II SA/Gl 104/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Rafał Wolnik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E.J., K.J. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie stanu technicznego słupa napowietrznej linii energetycznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżących kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 31 października 2019 r. E. J. i K. J. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. o wszczęcie kontroli stanu technicznego słupa energetycznego zlokalizowanego na ich działce i wydanie decyzji nakazującej jego usunięcie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie oceny stanu technicznego słupa napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia (SN), zlokalizowanego na działce nr 1 w B. przy ul. [...] oraz wezwał "A" S.A. z siedzibą w K., jako zarządcę sieci napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia (SN) do przedłożenia aktualnego protokołu przeglądu okresowego jego stanu technicznego. Pismem z dnia 30 czerwca 2020 r. organ I instancji, w trybie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], organ I instancji, działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, w skrócie: "P.b."), po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie brak jest zagrożenia dla życia i zdrowia przebywających w sąsiedztwie ludzi, które pozwalałoby na władczą ingerencję organu nadzoru budowlanego, ale konieczne jest niezwłoczne wykonanie robót wynikających z zaleceń oceny technicznej, tj. uzupełnienie ubytków betonu przy najbliższym przeglądzie, korozji połączeń śrubowych i elementów słupa, wycinki drzew i krzewów pod nim się znajdujących. Skarżący wnieśli odwołanie, w którym zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza art. 7, art. 84 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, iż ocena stanu technicznego słupa energetycznego przedłożona przez właściciela sieci jest wystarczająca, podczas gdy w sprawie zachodziła konieczność uzyskania wiadomości specjalnych od niezależnego biegłego, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b. poprzez nie wydanie nakazu jego usunięcia i rozbiórki. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (w skrócie: "ŚWINB" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 81, art. 83 ust. 2 i art. 84 P.b., w wyniku rozpoznania odwołania, umorzył w całości postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Uznał, że nie istnieje żaden przepis prawa, który pozwalałby na przyjęcie, iż skarżący posiadają w rozumieniu art. 28 k.p.a. indywidualny interes prawny do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego, dotyczącego obiektu budowlanego, jakim jest słup energetyczny. Podmiotem legitymowanym w tym zakresie jest "A" S.A. z siedzibą w K., gdyż słup stanowi część tego przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, dalej: "K.c."). Również tym podmiotem może być zarządca obiektu budowlanego, ale jedynie wówczas, gdy chodzi o czynności zmierzające do utrzymania obiektu budowlanego w stanie niepogorszonym, o ile szerszy zakres obowiązków nie wynika z umowy o zarządzanie nieruchomością. Tak więc stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 66 P.b. jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. W konsekwencji obiekt budowlany, jakim jest słup energetyczny nie przynależy do nieruchomości stanowiącej własność skarżących, stąd na gruncie niniejszego postępowania, nie przysługuje im interes prawny a jedynie faktyczny. W konsekwencji nie posiadają statusu strony a brak interesu prawnego osoby składającej odwołanie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy i uzasadnia zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Na poparcie tego stanowiska organ II instancji zacytował fragmenty wyroków sądów administracyjnych. W skardze z dnia 29 grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżących domagał się uchylenia decyzji ŚWINB i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do rozpoznania PINB oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuty skargi skoncentrował na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 140 K.c. w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 61 i art. 66 P.b., a także przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 7a § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem skarżący jako właściciele nieruchomości posiadają interes prawny w ocenie stanu technicznego słupa napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia, który jest obiektem budowlanym zagrażającym ich prawnie chronionemu prawu własności. Na tą okoliczność przywołał stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji. Jak wynika z art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź wydanie z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest opisana powyżej decyzja ŚWINB z dnia [...] r. umarzająca w całości postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. W tym miejscu należy zaznaczyć, że organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepis ten, jako podstawa orzekania organu, nie zawiera jednakże podstaw umorzenia postępowania odwoławczego, a więc przy jego wykładni należy posiłkować się hipotezą art. 105 k.p.a. Ten artykuł wymienia natomiast przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, jeżeli strona skutecznie cofnie odwołanie lub, gdy nie jest stroną postępowania administracyjnego. Jedynie takie okoliczności będą uprawniały organ odwoławczy do umorzenia postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie ŚWINB uznał, że wnosząc odwołanie skarżący nie posiadali przymiotu strony postępowania administracyjnego i dlatego postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu administracyjnym interes prawny strony może być wywodzony z przepisów materialnych innej gałęzi prawa, jeżeli jednak poddaje się kognicji organów administracji publicznej i sądów administracyjnych. Należy zauważyć, że art. 140 K.c. stanowi ogólne ujęcie cywilistyczne własności, rozumianej jako podmiotowe prawo w znaczeniu jurydycznym, będącej prawem podmiotowym o charakterze bezwzględnym, ale niepozbawionym określonych granic. Art. 140 K.c. zawiera w sobie tzw. triadę uprawnień właścicielskich - prawo do niezakłóconego korzystania z rzeczy, prawo do dokonywania czynności rozporządzających rzeczą oraz prawo do posiadania rzeczy. Własność, jako prawo podmiotowe, podlega co do zasady ochronie cywilnoprawnej, na zasadach określonych w art. 222 § 1 i 2 K.c. (actio negatoria i rei vindicatio), a posiadanie dodatkowo chronione jest w sposób określony w art. 344 § 1 K.c. (skarga posesoryjna). Podmiot żądający wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie cywilnego, zmierzającego faktycznie do ochrony własności jest więc zobowiązany nie tylko do ogólnikowego przywołania art. 140 K.c., jako podstawy materialno prawnej interesu prawnego, ale również do wykazania, że taka ochrona ma mu być udzielona w postępowaniu przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 pkt. 1 k.p.a.). Hipoteza art. 140 K.c. może być wówczas prawem materialnym, stanowiącym podstawę interesu prawnego, gdy fakt naruszenia własności i zapobieżenie jego skutkom poddaje się prawnej ocenie organu administracyjnego, a nie wyłącznie sądu powszechnego w sprawie cywilnej (np. w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę). Jeżeli przyszła i planowana budowa bądź już istniejący obiekt narusza lub może naruszyć prawo własności, np. poprzez ograniczenie zabudowy lub innego zagospodarowania nieruchomości podmiotu żądającego wszczęcia w tym zakresie postępowania administracyjnego, to podmiot taki ma przymiot strony, a sprawa może być przez organ wszczęta, gdyż naruszenie jego interesu prawnego może być przedmiotem postępowania administracyjnego. Właśnie dlatego, że uprawnienie właścicielskie (określone w art. 140 K.c. bądź w związku z art. 144 K.c.) jest prawnie chronione również prawem administracyjnym. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 332/12). To właśnie organ, uwzględniając funkcję, formę oraz konstrukcję obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu, wyznacza obszar oddziaływania obiektu dla potrzeb oceny interesu prawnego podmiot uważającego się za stronę (por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 496/11, wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 644/10). W aktualnym orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. można wywodzić nie tylko z norm materialnego prawa administracyjnego, ale także prawa cywilnego i innych gałęzi prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób przekonywujący i w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2759/16, wyjaśnił, że: "Obszar oddziaływania obiektu nie może być tak rozumiany, że w praktyce stanowi barierę nie do przebycia dla większości podmiotów posiadających nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, a którym odmawia się przymiotu strony w postępowaniu tylko z tego powodu, że zgodnie z założeniami projektowymi nie będzie potrzeby w przyszłości wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na podstawie przepisów odrębnych. To czy tak będzie w rzeczywistości, jak twierdzi inwestor i organy właściwe do wydania pozwolenia na budowę, podmioty, których poszanowanie interesów nakazuje art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., powinny mieć możliwość sprawdzenia tego poprzez udział w postępowaniu w charakterze strony. (...) Postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę, powinno dać możliwość szerszemu kręgowi podmiotów uczestniczyć jako strony w tym postępowaniu, nie ograniczając tak hermetycznie rozumienia pojęcia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.). Wydaje się, że ustalenie jako granicy, który z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Pr. bud. może być stroną postępowania, stanu faktycznego wymagającego wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na podstawie przepisów odrębnych, jest zbyt restrykcyjne, w praktyce ograniczające prawa wynikające z Konstytucji RP (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1)" (cytat). Należy zwrócić uwagę, że czym innym jest ustalenie interesu prawnego, a czym innym ustalenie zakresu ochrony, jaki powinien zostać udzielony podmiotowi, który twierdzi, że obiekt narusza jego prawo własności. W tym pierwszym wypadku wystarczające jest ustalenie hipotetycznego, możliwego naruszenia; w drugim zaś koniecznym jest takie rozstrzygnięcie sprawy, aby naruszenie nie miało miejsca. Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, należy więc brać pod uwagę nie tylko oczywiste i przyszłe naruszenie, ale również potencjalne możliwości wystąpienia takich ograniczeń - zwłaszcza wskazywanych przez podmiot domagający się udziału w sprawie. Jak wskazano powyżej, prawo własności uprawnia właściciela m.in. do niezakłóconego korzystania z przedmiotu własności. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Należy stwierdzić, że co do zasady organ administracji publicznej, na skutek podania żądającego wszczęcia postępowania powinien bądź wszcząć postępowanie w sprawie, nie przesądzając na tym etapie o zasadności zgłoszonego żądania i zakończyć je wydaniem decyzji (art. 104 § 1 i 2 k.p.a.), bądź odnieść się do tego żądania w trybie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie to służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). W takiej sytuacji wnioskodawca ma możliwość poddania stanowiska organu kontroli instancyjnej, a następnie sądowoadministracyjnej. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że pismem z 2 grudnia 2019 r. PINB poinformował skarżących o wyznaczeniu na dzień [...] r. terminu czynności kontrolnych "stanu technicznego i legalności słupa napowietrznej sieci energetycznej, zlokalizowanego na działce nr 2 w B.przy ul. [...]". Znajdujący się w aktach sprawy protokół czynności kontrolnych z [...] r. zawiera następujące informacje; "w północnej części działki nr 1 (działka powstała z połączenia działek nr 3 i nr 2) zlokalizowany jest słup napowietrznej linii średniego napięcia (...) Powyższy słup składa się z trzech podpór konstrukcji żelbetowej, (...) podpory w niektórych miejscach posiadają braki w otuleniu zbrojenia przez co zbrojenie główne słupów narażone jest na korozję. Przedmiotowy słup zlokalizowany jest na działce prawdopodobnie od lat 60-tych ubiegłego stulecia. Obecni właściciele działki (...) nieruchomość nabyli ponad 20 lat temu i w tym okresie obecny słup zlokalizowany jest w tym miejscu". Podczas przedmiotowych czynności kontrolnych ustalono, że we wskazanym przez właścicieli nieruchomości okresie, nie były prowadzone żadne prace remontowe i konserwacyjne przy przedmiotowym słupie. Do akt sprawy złożono kopię pisma "B" S.A. Oddział w B. z [...] r., zgodnie z którym [...] r. został sprawdzony stan techniczny wskazanego słupa. Zdaniem "B" S.A. Oddział w B. "słup mimo długiego okresu eksploatacji jest w stanie zadawalającym, który pozwala na dalszą, bezpieczną eksploatację linii" oraz "spełnia on swoją funkcję i nie wymaga wymiany". "B" S.A. Oddział w B. skierował także pismo o tożsamej treści do PINB (20 stycznia 2020 r.). Do akt sprawy złożono także "Protokół z [...] r. z odbioru technicznego linii napowietrznej 15 kV i stacji trans. 15/0,4 kV dla zasilania "C" w B.". Z protokołu wynika, że "linia 15 kV, stacja transf 15/0,4 kV dla zasilania "C" w B. może zostać oddana do ekspl. wstępnej po wykonaniu uwag zawartych w pkcie 9 oraz sprawdzeniu oleju transformatorowego przez "D". Jednocześnie do akt sprawy złożono kopię polecenia załączenia pod napięcie nr [...] z dnia [...] r. przedmiotowej linii napowietrznej. "B" S.A. Oddział w B. w załączeniu do pisma z 28 kwietnia 2020r. przekazał protokół oględzin linii SN, który według oświadczenia przedstawiciela jej właściciela, jest wykonywany nie rzadziej niż raz na 5 lat zgodnie z zasadami i standardami technicznymi eksploatacji sieci dystrybucyjnej oraz indywidualną ocenę stanu technicznego obiektu, tj. "słupa SN nr [...] w linii napowietrznej SN ciąg [...] zasilany z RS B.". W przedłożonym dokumencie zostały zawarte następujące wnioski i zalecenia: "biorąc pod uwagę średni wiek linii oraz z jakiego materiału została wykonana konstrukcja słupa (żerdzie żelbetowe typu AEA), słup nr [...] nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia przebywających w sąsiedztwie ludzi. Niemniej należy jednak przewidzieć przy najbliższym przeglądzie uzupełnienie ubytków betonu. Niektóre połączenia śrubowe i elementy słupa wykazują niewielką korozję. Połączenia te należy zabezpieczyć farbą antykorozyjną w ramach najbliższego przeglądu. Zaś bezwzględnie należy pod wyznaczonym słupem dokonać wycinki drzew i krzewów". Przedłożona do akt sprawy karta oględzin przedmiotowej linii napowietrznej zawiera przy obiekcie objętym postępowaniem następującą informację - "Konstrukcja wsporcza - Uszkodzenie betonu. Izolacja - Izolator - uszkodzony". Jak wynika ze stanowiska organu I instancji stan techniczny obiektu budowlanego wymaga jego konserwacji i faktu tego nie kwestionuje jego właściciel. Tymczasem, zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Bezsporny jest to również obowiązek właściciela obiektu budowlanego, aby utrzymywać go w stanie nie zagrażającym życiu i zdrowiu wszystkich osób, w tym również skarżących. Wykonanie jakiejkolwiek konserwacji i prac remontowych posadowionego na działce skarżących słupa energetycznego wymaga udostępnienia tejże działki, co stanowi oddziaływanie na prawny ich interes. ŚWINB całkowicie błędnie uznał, że skarżącym przymiot strony nie przysługuje z uwagi na brak interesu prawnego, ale także wadliwie stwierdził, że musi on wynikać z rzeczywistego, a nie również i z potencjalnego, naruszenia prawa materialnego, z którego jest wywodzony. Wpłynęło to na błędne rozstrzygnięcie i umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Pozostałe natomiast zarzuty skargi, dotyczące wadliwości działania ŚWINB były przedwczesne, bowiem umarzając postepowanie odwoławcze z natury rzeczy go nie prowadził, a więc nie mógł dopuścić się zarzucanych mu naruszeń. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ŚWINB zobowiązany będzie rozpatrzeć odwołanie skarżących i odniesie się do wymienionych w nim zarzutów, podejmując stosowną decyzję, zważywszy na treść art. 61 P.b. i przedmiot decyzji organu I instancji. Z przyczyn powyższych, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 sentencji i orzekł o kosztach w punkcie 2, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu 500 zł. i kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.