II SA/Gl 1008/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił "A" S.A. z siedzibą w K. zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego. Zażalenie na to postanowienie (zgodnie z zawartym w nim pouczeniem) złożyła "A" S.A. zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, 8, 97 § 1 pkt 4 oraz art. 98 kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia. Powołało się przy tym na treść art. 141 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym na postanowienie wydane w trakcie postępowania przysługuje zażalenie jeśli kodeks tak stanowi. W rozstrzyganej sprawie, w ocenie Kolegium taka sytuacja nie miała miejsca. Wskazało również na treść art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz szereg orzeczeń sądowych dotyczących tej problematyki. Skargę do tutejszego Sądu na to postanowienie złożyła "A" S.A. Domagając się uchylenia postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła organowi administracji naruszenie art. 101 § 1, art. 134 i art. 141 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W jej ocenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie. Na poparcie swej tezy przytoczyła kilka orzeczeń, wyrok WSA z Łodzi z dnia 15 lipca 2009 r. (III SA/Łd 189/09), wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2011 r. (II SA/Wa 453/11) oraz z dnia 25 czerwca 2012 r. IV SA/Wa 199/12. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia jako "k.p.a.") "na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jednocześnie zgodnie z art. 101 § 3 ustawy, "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Proste zestawienie tych przepisów wskazuje, iż samoistny środek odwoławczy, w analizowanym zakresie, przysługuje jedynie na te postanowienia, które służą "wstrzymaniu" toku postępowania. Takie też stanowisko dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych. Można tu przytoczyć choćby tezę wyroku NSA z dnia 22 marca 2016 r. (I OSK 339/16 – za orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie skład orzekający uznał, iż "zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r. (II OSK 2372) stwierdzając, że "brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. oznacza, że zażalenie służy nie na wszystkie możliwe postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania (o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania), ale tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W związku z powyższym Sąd uznaje, iż zarzuty skargi są bezzasadne. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.