, które istotne są z punktu widzenia ustalenia podstawy opodatkowania. SKO nie odniosło się przy tym do zarzutów wyrażonych w pkt. XI odwołania, choć w zaskarżonej decyzji (str. 6-7) Kolegium podkreśliło, że podatnik nie wskazał w odwołaniu na niezgodność danych co do wartości budowli tj. kanalizacji kablowej w zakresie roku 2007 i 2009. Organ odwoławczy zupełnie nie odniósł się do kwestii sprzedaży przez skarżącą w 2009 r. części infrastruktury, co skutkowało obciążenia jej podatkiem od wartości kanalizacji kablowej sprzedanej innemu podmiotowi tj. B. Strona wywodzi przy tym, że organy obciążyły spółkę podatkiem za okres od lutego do grudnia 2009 r. od budowli, które sprzedała – w części niezadeklarowanej przez nabywcę. W ocenie Sądu brak wyjaśnienia tej kwestii nakazuje podzielić zarzut naruszenia art. 122 i 187 § 1 O.p. Dopiero po zbadaniu powyższej okoliczności (podniesiona w odwołaniu) organ mógł i powinien był dać temu odpowiedni wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej), wyrazić przy tym stanowisko, którym dowodom dał wiarę oraz wskazać przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 187/05, M.Podat. 2006/9/3), a nie akceptować powyższego bez odniesienia się pomimo złożonych w tym względzie przez spółkę zarzutów. Wskazać także przyjdzie, że SKO w toku postępowania prowadziło postępowanie dowodowe, albowiem w aktach sprawy znajduje się m. in. pismo skierowane do SKO (data nadania faksem to dzień 7. 04. 2010 r.), z którego m. in. wynika, że podatek od kabin deklarowała A S.A. W kontekście tego należy z kolei zauważyć, że w przedłożonych Sądowi aktach sprawy brak jest dowodu na danie możliwości stronie odniesienia się do poczynionych przez organ drugiej instancji ustaleń, albowiem organ odwoławczy nie wydał w sprawie postanowienia, o którym mowa w art. 200 § 1 O.p., a co w realiach przedmiotowej sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niejako już tylko na marginesie Sąd wskazuje, że nie są dla niego jasne motywy działania organu odwoławczego, który z jednej strony akceptuje wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji podatkowej obejmującej dwa lata podatkowe, przy czym stan faktyczny nie jest w odniesieniu do obu tych lat tożsamy. Do tego jeszcze SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w odniesieniu do roku 2008, tylko z tego powodu, że na etapie postępowania odwoławczego powzięło informację, że w dniu 18 maja 2008 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych, których nie objęła określona decyzją wysokość zobowiązania podatkowego w tym przedmiocie. Nie da się nie zauważyć tego, że organ podatkowy mógł wydać w tym przedmiocie odrębną decyzję w zakresie deklaracji obejmującej budki telefoniczne. Nie da się także nie zauważyć, że w rozstrzygnięciu (zarówno co do pkt. 1 jak i 2) zaskarżonej decyzji brak jest pełnego wskazania, o którą jednostkę redakcyjną art. 21 O.p. organowi odwoławczemu chodziło. Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące sposób prowadzenia postępowania podatkowego, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że w toku tego postępowania organy podatkowe zobowiązane są do podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 187 i art. 122 Ordynacji podatkowej). Wniosek taki wypływa wprost z art. 122 Ordynacji podatkowej, który wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącą bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, szczególne zaś znaczenie należy w tym zakresie przypisać art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Brzmienie tego przepisu, zwłaszcza użyta w nim koniunkcja, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że niezależnie od zebrania wszystkich niezbędnych dowodów, organ podatkowy zobowiązany jest do ich rozpatrzenia. To zaś oznacza, że organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas zobowiązany jest uzasadnić z jakiej przyczyny tak czyni. Powyższe w ocenie składu orzekającego stanowiło w sprawie niniejszej naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, skargę Spółki, jako usprawiedliwioną należało uwzględnić i w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO uwzględni stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym rozstrzygnięciu. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 tej ustawy W punkcie trzecim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. koszty postępowania sądowego w kwocie 2.817 zł., obejmujące uiszczony wpis w wysokości 400 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 2.400 złotych i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17 złotych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz przepis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).