II SA/Gl 1074/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Protokolant Magdalena Matuszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. L.M. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w C. z wnioskiem o wymeldowanie żony, G.M. (noszącej obecnie nazwisko K.), z domu przy ul. [...] w Z.. W uzasadnieniu podał, iż powodem wniosku o wymeldowanie jest cyt. "ciągły pobyt ww. osoby za granicą". Nie wskazał organowi adresu żony co spowodowało bezskuteczne poszukiwanie jej poprzez Centralne Biuro Adresowe i Krajowy Rejestr Karny. Pismem z dnia [...]r. przebywająca w L. G.M. zwróciła się o przesłanie jej wszelkiej korespondencji związanej ze sprawą. Natomiast pismem z dnia [...]r. wyjaśniła, że za granicą przebywała jedynie w okresie od [...]. do [...]r. i to za zgodą męża, który znał zarówno datę jej wyjazdu, jak też przyjazdu. W trakcie pobytu za granicą strony pozostawały w stałym kontakcie. W przeddzień przyjazdu G.M. do Polski mąż, który w międzyczasie złożył wniosek o jej wymeldowanie, wywiózł wszystkie jej rzeczy do jej matki tym samym de facto wyrzucając ją z domu. Nie przekazał też jej związanej ze sprawa korespondencji pomimo, że od początku wiedział gdzie, nie mogąc powrócić do domu, zatrzymała się po powrocie do kraju (adres ten podał w złożonym w owym czasie pozwie rozwodowym). W trakcie wszczętego przez organ I instancji postępowania administracyjnego strony złożyły wyjaśnienia. L.M. podtrzymał wniosek o wymeldowanie zony twierdząc, iż jego zdaniem wyjeżdżając za granicę w dniu [...]r. i zabierając ze sobą część rzeczy osobistych dobrowolnie wyprowadziła się z domu. Na wyjazd zony nie zgadzał się, nie wiedział też gdzie przebywa. Z kolei G.M. podniosła, iż kwestia wyjazdu była w rodzinie w pełni uzgodniona, mąż wiedział też o konieczności przedłużenia pobytu o [...]. Przesłuchano nadto w charakterze świadka J.R., który pomagał L.M. w dniu [...]r. wywieźć rzeczy małżonki, a także matkę i brata G.M., M. i Z.K., którzy zaprzeczyli jakoby G.M. wyprowadziła się dobrowolnie. Brat podkreślił nadto, iż w rozmowie L.M. potwierdził, że wie o planowanym późniejszym powrocie żony. Przesłuchano także F.M., ojca L.M., który oświadczył, że syn w czasie przedłużającego się pobytu zony za granicą nie miał z nią kontaktu. Wyjeżdżając zabrała nadto swoje cyt. "bardziej wartościowe rzeczy np. bieliznę". W trakcie przeprowadzonych w dniu [...]r. oględzin budynku L.M. potwierdził, że rzeczy osobiste żony zostały przezeń spakowane i wywiezione do jej matki. Akta sprawy w tej części zawierają prywatne listy, które w czasie nieobecności żony za granicą kierował do niej L.M.. W listach tych mąż deklarował swoje gorące uczucie do żony, planował wspólną przyszłość i cieszył się na rychły powrót G.M.. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz C. orzekł o wymeldowaniu G.M. z pobytu stałego w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji obszernie omówił poczynione w sprawie ustalenia, a następnie wskazał treść stanowiącego podstawę prawną decyzji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006, nr 139, poz. 933 z późn. zm.). W konkluzji wskazał, iż spełnione zostały przesłanki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o wymeldowaniu albowiem G.M. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje i nie prowadzi swego centrum życiowego, nie dopełniła też obowiązku wymeldowania się z tegoż lokalu najpóźniej w dniu jego opuszczenia. W wyniku rozpoznania wniesionego przez G.M. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania z uwagi na nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym nie zbadanie czy G.M. podjęła starania prawne i faktyczne celem powrotu do miejsca, z którego została wymeldowana. W ramach ponownego postępowania organ poczynił ustalenia co do kroków prawnych podjętych po powrocie z zagranicy przez G.M.. Strona dołączyła natomiast m.in. kolejne otrzymane w trakcie pobytu za granicą listy męża, złożyła dodatkowe oświadczenia informujące o przebiegu wypadków, przedłożyła także kserokopię złożonego powiadomienia o dokonanym przez męża przestępstwie. Do akt dołączono także kserokopię listu G.M. do męża z dnia [...]r., w którym poinformowała go o konieczności przedłużenia pobytu. Wskazała też termin powrotu podkreślając, iż po upływie bieżącego tygodnia pozostaną już tylko [...] do spotkania męża. Dodatkowe oświadczenia złożył także L.M.. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz C. odmówił wymeldowania G.M. z pobytu stałego w Z.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż G.M. w czasie prowadzonego postępowania zeznała, że w dniu [...] roku za zgodą męża wyjechała za granicę, gdzie miała przebywać [...] miesiące. Jednak jej pobyt przedłużył się o [...] miesiąc a w tym czasie L.M. wywiózł jej rzeczy i złożył wniosek o jej wymeldowanie. Fakt wyrzucenia z domu zgłosiła w [...] Ośrodku Interwencji Kryzysowej w B., z którego pomocy obecnie korzysta. Nadto pismem z dnia [...]r. G.M. poinformowała Urząd, że w dniu [...]r. zgłosiła w Prokuraturze Rejonowej w P. zawiadomienie o dokonanym przestępstwie w postaci znęcania się i gróźb karalnych na jej szkodę. Prokuratura Rejonowa w P. umorzyła jednak postępowanie, a Sąd Rejonowy w P. Wydział II Karny nie uwzględnił zażalenia G.M.. W konsekwencji, na tle ujawnionych dodatkowych okoliczności, zdaniem organu I instancji powtórna szczegółowa analiza zgromadzonego materiału pozwala stwierdzić, że opuszczenie mieszkania przez G.M. nie było dobrowolne. Wywiezienie rzeczy i przedmiotów osobistych żony przez L.M. nastąpiło pod jej nieobecność, co uniemożliwiło jej podjęcie skutecznych działań zmierzających do obrony jej praw. Dopiero po powrocie do kraju G.M. podjęła działania mające na celu udowodnienie, że została bezprawnie pozbawiona prawa do przebywania pod wskazanym adresem. Powyższy problem zgłosiła na policję, w [...] Ośrodku Interwencji Kryzysowej w B. oraz w Prokuraturze Rejonowej w P.. Nadto G.M. w składanych oświadczeniach podkreśliła, że centrum jej spraw życiowych znajduje się nadal w miejscu stałego zameldowania. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł L.M. podnosząc w uzasadnieniu, iż oświadczenia G.M. mają charakter jedynie pomówień. Nadto zdaniem strony żona podejmuje jedynie działania pozorne i to dopiero po otrzymaniu pierwszej niekorzystnej decyzji. W rzeczywistości, zdaniem L.M., G.M. nie podjęła bowiem żadnych działań faktycznych mających na celu powrót do miejsca zamieszkania. L.M. stwierdził nadto, że w trakcie pobytu za granica żona podała kilka różnych dat planowanego powrotu do kraju, zmieniła też miejsce pobytu za granicą nie podając adresu co jest, zdaniem L.M., dowodem na to, że nie zamierzała wrócić do miejsca zamieszkania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymeldowaniu G.M. z pobytu stałego w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ II instancji obszernie i szczegółowo omówił przeprowadzone postępowanie administracyjne stwierdzając w konkluzji, iż zamieszkiwaniem jest taki stan faktyczny, w którym osoba przebywa w danym lokalu z zamiarem pobytu stałego, ma w nim zgromadzone swoje rzeczy osobiste i przedmioty majątkowe, stołuje się, nocuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Z akt sprawy wynika jednak, że dom w Z. przy ul. [...] jest dla G.M. wyłącznie miejscem zameldowania, a nie faktycznego pobytu. Decydujące w tej mierze są zdaniem organu następujące okoliczności: - od dnia powrotu z zagranicy w [...]r. strona nie powróciła, ani też nie podjęła żadnych faktycznych działań mających na celu powrót do dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Okoliczność wywiezienia przez L.M. należących do niej rzeczy przesądziła o tym, że nie próbowała wejść do spornego lokalu, twierdząc że jest to niemożliwe; - podjęte kroki prawne nie doprowadziły do potwierdzenia stanowiska, że zamieszkiwanie przy ul. [...] w Z. wiąże się dla niej z zagrożeniem zdrowia i życia ze strony męża i jego rodziny; - nie podjęła kroków na drodze cywilnoprawnej mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania lokalu pomimo, że o takiej możliwości była informowana przez sąd oraz organ administracyjny II instancji. W przekonaniu organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stanowi potwierdzenie, że G.M. dobrowolnie i trwale opuściła miejsce stałego pobytu, a jej deklaracja o chęci powrotu do spornego lokalu została złożona jedynie na potrzeby sprawy o wymeldowanie i nie odzwierciedla jej rzeczywistego zamiaru. W konsekwencji, zdaniem Wojewody [...] , zostały spełnione przesłanki do wymeldowania w trybie administracyjnym określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż G.M. w przedmiotowym lokalu obecnie nie zamieszkuje i nie prowadzi w nim swego centrum życiowego, nie dopełniła też obowiązku wymeldowania się z niego najpóźniej w dniu jego opuszczenia. Pismem z dnia [...]r. G.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia. Strona podtrzymała swoje twierdzenia, iż przedmiotowego mieszkania nie opuściła dobrowolnie albowiem w czasie krótkotrwałego pobytu za granicą została z niego przez męża wyrzucona poprzez wywiezienie jej rzeczy. Nastąpiło to tuż przed jej powrotem do kraju, o którego terminie maż wiedział. Strona wskazała nadto, iż legitymowanie się zameldowaniem na pobyt czasowy znosi obowiązek wymeldowania się z pobytu stałego. Zdaniem G.M. brak zatem podstaw do dokonania jej wymeldowania. Strona wskazała także nielogiczności i sprzeczności, zawarte jej zdaniem w oświadczeniach L.M. i podkreśliła jego działanie w złej wierze. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowym pismem procesowym z dnia [...]r. L.M. poinformował o uprawomocnieniu się wyroku rozwiązującego związek małżeński stron. Z dołączonego odpisu wynika, iż Sąd Okręgowy w K. rozwiązał małżeństwo w dniu [...]r. z winy obu stron, nie orzekając o sposobie korzystania z mieszkania. Natomiast pismem procesowym z dnia [...]r. skarżąca powiadomiła Sąd, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku rozwodowego powróciła do poprzedniego nazwiska "K.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ludności polega m.in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2b powołanej wyżej ustawy celom ewidencyjnym służy zameldowanie, które winno potwierdzać fakt pobytu osoby w lokalu. W konsekwencji stosownie do art. 2 i art. 4 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, który to obowiązek polega na:. 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zameldowaniu o urodzeniu dziecka; 4) zameldowaniu o zmianie stanu cywilnego; 5) zameldowaniu o zgonie osoby. Szczegółowym kwestiom związanym z wymeldowaniem poświęcony został w ustawie art. 15, zgodnie z którego ust. 1 osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W myśl natomiast ust. 2 wskazanego wyżej przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Odnosząc się do wskazanej wyżej ciążącej na organie gminy powinności dokonania wymeldowania osoby, która wbrew przepisom obowiązku tego sama nie dopełniła zaakcentować należy, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, winno być rozumiane jako dobrowolne wyprowadzenie się wynikające z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób - por. w tej kwestii np. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 17 marca 2003 r,, V S.A. 2323/02, LEX nr 159183. Na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się jednak także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Nadto wskazać należy, iż opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. por. np. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z 18 grudnia 2002 r., V SA 935/02, LEX nr 149535 wraz z przytoczonym tam wcześniejszym orzecznictwem, a w tym wyrokiem NSA z 16 września 1986 r., III SA 437/86; wyrokiem NSA z 3 lipca1985 r., SA/Gd 573/85; wyrokiem NSA z dnia 18 marca 1987 r., SA/Gd 1073/86; wyrokiem NSA z 16 kwietnia 1987 r., SA/Wr 110/87. Podkreślić nadto w tym miejscu należy, iż tak samo jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła formalne uprawnienie do przebywania w tym miejscu - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2003 r,, V SA 1398/02, LEX nr 159189. Oceniając merytoryczną poprawność decyzji o wymeldowaniu zbadać zatem należy, czy skarżąca istotnie w sposób określony powyżej opuściła miejsce pobytu, z którego został wymeldowana. W razie bowiem ustalenia, iż w wyniku zachowań skarżącej jej pobyt w lokalu istotnie ustał spełniona zostałaby wymagana prawem przesłanka uzasadniająca wymeldowanie. Jak wynika z akt sprawy organ II instancji uznał, iż G.K. (M.) opuściła miejsce pobytu w sposób uzasadniający ich wymeldowanie z lokalu. Analizując przedłożony w sprawie materiał dowodowy zdaniem tut. Sądu w chwili obecnej ocenę tę należy podzielić. Zarówno z wyjaśnień samej skarżącej, jak też oświadczeń L.M. wynika w sposób jednoznaczny, że w okresie prowadzenia przez orzekające w sprawie organy postępowania w przedmiocie wymeldowania skarżąca nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu albowiem po powrocie z zagranicy w [...]r. już w nim ponownie nie zamieszkała. Także i w okresie późniejszym G. nie powróciła do stałego miejsca zameldowania, nie zamieszkuje w nim również w chwili obecnej. Fakt ten traktować należy jako bezsporny, także bowiem w kierowanej do tut. Sądu skardze skarżąca poinformowała, że zamieszkuje obecnie w L., pod adresem czasowego zameldowania. Kwestią natomiast sporną pomiędzy stronami jest to czy G.M. opuściła miejsce pobytu stałego dobrowolnie, jak twierdzi L.M., czy też została z niego, jak podnosi skarżąca, usunięta przez męża. Zdaniem składu orzekającego zawarty w aktach administracyjnych materiał dowodzi, że G.M. nie opuściła, w sposób uzasadniający wymeldowanie, domu, w którym wraz z mężem zamieszkiwała ani w dacie wyjazdu za granicę, ani w trakcie pobytu za granicą ani też w chwili powrotu do kraju. Analiza wymienianej pomiędzy stronami korespondencji, deklarującej znaczną więź pomiędzy małżonkami, jednoznacznie wskazuje bowiem, że wyjazd skarżącej miał jedynie charakter krótkotrwały, wola powrotu była niezaprzeczalna, a termin powrotu, choć przesunięty w czasie, znany był L.M.. W konsekwencji złożony w czasie nieobecności żony wniosek L.M. o wymeldowanie jej z wspólnie zajmowanego domu pozbawiony był faktycznych podstaw. Niezależnie jednak od rzeczywistego stanu faktycznego w dacie opuszczenia mieszkania, w trakcie postępowania przed organem I i II instancji fakt dobrowolnego opuszczenia przez G.M. przedmiotowego lokalu nie budził już wątpliwości. Podkreślenia wymaga bowiem, że w myśl utrwalonego w tej mierze orzecznictwa uznanie, iż początkowo skarżąca nie opuściła dobrowolnie lokalu, nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy bowiem uznać także sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowała się bowiem wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy, że w sytuacji gdy opuszczenie lokalu mogło nastąpić na skutek stawianych przeszkód, to o opuszczeniu lokalu można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, LEX nr 201427, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1069/05, LEX nr 360269, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937. Wskazać w tym miejscu należy, że G.M. nie podjęła skutecznych działań umożliwiających jej przywrócenie naruszonego posiadania. Do działań takich nie można zaliczyć bowiem zgłoszenia się w [...] Ośrodku Interwencji Kryzysowej w B. oraz poinformowania Policji i Prokuratury (to ostatnie postępowanie zostało zresztą zakończone umorzeniem postępowania) albowiem kroki te nie doprowadziły do żadnych działań umożliwiających stronie powrót do lokalu. Z akt nie wynika też by strona samodzielnie podjęła jakąkolwiek próbę powrotu do domu, w którym była wraz z mężem zameldowana Przesądzający w tej mierze jest także fakt, iż G.M., pomimo upływających lat, nie wystąpiła do sądu powszechnego o przywrócenie naruszonego posiadania. W konsekwencji, wobec faktu, iż skarżąca nie podjęła skutecznych działań umożliwiających powrót do lokalu, pomimo że mogła była to uczynić będąc w lokalu zameldowaną, niewątpliwym jest, iż co do meritum zaskarżona decyzja organu II instancji jest merytorycznie poprawna i pozostaje w zgodzie z prawem albowiem spełnione były w dacie jej wydania przewidziane w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy przesłanki obligujące organ do wymeldowania osoby z miejsca dotychczasowego pobytu. W świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy prawnie niedopuszczalnym byłoby bowiem utrzymywanie dalszego zameldowania w lokalu osoby, która lokal ten opuściła i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ewidencja ludności służy bowiem wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.