I SAB/Gl 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, , , po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu [...] 2009 r. (data nadania) J. G. wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. W treści pisma zarzuciła organowi "niezasadne przedłużanie postępowania". W piśmie z dnia [...] 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. ustosunkował się do skargi. W piśmie tym organ przedstawił przebieg postępowania, a nadto poinformował, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. zostanie wydana w [...] 2010 r. Wobec powyższego, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2010 r., pismem z dnia [...] 2010 r., zwrócono się do organu o wyjaśnienie, czy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. została wydana. W odpowiedzi na to wezwanie organ nadesłał pismo, w którym wskazał, że decyzja została wydana w dniu [...] 2010 r. Nadto organ nadesłał akta administracyjne sprawy, zawierające powyższą decyzję. W dalszej kolejności na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 kwietnia 2010 r. wezwano skarżącą, pismem z dnia [...] 2010 r., do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wniosła zgodnie z art. 141 Ordynacji podatkowej ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] 2010 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła w terminie pismo z dnia [...] 2010 r., do którego załączone zostało pismo z dnia [...] 2009 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. W piśmie tym strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie dotyczącej prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismo to znajduje się również w aktach administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na tryb zaskarżania wskazuje zaś art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Podkreślić przy tym trzeba, że wyliczenie środków zaskarżenia w przywołanym wyżej przepisie ma charakter przykładowy. To zaś prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 140). Ponadto należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, publ. LEX nr 165023 oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, publ. LEX 542877) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi środka zaskarżania jaki służył jej w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym służyło jej bowiem ponaglenie, które w myśl art. 141 Ordynacji podatkowej winna wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia. Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] 2010 r., strona wskazała, że wniosła ponaglenie w piśmie z dnia [...] 2009 r., to niemniej przyjdzie zauważyć, że w piśmie tym przedstawiła swoje stanowisko dotyczące przedmiotu sprawy. W ocenie Sądu nie sposób zatem uznać tego pisma za ponaglenie. Podkreślić w tym miejscu należy, że nawet przyjmując stanowisko przeciwne i uznać wyżej wskazane pismo za ponaglenie, to skarga również podlegałaby odrzuceniu, gdyż zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia wspomnianego ponaglenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, publ. LexPolonica nr 1474122). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby organ wyższego stopnia rozpoznał pismo strony z dnia 28 kwietnia 2009 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie powyższych rozważań przyjdzie tylko odnotować, że po wniesieniu skargi organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję, a tym samym nie pozostaje już w bezczynności. Gdyby więc skarga została wniesiona w sposób prawidłowy to postępowanie podlegałoby umorzeniu jako bezprzedmiotowe na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, ponieważ organ przerwał stan bezczynności (por. np. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. LEX nr 463487).