II SA/Gl 1068/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Filharmonii [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na lokal gastronomiczny z salami bankietowymi przy pl. [...] w K.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Filharmonia [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r., uzupełniając skargę podniosła, że brak pozytywnego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ (powołując się na zaskarżoną decyzję) pominie pomiary akustyczne. Okolicznośc ta spowoduje, że ściany inwestycji będą za cieńkie, wskutek czego imprezy tam organizowane będą zakłócać pracę Filharmonii. Uczestniczka postępowania B. N-H. wnosząc o oddalenie wniosku wskazała, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja będąca przedmiotem wniosku nie podlega w ogóle wykonaniu, zatem wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowe. Jest ona jedynie promesą i może być wydana nieograniczonej liczbie inwestorów. Jej konkretyzacja następuje na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić jedna z przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie Ppsa, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ppsa i odnośni się do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Jednocześnie przywołana regulacja wskazuje, że wstrzymanie aktu lub czynności dotyczy jedynie tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność, co do tego, czy decyzja w sprawie warunków zabudowy może stanowić przedmiot wniosku zawartego w art. 61 § 3 Ppsa, w kontekście problematyki jej wykonalności. W ślad za najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia: z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 204/12; z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 515/12 i z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1890/12 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) uznać należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Decyzja w tym przedmiocie stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi ona dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości i jak słusznie zauważa strona skarżąca, jest jedną z przesłanek uzyskania, w odrębnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. Jednakże okoliczność, że decyzja ta jest elementem procesu budowlanego pozostaje bez znaczenia dla faktu, że samodzielnie nie uprawnia ona do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Należy zatem zgodzić się z uczestniczką postępowania, że ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, po uzyskaniu przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymaga również zwrócić uwagę, że podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić argumentacja dotycząca zakłócenia prac Filharmonii na skutek wykonywania zamierzonej działalności lokalu gastronomicznego. O możliwości wystąpienia tego typu zdarzenia można mówić dopiero właśnie na etapie użytkowania obiektu budowlanego. Nadto zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że zaskarżony akt może naruszać prawo poprzez brak umieszczenia w nim wymogu, który chroniłby stronę skarżącą przed uciążliwym hałasem. O ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga bowiem w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.