I SAB/Gl 12/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. na bezczynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 7 czerwca 2023 r. B.W. wniósł skargę bezczynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 18 lipca 2023 r. wezwano stronę skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniósł do organu podatkowego wyższego stopnia ponaglenie zgodnie z art. 141 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. dalej o.p.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 18 lipca 2023 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego złożonej skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżący został poinformowany, że tut. Sąd uznał się za właściwy do rozpoznania skargi z 7 czerwca 2023 r. na bezczynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Adresatem powyższej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jednakże Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej prawidłowo przekazał skargę do tut. Sądu. Siedzibą dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest bowiem Bielsko-Biała, stosownie do treści § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 361). Natomiast do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Pismem z 6 sierpnia 2023 r. skarżący uzupełnił brak formalny skargi poprzez wskazanie numeru pesel skarżącego jednakże nie odniósł się do wezwania w zakresie wniesienia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie art. (52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2 p.p.s.a., po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być uznany za synonim określenia "w szczególności". Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 o.p. (szerzej W. Chróścielewski, tamże, s. 65). Ponaglenie jest swoistym środkiem prawnym, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: o.p.). Jest to więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienie sprawy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, skarga na bezczynność organu w myśl art. 141 o.p. musi być poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia (postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. Akt II FSK 861/13, LEX nr 1326672; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12,, LEX nr 1240428). W przeciwnym razie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Pismem z 24 lipca 2023 r. skarżący został wezwany do wykazania, że przed dniem sporządzenia skargi złożył ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia oraz do usunięcia braku formalnego złożonej skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał nr pesel, jednakże nie odniósł się do wezwania w pozostałym zakresie ani nie przedłożył żadnego dokumentu wskazującego na wyczerpanie trybu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na fakt, że przed wniesieniem skargi skarżący nie dopełnił obowiązku złożenia ponaglenia, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.