I SAB/Gl 12/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2016 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniósł do organu podatkowego wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ponaglenie, zgodnie z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. podniósł, że nagminnie występuje do SKO, na dowód czego wskazał na pismo z dnia 20 listopada 2015 r. dotyczące podatku za rok 2015, które - jak zaznaczył - do chwili obecnej pozostaje bez odpowiedzi. Jednocześnie w piśmie tym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił skarżącemu adwokata. W dalszej kolejności skierowano do pełnomocnika skarżącego wezwanie do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniósł ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W piśmie z dnia 4 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu do wykonania powyższego wezwania, z uwagi na brak kontaktu za skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Podkreślić przy tym trzeba, że wyliczenie środków zaskarżenia w przywołanym wyżej przepisie ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczy o tym użyty w tym przepisie zwrot "taki jak". To zaś prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 140). Ponadto należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, publ. LEX nr 165023 oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, publ. LEX 542877; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym służyło mu bowiem ponaglenie, które w myśl art. 141 Ordynacji podatkowej winien wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia. Zarówno jednak z pisma skarżącego z dnia 7 listopada 2016 r., jak i z akt administracyjnych nie wynika, aby takie ponaglenie zostało wniesione. W tym przypadku skarga złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a taka skarga podlega odrzuceniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie jedynie wskazać należy, że termin do wykonania wezwania do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniesiono ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia jest terminem ustawowym, tym samym nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, możliwość taka istnieje bowiem tylko w odniesieniu do terminów sądowych.