II SA/Gl 1039/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaśnięcia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 12 maja 2008 r. M. O. wystąpiła do Starosty [...] o wyjaśnienie ważności pozwolenia na budowę na [...] z uwagi na brak prowadzenia robót budowlanych od ok. 20 lat. Podała, że jest właścicielką nieruchomości, zaś w wydanym pozwoleniu jako inwestor figuruje jej były mąż J. O. W kolejnym piśmie z dnia 2 października 2008 r. wnioskodawczyni na wezwanie organu sprecyzowała żądanie jako wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, wyjaśniając że nie dysponuje przedmiotową decyzją, zaś jej numer wynika jedynie z tablicy budowy i to umieszczonej na sąsiedniej działce. Inwestor J. O. podał, że nie dysponuje decyzją o podanym wyżej numerze, lecz jedynie kopią tej decyzji nr [...], której kserokopię przesłał. Wyjaśnił też, że budowa jest prowadzona, a najdłuższa przerwa w robotach wynosiła 22 miesiące. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] umorzył postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia na budowę jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak dowodów o przerwaniu budowy na czas dłuższy niż 3 lata (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. O., nie zgadzając się z jej uzasadnieniem w części dotyczącej oceny oświadczenia kierownika budowy, złożonym na wezwanie organu, które organ ten uznał za niewiarygodne. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ celem jednoznacznego ustalenia, czy w obrocie prawnym istnieje decyzja o numerze podanym we wniosku. Skargę J. O. na decyzję ostateczna odrzucono na mocy prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 584/09. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku decyzją dnia [...] r., podjętą z up. Starosty [...] na podstawie art. 105 § 1 Kpa, powtórnie orzeczono o umorzeniu postępowania. Powołując się na informacje Prezydenta Miasta T. (pismo z dnia [...] r.) oraz Burmistrza Miasta B., organ I instancji ustalił bowiem, że w zasobach archiwalnych tych organów brak jest decyzji o podanym we wniosku numerze. Przedmiotowej decyzji nie posiadają też wnioskodawczyni i J. O. Żaden z przedstawionych dokumentów nie uprawdopodobnił jej istnienia. Wobec tego w ocenie organu, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania o wygaszanie pozwolenia na budowę wobec braku decyzji o numerze [...]. Odwołanie od decyzji wniósł J. O., zarzucając że decyzja nr [...] została wydana przez Urząd Miejski w T., wskazując go jako inwestora. Dlatego też sprawa wygaśnięcia decyzji bądź zmiany inwestora, może być rozpatrywana przez właściwy organ, który wydał przedmiotową decyzję. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy podzielił bowiem ustalenia tego organu, iż brak jest dowodu na istnienie decyzji o pozwoleniu na budowę o podanym wyżej znaku, wydanej na rzecz odwołującego. W kwestii właściwości organu, organ wyjaśnił, że zmiana w tym zakresie jest wynikiem wejścia w życie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a następnie powstaniem w 1998 r. odrębnego powiatu. Stąd też po tym roku zadania Prezydenta Miasta T. dla obszaru obecnego powiatu [...] przejął Starosta i ten organ jest właściwy do rozstrzygania w sprawie wygaśnięcia decyzji lub zmiany inwestora. W skardze do sądu administracyjnego J. O. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, nie zgadzając się z treścią uzasadnienia decyzji Wojewody. Wskazał nadto na przewlekłość postępowania, mającą na celu wydanie decyzji przez Starostę, mimo sprzeciwu inwestora na wykonanie robót budowlanych. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe. Następnie kolejnym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. postępowanie sądowe umorzono. Jednakże wskutek zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1077/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie o umorzeniu postępowania. W tej sytuacji zawieszone postępowanie podjęto na podstawie postanowienia WSA z dnia 26 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia na budowę nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zdaniem składu orzekającego, wniosek M. O. podlegał rozpatrzeniu przez organ administracji, którego właściwość należało ustalić na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, których analizy dokonał organ odwoławczy, wyprowadzając trafny wniosek, że dla obszaru Powiatu [...], na którym położona jest nieruchomość (B.) objęta postępowaniem, właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej I instancji jest Starosta. Nie budzi wątpliwości, że ten organ byłby właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę w aktualnym stanie prawnym z mocy art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1999 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668). Przepis ten jest zharmonizowany z art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 814). Jedynie w miastach stanowiących powiat, organem administracji architektoniczno-budowlanej I instancji jest prezydent miasta (art. 92 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Brak zatem podstaw prawnych do kwestionowania właściwości organu I instancji, orzekającego w niniejszej sprawie. Przesłanki wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę reguluje art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten jednoznacznie stanowi o decyzji administracyjnej. Zatem jedynie istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę uzasadnia prowadzenie postępowania w przedmiocie jej wygaśnięcia. W tym trybie nie rozstrzyga się o zgodności z prawem takiej decyzji. Tymczasem wnioskodawczyni domagając się stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę z powodu braku prowadzenia robót od ok. 20 lat, wskazała jedynie numer sprawy, widniejący na tablicy budowy i to umieszczonej na sąsiedniej działce. Organy administracji architektoniczno-budowlanej w drodze wywiadu, przeprowadzonego u Prezydenta Miasta T. i Burmistrza Miasta B. ustaliły, że w zasobach archiwalnych tych organów brak jest decyzji o numerze podanym we wniosku. Takiej decyzji, ani nawet jej odpisu, nie przedłożył też skarżący. Legitymował się jedynie kopią decyzji o innym numerze, opatrzoną datą [...] r. pieczęcią Urzędu Miejskiego w T. i podpisem osoby, która sporządziła odpis, lecz bez oznaczenia organu (osoby), który wydał decyzję (k. 14 akt adm.). Ważność i charakter prawny dokumentu okazanego przez skarżącego, nie podlega jednak ocenie w ramach niniejszego postępowania, podobnie jak kwestia legalności prowadzonych robót budowlanych. Dla wyniku niniejszej sprawy istotny jest bowiem jedynie fakt, czy w obrocie prawnym istnieje decyzja o numerze, wskazanym przez wnioskodawczynię. Istnienia takiej decyzji nie można zaś domniemywać na podstawie zapisu na tablicy informacyjnej budowy. Skoro zaś w postępowaniu wyjaśniającym organy nie uzyskały żadnych informacji, pozwalających na wyprowadzenie wniosku, że decyzja taka została wydana, czego skarżący nie neguje, brak podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych co do nieistnienia decyzji, wskazanej przez wnioskodawczynię. Taki stan rzeczy oznacza bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. Nie istnieje bowiem przedmiot postępowania z braku decyzji o pozwoleniu na budowę o podanym we wniosku numerze. Stąd też zasadnie organy administracji orzekły o umorzeniu postępowania, wszczętego na wniosek M. O. Dla wyniku sprawy bez znaczenia jest zarzucana przewlekłość postępowania. Kwestia ta nie ma bowiem wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji o umorzeniu postępowania i może być przedmiotem odrębnej skargi. Nieistotne są też zarzuty, dotyczące innych postępowań, dotyczących robót budowlanych na przedmiotowej nieruchomości, których prowadzenie wynika z akt postępowania. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. ec