II SA/Gl 1046/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.R. złożył w dniu 31 sierpnia 2011 r. Urzędzie Miasta C. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku handlowo – usługowego (usługi gastronomiczne, kosmetyczne, fitness, siłownia, pomieszczenia biurowe) wraz z infrastrukturą i urządzeniami technicznymi niezbędnymi do funkcjonowania tego obiektu (dróg wewnętrznych i miejsc do parkowania samochodów). Inwestycja została przewidziana do realizacji na działce o nr ew. 1, obręb 84, położonej przy ul. [...] w C.. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił warunki zabudowy działki nr 1 dla tej inwestycji. Z częścią warunków ustalonych w tej decyzji nie zgodził się A.R. wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Zakwestionował w nim ustalenia dotyczące nieprzekraczalnych linii zabudowy określonych w załączniku nr 1 do tej decyzji, a także warunków dotyczących alternatywnego sposobu zagospodarowania wód deszczowych na terenie własnej działki (obowiązek sporządzenia operatu wodno-prawnego oraz uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, a także uzgodnienia z Miejskim Zarządem Dróg i Transportu w C. planu zagospodarowania terenu wraz projektem zagospodarowania wód opadowych). SKO w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko inwestora dotyczące przyjętej w projekcie linii zabudowy wzdłuż ul. [...], natomiast zaakceptowało usytuowanie tej linii od strony ul. [...] (w odległości 11 m od zewnętrznej krawędzi jezdni). W tym drugim przypadku stwierdziło, że rozstrzygnięcie takie jest zgodne z treścią art. 43 ust. 1 lp. 3 pkt a) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W odniesieniu do pierwszej z tych linii zabudowy organ II instancji stwierdził natomiast brak podstaw do jej wyznaczenia w postaci linii łamanej na odcinku biegnącym wzdłuż działki nr 2 będącej również własnością inwestora. SKO zarzuciło także brak wskazania w decyzji Prezydenta Miasta C. podstaw prawnych oraz uzasadnienia dla nałożenia nią obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego na odprowadzanie wód opadowych do własnego gruntu. Zdaniem tego organu w decyzji Prezydenta Miasta C. należało bowiem wskazać podstawę prawną zobowiązującą inwestora do uzgodnienia z MZDiT w C. planu zagospodarowania terenu wraz z projektem odprowadzania wód opadowych. Po ponownym przeprowadzeniu analizy Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po raz drugi ustalił warunki zabudowy działki nr 1 dla opisanej na wstępie inwestycji. W podstawie prawnej decyzji wskazał, art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. dalej zwanej u.p.z.p.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 dalej zwanego rozporządzeniem MI). W uzasadnieniu wskazał, że objęty wnioskiem teren położony jest u zbiegu dwóch dróg krajowych ul. [...] i ul [...]. Na przedmiotowym terenie znajdują się już 2 urządzenia reklamowe zrealizowane w oparciu o pozwolenie na budowę oraz wcześniej wydaną decyzję ustalająca warunki zabudowy. Dla terenu inwestycji wydane zostały także decyzje ustalające warunki zabudowy dla 4 wiat gospodarczych. Zdaniem organu zakres inwestycji ustalonych z poprzednio wydanymi decyzjami nie koliduje z jednak aktualną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Następnie podał, że kierując się zaleceniami zawartymi w decyzji SKO ponownie wystąpił do MZDiT w C. o zajęcie stanowiska w przedmiocie sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji. W ocenie organu uzgodnienie takie było konieczne bowiem Zarząd ten eksploatuje urządzenia sieci kanalizacji deszczowej biegnącej wzdłuż ul. [...]i ul. [...]. Ulice te są także drogami krajowymi, którymi także zarządza MZDiT (dosł. jest ich użytkownikiem i eksploatatorem). Prezydent Miasta C. powołał się także na przepis art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) wskazując, że odprowadzanie wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnie drogi może negatywnie wpłynąć na korpus drogi krajowej. Powołał także na przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) zabraniający wprowadzania zmian stanu wody na gruncie i odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Wskazał wreszcie na treść § 3 statutu Miejskiego Zarządu Dróg stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...]r., Nr [...]. Zgodnie z tym uregulowaniem Zarząd ten wydaje warunki techniczne sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu nieruchomości przylegających bezpośrednio do pasów drogowych dróg publicznych, a także uzgadnia sposób ich zagospodarowania i odprowadzania z terenu nieruchomości celem spełnienia zapisów i wymogów wynikających z ustawy Prawo wodne i ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się do kwestionowanego przez wnioskodawcę sposobu ustalenia linii zabudowy w stosunku do ul. [...] Prezydent Miasta C. wskazał, że ustalił ją w oparciu o linię zabudowy wyznaczoną przez istniejącą zabudowę na sąsiedniej działce, "tj. w odległości 7,5 m o od granicy frontowej wnioskowanego terenu - stałej odległości frontowej, tak jak na działce sąsiedniej". Organ zauważył też, że działka nr 2 nie została objęta wnioskiem inwestora w związku z czym ustalenie linii zabudowy równolegle do pasa drogowego powodowałoby, iż przebiegałaby ona "poza granicą wnioskowanego terenu". W uzupełnieniu swojego stanowiska organ dodał, że tak określona linia zabudowy w żadnym stopniu nie ogranicza możliwości zagospodarowania objętej wnioskiem nieruchomości. Wnioskodawca ma bowiem zamiar usytuowania budynku w granicy działki nr 3, co powoduje, uwzględniając planowaną szerokość tego budynku (16 m) i szerokość działki, że w żaden sposób nie będzie ograniczona możliwości zabudowy zgodnie z wnioskiem. Organ powołał się także na treść innych swoich decyzji ustalających linię zabudowy na przedmiotowej działce od strony ul. [...], które wydał w wyniku rozpatrzenia wniosków A.R. dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla innych planowanych przez niego inwestycji. Wskazał też, że linię zabudowy od strony ul. [...] ustalił w zgodzie z uzgodnieniem MZDiT w C. z dnia [...] r. w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr 1 dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 4 wiat gospodarczych. W podsumowaniu swoich rozważań organ I instancji stwierdził, że analiza wyznaczonego obszaru wykazała, że na działkach dostępnych z tych samych dróg publicznych występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa, a także zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zabudową uzupełniającą gospodarczą i garażową, która pozwala na ustalenie funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Omawiając poszczególne ustalenia zawarte w sentencji decyzji wskazał, że linia zabudowy zlokalizowana od strony ul. [...]została ustalona z zastosowaniem § 4 ust. 1 rozporządzenia MI, a linia zabudowy od strony ul. [...] w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wskaźnik wielkości zabudowy ustalony został w wysokości 20 % w stosunku do powierzchni terenu. Szerokość elewacji frontowej wynosząca 16 m jest zgodna z wnioskiem inwestora. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalona została maksymalnie do 4, 5. Układ połaci dachowych (dach wielospadowy), kąt ich nachylenia ( 20º- 45 º) oraz wysokość głównej kalenicy ( do 9 m) odpowiada parametrom występującym w obszarze analizowanym. W odwołaniu od tej decyzji A.R. zarzucił jej wydanie bez przeprowadzenia wizji lokalnej w terenie celem przeprowadzenia właściwej analizy o jakiej jest mowa w art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Inwestor ponownie wyraził niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia w części dotyczącej ustalenia przez organ nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony obu dróg krajowych. Zakwestionował także zapisy odnoszące się do nałożonego na niego obowiązku uzgodnienia z MZDiT w C. szczegółowych warunków technicznych odprowadzania wód opadowych oraz powołanie się na uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla 4 wiat gospodarczych. Uzasadniając zarzut dotyczący wadliwego ustalenia linii zabudowy wnoszący odwołanie wskazał, że organ błędnie przyjął, że wzdłuż granicy działki nr 1 i działki nr 4 ( ul. [...]) istnieje droga zbiorcza. Według wnioskodawcy linia zabudowy od tej strony winna zostać ustalona w odległości 6 m od ul. [...] lub na granicy obu działek. Organ wadliwie ustalił także nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...]nadając jej kształt linii łamanej, a nie linii prostej. Taki kształt tej linii był wynikiem błędnego zaliczenia działki nr 2 do działek drogowych. Opisane nieprawidłowości w ustaleniu nieprzekraczalnych linii zabudowy zdaniem skarżącego miały swoje źródło w braku przeprowadzenia wizji lokalnej. Odnosząc się do nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku uzgodnienia z MZDiT sposobu odprowadzania wód opadowych A.R. stwierdził, że nie jest dopuszczalne narzucenie mu tą decyzją "wymogu odprowadzania wód opadowych na teren dróg", którymi administruje ten Zarząd w sytuacji gdy z tego powodu będzie trzeba ponosić opłaty. Niedopuszczalne jego zdaniem było także powołanie się na wydaną wcześniej przez organ I instancji decyzję o warunkach zabudowy dla budowy 4 wiat gospodarczych, gdyż zamierzenie to nie dotyczyło tego samego obszaru. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania uruchomionego wnioskiem skarżącego z dnia 31 sierpnia 2011 r., w tym zasadnicze powody wydania swojej decyzji kastoryjnej z dnia [...]r. Następnie Kolegium stwierdziło, że po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazało, że z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że zamierzona inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co pozwoliło na ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy. Skład orzekający Kolegium podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, zarówno od strony ul. [...], jak i od ul. [...]. Przypomniał, że w swojej decyzji zaakceptował już stanowisko Prezydenta Miasta C. dotyczące przebiegu linii zabudowy od strony ul. [...]. SKO uznało też za prawidłowe ustalenia zawarte w pkt 2 b) decyzji, które dotyczyły sposobu odprowadzania wód opadowych. Kwestia ta w opinii organu odwoławczego została bowiem należycie uzasadniona. Odnosząc się do zarzutu powołania się przez organ I instancji na uzgodnienia z MZDiT mające miejsce w toku wydawania innej decyzji z dnia [...]r., nr [...], Kolegium stwierdziło, że powołanie to miało charakter informacyjny w celu przypomnienia o wyznaczonej już identycznej linii zabudowy dla działki nr 1. Pismem z dnia 27 lipca 2012 r. A.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji powtarzając praktycznie wszystkie zarzuty podniesione obu odwołaniach od decyzji organu I instancji. Zarzuty te dotyczyły w szczególności wadliwych - w przekonaniu skarżącego - ustaleń dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulic [...]. W przypadku pierwszej z tych linii zabudowy podtrzymał on swoje stanowisko dotyczące braku podstaw do załamania tej linii na wysokości jego działki nr 2 przylegającej bezpośrednio do ul. [...]. Podał, że działka ta jak wynika z wypisu i wyrysu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. (dołączonych do skargi) znajduje się także na terenach oznaczonych symbolem U/ZU –"teren usług z zielenią urządzoną". Zwrócił także uwagę, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wprowadzania w ramach tej samej nieruchomości "wewnętrznej linii zabudowy. Skarżący podtrzymał także swoje wcześniejsze twierdzenia dotyczące wyznaczenia w sposób dowolny nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. [...]. W związku z brakiem zabudowy sąsiednich działek linia ta powinna - w jego ocenie - zostać ustalona w odległości 10 m od krawędzi jezdni tej ulicy, a nie 11 m, jak to przyjęto w decyzji. Skarżący potrzymał wreszcie swój wcześniejszy sprzeciw wobec nakazanego mu obowiązku sporządzenia operatu wodno-prawnego dotyczącego sposobu odprowadzania wód opadowych z obszaru jego działki na teren ulic [...]. Wskazał, że organ nie zaakceptował jego zapewnień wskazujących na możliwość odprowadzania tych wód do gruntu w obrębie działki lub możliwość innego ich wykorzystania. Dodał, że zarówno przepis art. 29 Prawa wodnego, jak i art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy o drogach publicznych odnoszą się do wszystkich rodzajów gruntów w tym także niezabudowanych. W końcowej części uzasadnienia skargi A.R. powołał się na uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 444/12, którym uchylona została decyzja SKO w C. ustalająca także warunki zabudowy działki nr 1, aczkolwiek dla innego zamierzenia inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku WSA w Gliwicach (II SA/Gl 444/12) organ podniósł, że kontrolowana tym wyrokiem decyzja ustalająca warunki zabudowy zapadła w odmiennym stanie faktycznym, gdyż dotyczyła ona dwóch urządzeń reklamowych przewidzianych do realizacji nie tylko na działce nr 1, ale także na działce nr 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ustalenie to obligowało Sąd do uchylenia obu tych orzeczeń stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) . W pierwszym rzędzie stwierdzić przyjdzie stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany był ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. Przechodząc po tych stwierdzenia natury ogólnej do szczegółowej analizy kontrolowanego postępowania w pierwszej kolejności wskazać należy, że Prezydent Miasta C. zasadnie uznał, iż w sprawie zostały spełnione wymogi pozwalające na ustalenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą na działce 1 w C. przy ul. [...]. W szczególności organ ten prawidłowo stwierdził, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1u.p.z.p. Zabudowa istniejąca na sąsiednich nieruchomościach, dostępnych z tej samej drogi publicznej, bowiem pozwalała organowi na określenie wymagań dla planowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada także dostęp do drogi publicznej leży on bowiem u zbiegu dwóch dróg krajowych. Także istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Teren ten jako położony w granicach administracyjnych miasta C. nie wymagał też, stosownie do art. 5 b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wydana przez organ I instancji decyzja nie naruszała też przepisów odrębnych. Sporne w sprawie były natomiast dwie rozstrzygnięte tą decyzją kwestie, a mianowicie zawarte w niej ustalenia dotyczące nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz nałożony na inwestora obowiązek odprowadzania wód opadowych zgodnie ze szczegółowymi warunkami technicznymi wydanymi przez Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C.. Odnosząc się do pierwszej z tych kwestii przyznać należy rację skarżącemu, że w sprawie nie została ustalona prawidłowo nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ul. [...]. Zauważyć należy, że Prezydent Miasta C. w swojej decyzji linię tę ustalił jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na sąsiedniej działce. Podkreślił, że było to rozwiązanie korzystne dla wnioskodawcy, bowiem przy wyznaczeniu tej linii wziął pod uwagę budynek na sąsiedniej działce usytuowany w najbliższej odległości od pasa drogowego t ulicy. W istocie jednak nawet pobieżne przyjrzenie się stanowiącemu część decyzji załącznikowi graficznemu nr 1 nie pozwala na akceptacje tych twierdzeń. Linia ta stanowiąca początkowo proste przedłużenie linii usytuowania budynku na sąsiedniej działce została załamana w swoim przebiegu na odcinku graniczącym z działką nr 2. W ocenie organu I instancji, co zaakceptowało także w swojej decyzji SKO, przyczyną takiego oznaczenia przebiegu tej linii zabudowy było nieobjęcie wnioskiem należącej do skarżącego działki nr 2. W konsekwencji tego - zdaniem tych organów - linia zabudowy wyznaczona w postaci linii prostej musiałaby przebiegać po terenie działki nieobjętej wnioskiem, a zatem wychodzić poza oznaczony we wniosku teren inwestycji. Stanowiska takiego nie można zaakceptować, bowiem przedłużenie za pomocą linijki tej linii nie wykracza poza teren objęty wnioskiem. Dodać też należy, że tego rodzaju zabieg nie narusza w żaden sposób przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia MI. Analizując ustalenia zawarte w kontrolowanej decyzji stwierdzić trzeba również, że co prawda ani ustawa, ani rozporządzenie nie definiują co należy rozumieć pod pojęciem linii zabudowy, to jednak nie może ulegać wątpliwości, że przez linię zabudowy, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 czy w § 4 rozporządzenia MI należy rozumieć linię oddzielającą teren wolny od zabudowy od terenu, na którym zabudowa jest dopuszczalna. W uzupełnieniu stwierdzić także należy, że w przypadku terenów przyległych do dróg publicznych o usytuowaniu obiektów budowlanych względem drogi rozstrzyga art. 43 ustawy o drogach publicznych ustalający wymagania w zakresie odległości, w jakiej obiekty mogą być sytuowanie w stosunku do krawędzi jezdni ( por. w tej kwestii rozważania zawarte w wyroku NSA z dnia 9 maja 2008 r., II OSK 45/08, LEX Nr 497582). Ostatnio wskazany sposób ustalenia linii zabudowy winien znaleźć zastosowanie do oznaczenia linii zabudowy przebiegającej przez teren działki inwestora wzdłuż ul. [...] stanowiącej fragment drogi krajowej. W przypadku bowiem braku możliwości wyznaczenia linii zabudowy zgodnie ze wskazaniami zamieszczonymi w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia MI, a to m.in. z uwagi na brak zabudowy na działkach sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji jej ustalenie winno nastąpić w trybie § 4 ust. 4 tego rozporządzenia w oparciu o przeprowadzoną analizę. W przypadku terenów przyległych do dróg publicznych istotną rolę, w tej analizie odgrywać będą ustalenia zawarte w art. 43 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z lp 3 tabeli zamieszczonej w ust. 1 tego artykułu w terenie zabudowy obiekty budowlane powinny być usytuowane w przypadku dróg krajowych w odległości co najmniej 10 m od krawędzi jezdni. Zgodzić należy się zatem z SKO w C., że wyznaczenie tej linii zabudowy w odległości 11 m od krawędzi jezdni ul. [...] spełnia wymogi powołanego unormowania. Zauważyć jednakowoż trzeba, że pozostawienie przez ustawodawcę luzu decyzyjnego w zakresie podejmowanych rozstrzygnięć nakłada na organy obowiązek uzasadnienia tych rozstrzygnięć. Orzekając w granicach uznania administracyjnego organy powinny w szczególności, stosownie do art. 7 k.p.a., wyważyć interes społeczny i słuszny interes strony. Analizując zarzuty skargi dotyczące ustalenia linii zabudowy na działce inwestora od strony ul. [...] wskazać jednak należy, że w osnowie decyzji organu I instancji nie znalazły się, jak twierdzi skarżący, ustalenia dotyczące oznaczenia tej linii zabudowy w stosunku do przebiegu drogi zbiorczej. Decyzja ta odsyła bowiem w tej kwestii jedynie do ustaleń zamieszczonych w jej załączniku nr 1. Na marginesie zauważyć trzeba, że tego rodzaju określenie znalazło się natomiast w decyzji, która była kontrolowana powołanym w skardze prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 4 lipca 2012 r., II SA/Gl 444/12. Podobnie sprawa przedstawia się w przypadku zawartych w osnowie decyzji Prezydenta Miasta C. ustaleń zamieszczonych dotyczących sposobu odprowadzania z terenu inwestycji wód opadowych. W punkcie 2 b) osnowy decyzji tego organu z dnia [...]r., nr [...], nie zostały zamieszczone bowiem ustalenia nakładające na inwestora obowiązek sporządzenia operatu wodno-prawnego w przypadku rezygnacji z zamiaru odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej zarządzanej przez MZDiT w C.. Nakaz taki został natomiast zamieszczony w poprzedniej decyzji tego organu. Zgodzić się należy jednakowoż ze skarżącym, że w przepisach prawa brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku ustalenia sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu nieruchomości w oparciu o "szczegółowe warunki techniczne wydane przez MZDiT". Tego rodzaju ustalenie zawarte w sentencji decyzji w szczególności nie znajduje oparcia w przepisie art. 61 ust. 5 u.p.z.p., w którym jest mowa o zagwarantowaniu w drodze umowy wykonania uzbrojenia terenu. Nieuprawnione było także powołanie się przez orzekające w sprawie organy na § 3 statutu Miejskiego Zarządu Dróg w C.. W omawianej kwestii zastosowanie bowiem winien znaleźć przepis art. 52 ust. 3 u.p.z.p., który na mocy art. 64 ust. 1 tej ustawy ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z tym przepisem nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Dodatkowo zauważyć jedynie należy, że z uwagi na ograniczenie tylko do 20 % zabudowy powierzchni przedmiotowej działki oraz wymóg zachowania dla tego terenu 50 % udziału powierzchni biologicznie czynnej, przynajmniej przedwczesne są obawy zarządcy drogi dotyczące zagrożeń związanych z zalewaniem powierzchni ul. [...]czy [...] wodami opadowymi spływającymi z terenu działki inwestora. Wreszcie kwestia ta będzie szczegółowo rozważana na następnym etapie procesu inwestycyjnego uwagi na stawiane projektowi budowlanemu wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W konsekwencji przeprowadzonych wywodów dowiedzione zostało, że decyzje organów obu instancji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta C. zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku, tak w zakresie ustaleń dotyczących przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, jak i w kwestii ustaleń dotyczących sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu działki inwestora. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.