I SA/Gl 997/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na uchwałę Rady Miasta Tychy z dnia 23 lutego 2012 r., nr XVI/343/12 w przedmiocie wieloletniej prognozy finansowej postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 lutego 2012 r. Rada Miasta Tychy podjęła uchwałę nr XVI/343/2012 w sprawie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej miasta Tychy na lata 2012-2040. W piśmie wniesionym w dniu 20 marca 2012 r. J. Z. wezwał Radę Miasta Tychy do usunięcia naruszenia prawa. Jak zaznaczył naruszenie to polegało na nieuwzględnieniu – w zakresie rezerwy budżetowej – środków na zaspokojenie zgłoszonych roszczeń, które przykładowo wymienił. Uchwałą z dnia 26 kwietnia 2012 r., nr XVIII/401/12 Rada Miasta Tychy odmówiła uwzględnienia powyższego żądania. Następnie organ podjął próbę doręczenia J. Z. tego rozstrzygnięcia działając przez swojego pracownika. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru wobec niemożności doręczenia pisma adresatowi i braku osoby, która podjęłaby się mu je oddać, goniec złożył je w dniu 9 maja 2012 r. w urzędzie miasta, a zawiadomienie o tym umieścił w skrzynce pocztowej. Jak z kolei wynika z pisma Prezydenta Miasta T. z dnia [...]., które zostało wniesione w odpowiedzi na wezwanie Sądu: w związku z nieobecnością adresata i brakiem skrzynki pocztowej na drzwiach domu zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie miasta goniec pozostawił w biurze firmy J. Z., która mieści się pod tym samym adresem. Uczynił to w dniu 8 maja 2012 r. i – powtórnie – w dniu 16 maja 2012 r. Przesyłka ta nie została jednak podjęta. Organ powtórzył próbę jej doręczenia; tym razem poprzez pocztę. Jak wynika z wyjaśnień Prezydenta Miasta T., przedstawionych w odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] nastąpiło to z uwagi na wpływ do organu w dniu 8 maja 2012 r. wniosku J. Z. o doręczanie wszelkiej korespondencji za pomocą publicznego operatora pocztowego. Za pośrednictwem poczty wspomniana przesyłka została doręczona J.Z. w dniu 5 czerwca 2012 r. W dniu 5 lipca 2012 r. wniósł on bezpośrednio do Sądu skargę na wskazaną na wstępie uchwałę. Skargę tę w dniu 13 lipca 2012 r. (data nadania) Sąd przekazał według właściwości organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym miejscu odnotować należy, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 przesądziła, iż do skargi wnoszonej na wyżej powołanej podstawie zastosowanie ma art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale przedstawił także wiążącą wykładnię tego przepisu, wskazując, iż "w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, zaczyna biec termin 30 dni do wniesienia skargi obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi." Oznacza to, że doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa inicjuje bieg tego terminu trzydziestodniowego, o ile nastąpi ono przed upływem sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W przeciwnym razie wywołuje ono taki sam skutek, jak gdyby odpowiedź ta w ogóle nie została doręczona. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że jeżeli J. Z. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 20 marca 2012 r., to wtedy zainicjowany został bieg sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi. Ostatnim dniem tego termin był zatem poniedziałek 21 maja 2012 r. Co istotne, przed upływem tego terminu nie została doręczona J. Z. odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Założenie prawidłowości doręczenia tej przesyłki przez organ za pośrednictwem jego pracownika, prowadziłoby do uznania na podstawie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie jako: k.p.a., że zdarzenie to zaistniało w dniu 23 maja 2012 r. Natomiast faktyczne otrzymanie przez skarżącego tej przesyłki miało miejsce jeszcze później, gdyż w dniu 5 czerwca 2012 r. Powyższe oznacza, że skarżący mógł wnieść skargę najpóźniej w dniu 21 maja 2012 r. Tymczasem skargę tę skierował bezpośrednio do Sądu w dniu 5 lipca 2012 r. W konsekwencji za datę jej wniesienia uznać należało dzień, w którym Sąd nadał ją na adres właściwego organu, to jest 13 lipca 2012 r. [zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 155/08, LEX nr 381455, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 198/07, LEX nr 418269]. Skarżący wniósł zatem skargę po upływie terminu do jej wniesienia, a ponieważ na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi taka skarga podlega odrzuceniu, należało orzec jak w sentencji.