I SA/Ka 982/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Eugeniusz Christ, Protokolant Maciej Ćwiertniak, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę; Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Izba Skarbowa w K., po ponownym rozpatrzeniu odwołania "A" spółki z o.o. w R. z dnia [...] r. od decyzji Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., nr [...] , określającej temu podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r. w wysokości [...] zł, zaległości podatkowej z w.w. tytułu w kwocie [...] zł, odsetek za zwłokę należnych od w.w. zaległości podatkowej w kwocie [...] zł naliczonych na dzień wydania decyzji, tj. [...] 2001 r., a także odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych na przestrzeni 1996 r. w wysokości [...] zł, tj. w łącznej kwocie [...] zł - uchyliła w części zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określiła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. w kwocie [...] zł, tj. o [...] zł niższej niż w zaskarżonej decyzji, a także wysokość zaległości w w.w. podatku w kwocie [...] zł, tj. o [...] zł niższej niż w zaskarżonej decyzji. Jako podstawę rozstrzygnięcia Izba Skarbowa powołała art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489 z późn. zm.), a także (ogólnie) przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 106 z 1993 r., poz. 482 z późn. zm.). Uzasadniając decyzję Izba Skarbowa wskazała, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 2492/01, uchylający decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] , utrzymującą w mocy powołaną wyżej decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., nr [...] . Izba Skarbowa wyjaśniła, że ocena prawna zawarta w tym wyroku wiąże Izbę Skarbową przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwróciła przy tym uwagę, że w w.w. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spółka "A" nie uzyskała nieodpłatnego świadczenia, a tym samym nie było podstaw do stwierdzenia, że na podstawie art. 12 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy powiększyć przychody spółki o wartość nieodpłatnego świadczenia. W związku z powyższym, Izba Skarbowa ponownie rozpatrując odwołanie spółki "A" z dnia [...] 2001 r. i kierując się oceną prawną zawartą w w.w. wyroku NSA stwierdziła, że w.w. spółka wykonywała działalność gospodarczą w lokalu przy ulicy [...] w R.. Najemcą tego lokalu użytkowego był M. Ś., zgodnie z zawartą umową najmu z dnia [...] 1990 r. Właściciel lokalu, tj. Urząd Miejski w R., wyraził zgodę na prowadzenie w tym lokalu działalności gospodarczej przez spółkę "A". W dniu [...] 1995 r. najemca lokalu M. Ś. zawarł ze spółką "A" umowę użyczenia, użyczając tej spółce lokal do prowadzenia działalności gospodarczej. Wszelkie opłaty z tytułu używania lokalu, tj. opłaty za wodę, prąd, telefon, gaz, ponosiła spółka "A" przekazując je na rzecz właściciela lokalu. Spółka płaciła także czynsz za ten lokal z tym, że właściciel lokalu faktury wystawiał na rzecz najemcy, tj. M. Ś.. W aktach sprawy znajdują się pisma MZBM w R., z których wynika, że spółka "A" czyniła bezskuteczne starania, by faktury za czynsz wystawiane były dla niej. W tym zakresie powołano się na wyjaśnienia prezesa spółki, z których wynika, że zawarcie z najemcą lokalu M. S. umowy użyczenia było wymuszone praktyką Urzędu Miasta w R., który wyrażając zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę "A" nie chciał równocześnie zmieniać ani zawierać nowej umowy najmu. Zatem, zgodnie z w.w. wyrokiem NSA, jeżeli spółka płaciła za lokal właścicielowi lokalu czynsz, to faktycznie doszło do zawarcia umowy podnajmu. Zgodnie bowiem z art. 713 Kodeksu cywilnego biorący rzecz do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy używanej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozumieniu tego przepisu przez zwykłe koszty utrzymania rzeczy rozumie się koszty ponoszone w celu zachowania dotychczasowej substancji rzeczy. Do tej kategorii wydatków nie należy jednak płacony przez spółkę "A" czynsz za lokal, ponieważ spółka ta płaciła czynsz za lokal za najemcę (będącego wspólnikiem spółki "A"), zaś zapłata cudzego długu stanowi także przysporzenie po stronie zobowiązanego, stąd też spółka "A" nie może być uznana za osobę korzystającą z lokalu nieodpłatnie. Izba Skarbowa wskazała, że według oceny NSA, zawartej w w.w. wyroku, która była wiążąca w sprawie, organ podatkowy niezasadnie uznał, iż spółka "A" uzyskała nieodpłatne świadczenie i tym samym nie miał podstaw do uznania, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy powiększyć przychody spółki "A" o wartość nieodpłatnego świadczenia. Izba Skarbowa podzieliła ustalenia dokonane przez Urząd Skarbowy w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzeń za pracę i składek na ubezpieczenie społeczne ZUS w ogólnej kwocie [...] zł. Jej zdaniem, poniesione wydatki nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, bowiem wynikają z nieważnych umów o pracę, gdyż w dacie zawarcia powyższych umów o pracę M. Ś., T. Ś. i E.W. byli udziałowcami spółki "A". W tej sytuacji skuteczność zawarcia z nimi umów o pracę uzależniona była od zachowania wymogów przepisów kodeksu handlowego, gdyż w świetle art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz udziałowców nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów prawa. Wobec powyższego kwoty wypłacone udziałowcom spółki "A" nie mogą być potraktowane jako wynagrodzenia za pracę, a tym samym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji również i wydatki z tytułu pracowniczego ubezpieczenia społecznego ZUS nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Umowy te, jako nieważne, nie rodzą skutków prawnych w sferze prawa podatkowego. Sam fakt poniesienia przedmiotowych wydatków na przeciętnym poziomie nie daje podstaw do uznania ich za koszty uzyskania przychodów, bowiem muszą być to wydatki wynikające z umów prawnie skutecznych. W przeciwnym wypadku, zgodnie z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego, czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna. W świetle bowiem przepisów prawa podatkowego nie można zaliczać w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych z tytułu zatrudniania osób, które zawarły nieważne umowy o pracę i w związku z tym nie były "pracownikami" w rozumieniu odrębnych przepisów kodeksu pracy. Izba Skarbowa zwróciła uwagę, że w tej części Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym na wstępie wyroku podzielił stanowisko Izby. Odnośnie zarzutu wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów amortyzacji naliczonej od zakupionego programu komputerowego "[...] ", Izba Skarbowa stwierdziła, że spółka "A" nie posiadała na stanie majątku środków trwałych zestawu komputerowego, bez którego zakupiony program nie może być wykorzystany samodzielnie, jak również nie udowodniła jego wykorzystania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż księgi rachunkowe spółki prowadziło biuro rachunkowe. Wobec tego powyższy wydatek nie mógł stanowić kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Izba Skarbowa wyjaśniła, że skorygowała (zmniejszyła) przychody podatkowe o kwotę [...] zł, naliczoną przez Urząd Skarbowy z tytułu korzystania przez spółkę "A" z lokalu mieszczącego się w R. przy ul. [...] , gdyż nie stanowi ona przychodu w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Izba Skarbowa wskazała, że odsetki należne od zaległości we wpłatach zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za poszczególne miesiące 1996 r. wynoszą [...] zł. Stwierdziła również, że w dniu [...] 1999 r. wpłacono kwotę [...] zł, która pokryła występujące na ten dzień odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz zaległość podatkową w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach, skarżąca spółka "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że po ponownym rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa wydała decyzję, w której tylko w części uchyliła decyzje organu I instancji, w pozostałym zakresie utrzymując ją w mocy. Złożenie skargi stało się więc konieczne z uwagi na rażące naruszenie: (1) art. 121 i 125 Ordynacji podatkowej poprzez przewlekłe wieloletnie postępowanie, pozbawiające skarżącą spółkę zaufania do organów podatkowych, (2) przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, ponieważ w chwili wydawania zaskarżonej decyzji zobowiązanie podatkowe było już przedawnione. Zdaniem skarżącej, z orzeczenia NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. Ill SA 917/99, jednoznacznie wynika, że jeśli organ II instancji stwierdziłby, że w chwili wydania przez niego decyzji zobowiązanie podatkowe jest już przedawnione, to powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 i 125 Ordynacji podatkowej poprzez przewlekłe wieloletnie postępowanie, Izba Skarbowa podała, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organy podatkowe zawiadamiały stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia. Zwrócono uwagę, że spółka w toku postępowania nie sygnalizowała, w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, iż uznaje postępowanie za przewlekłe. Zdaniem Izby Skarbowej nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej (przedawnienie), gdyż zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 w.w. ustawy, w związku z wydaniem decyzji w sprawie rozłożenia na raty nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w sumie o 825 dni. Gdyby nawet wziąć pod uwagę tylko ostatnią decyzję o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z dnia [...] 2001 r., która zawiesiła bieg terminu przedawnienia na okres 284 dni, to zobowiązanie podatkowe za 1996 r. w chwili wydania decyzji przez Izbę Skarbową w dniu [...] r., nr [...] i tak nie uległoby przedawnieniu. Na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. strona skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze, dodatkowo zarzucając naruszenie przez Izbę Skarbową art. 200 Ordynacji podatkowej. Na w.w. rozprawie Sąd z urzędu stwierdził, że akta administracyjne nie zawierają akt postępowania pierwszoinstancyjnego i odwoławczego. Do pisma z dnia [...] 2004 r. organ odwoławczy dołączył w.w. brakujące akta postępowania pierwszoinstancyjnego i odwoławczego. W nawiązaniu zaś do zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, wydając ponownie decyzję, był zobligowany do wykonania w.w. wyroku NSA. Miała zatem zastosowanie zasada, w myśl której ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ (art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA). Wobec powyższego wszelkie dodatkowe wnioski dowodowe składane przez stronę nie mogłyby wpłynąć na odmienne wykonanie wyroku Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] , została złożona przez "A" spółkę z o.o. z siedzibą w R. do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 6 maja 2003 r. i winna była zostać rozpatrzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że wyżej cytowana ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Trzeba podkreślić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa sprawowana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod względem legalności, co oznacza, że Sąd nie bada w zasadzie kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości. Stosownie do treści przepisu art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest wadami skutkującymi jego nieważność lub niezgodność z prawem albo gdy narusza ono prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania bądź w sposób, który ma wpływ (w przypadku naruszenia prawa procesowego wpływ istotny) na wynik sprawy. Regulacja taka oznacza zatem, że nie każde naruszenie prawa daje podstawę do uwzględnienia skargi. Skarga uwzględniona może być bowiem tylko wtedy, gdy stwierdzone uchybienia będą rażące lub co najmniej istotne. W rozpatrywanej sprawie sytuacja tak nie zachodzi, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W punkcie wyjścia wymaga podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 2492/01, uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] , stwierdzając w uzasadnieniu tego wyroku, iż skarga jest uzasadniona w części dotyczącej przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, zaś w pozostałej części Sąd podzielił pogląd Izby Skarbowej w zakresie wyłączenia spornych wydatków i odpisów z kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym, Izba Skarbowa w K., ponownie rozpatrując odwołanie strony, była związana oceną prawną wyrażoną w wymienionym wyżej orzeczeniu, która wiąże również Sąd (stosownie do wówczas obowiązującego art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.; odpowiednikiem tego przepisu, w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, jest jej art. 153). Kierując się więc oceną prawną zawartą w w.w. wyroku Izba Skarbowa w K. wydała decyzję z dnia [...] r., nr [...] , którą uchyliła w części decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i określiła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. w kwocie [...] zł oraz zaległość podatkową w tej samej kwocie. W powstałej sytuacji brak jest zatem podstaw do sformułowania zarzutu naruszenia art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), który przewiduje obowiązek wyznaczenia stronie przez organ podatkowy przed wydaniem decyzji ustawowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wynika bowiem z akt sprawy Izba Skarbowa, jako organ odwoławczy, przy powtórnym rozpoznaniu odwołania, nie przeprowadzała jakiegokolwiek postępowania dowodowego, zaś wydając zaskarżoną decyzję była związana oceną prawną wyrażoną przez Sąd w w.w. wyroku. Z akt sprawy wynika również, że w dniu [...] 2001 r. Urząd Skarbowy w R. zawiadomił pisemnie stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Zapoznanie strony z materiałem dowodowym zebranym w sprawie odbyło się w dniu [...] 2001 r., co zostało potwierdzone spisanym protokołem, w którym wyszczególniono dokumenty przedłożone stronie oraz zawarto zapis o wyznaczeniu stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Do w.w. protokołu strona nie wniosła zastrzeżeń i nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie. Na tym etapie postępowanie dowodowe zostało zakończone, gdyż organy podatkowe nie zbierały już żadnego materiału dowodowego, ani też strona nie przedstawiała żadnych wniosków dowodowych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 i 125 Ordynacji podatkowej, poprzez przewlekłe wieloletnie postępowanie, pozbawiające podatnika zaufania do organów podatkowych, należy stwierdzić, że rzeczywiście postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie toczyło się długo. O każdym jednak przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organy podatkowe zawiadamiały stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia. Sam zarzut przewlekłości postępowania nie może zaś być samodzielną podstawą uwzględnienia skargi, gdyż nie można go byłoby uznać za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trafnie Izba Skarbowa zwróciła przy tym uwagę, że skarżąca spółka w toku postępowania nie występowała z ponagleniem w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej do organu wyższego stopnia lub Ministra Finansów. Zdaniem Sądu, nie znajduje również uzasadnienia zarzut skarżącej spółki naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto - zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 - bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Zawieszenie trwa od dnia wydania decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty do dnia terminu zapłaty ostatniej raty zaległości podatkowej. Oznacza to, że zawieszony termin przedawnienia zaczyna biec ponownie od dnia następnego po dniu, w którym upłynął termin zapłaty ostatniej raty podatku. Do terminu przedawnienia, ustalonego zgodnie z zasadą określoną w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, dodać więc należy liczbę dni odpowiadającą okresowi, w ciągu którego termin przedawnienia był zawieszony. W rozpatrywanej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r. upłynął z dniem 31 marca 1997 r., a zatem pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania za 1996 r. rozpoczął swój bieg 1 stycznia 1998 r. i upłynąłby 31 grudnia 2002 r., gdyby w międzyczasie Urząd Skarbowy w R. nie wydawał na wniosek podatnika w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu w.w. podatku następujących decyzji: (1) z dnia [...] r., nr [...], w której rozłożył należność na dwanaście rat płatnych od dnia [...] 1998 r. do dnia [...] 1999 r., tj. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na 373 dni, (2) z dnia [...] 1999 r., nr [...], w której rozłożył należność na sześć rat płatnych od dnia [...] 1999 r. do dnia [...] 2000 r., tj. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na 168 dni, (3) z dnia [...] 2001 r., nr [...], w której rozłożył należność na dziesięć rat płatnych od dnia [...] 2001 r. do dnia [...] 2002 r., tj. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na 284 dni. W związku z powyższymi decyzjami nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w sumie o 825 dni. Gdyby nawet wziąć pod uwagę tylko ostatnią decyzję o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z dnia [...] 2001 r., która zawiesiła bieg terminu przedawnienia na okres 284 dni, to zobowiązanie podatkowe za 1996 r. w chwili wydania decyzji przez Izbę Skarbową w dniu [...] r., nr [...] i tak nie uległoby przedawnieniu. Słusznie Izba Skarbowa zwróciła uwagę, że wskazany w skardze przez skarżącą spółkę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 917/99, potwierdza prawidłowość ustalenia okresu przedawnienia zobowiązania przez Izbę Skarbową. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).