II SA/Gl 1132/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego NSA Ewy Krawczyk postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 12 września 2013 r. Z. D., powołując się na treść art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.), złożył wniosek o wyłączenie sędziów: NSA Ewy Krawczyk i WSA Marii Taniewskiej – Banackiej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zachodzi wątpliwość co do bezstronności wymienionych we wniosku sędziów, bowiem brali oni udział w orzekaniu w sprawach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pod sygnaturami akt II SA/Gl 1004/12 oraz II SA/Gl 1528/12, w których to postępowaniach skarżącym był między innymi Z. D. Strona podkreśliła również, że postępowania te zakończyły się dla niego negatywnie, co może wpływać niekorzystnie na ocenę przez tych sędziów sprawy zainicjowanej skargą z dnia 25 czerwca 2012 r. Dalej skarżący wskazał, że Sąd jego zdaniem przedwcześnie wydał orzeczenie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1004/12, gdyż należało w pierwszej kolejności zakończyć niniejsze postępowanie. Na rozprawie odbywającej się w dniu 20 września 2013 r. Z. D. oświadczył, że cofa wniosek o wyłączenie sędziego WSA Marii Taniewskiej - Banackiej, natomiast podtrzymuje wniosek w pozostałym zakresie. W związku z powyższym w dniu 3 października 2013 r. sędzia NSA Ewa Krawczyk złożyła pisemne oświadczenie, z którego wynika, że brak jest podstaw do jej wyłączenia z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.), jednocześnie nie zachodzą okoliczności określone w art. 19 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 2 tego przepisu). W myśl natomiast art. 19 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podstawą zastosowania instytucji wyłączenia sędziego w tym przypadku jest istnienie stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, a także wszelkie inne obiektywne okoliczności, które mogą prowadzić do podniesienia uzasadnionych zarzutów co do bezstronności sędziego. Stosownie do treści art. 20 p.p.s.a. strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy wniosek (art. 22 § 2 p.p.s.a.). Z uwagi na oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie przyjęto, że wniosek z dnia 12 września 2013 r. dotyczy jedynie sędziego NSA Ewy Krawczyk. W uzasadnieniu tego wniosku powołano się między innymi na fakt, że brała ona udział w orzekaniu w sprawie ze skargi Z. D. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...]r., nr [...] r. w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdzie wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1004/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Co prawda skarżący we wniosku powołał się również na sprawę o sygn. akt II SA/Gl 1528/12, jednak sędzia NSA Ewa Krawczyk nie była wyznaczona do składu orzekającego w tej sprawie, zatem ten argument nie może być brany pod uwagę. W związku z powyższym jedną z podstaw wniosku skarżącego stanowi zdaniem Sądu art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić jednak należy, że przesłanka określona w powyższym przepisie ma zastosowanie wyłącznie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia, zaś niniejsza sprawa dotyczy skargi na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto postępowanie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gl 1004/12, toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach jest odrębne od niniejszego postępowania, na co wskazują zarówno oznaczenia oraz daty wydania zaskarżonych aktów, jak i przedmiot ich regulacji. Natomiast dla ewentualnego zastosowania art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. znaczenie ma tożsamość przedmiotu zaskarżenia (por. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 178/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o wyłączenie sędziego, którego podstawę stanowi art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Natomiast okoliczność, że sędzia zajął w orzekaniu w innej przedmiotowo sprawie stanowisko, które jest dla wnioskującego niekorzystne, nie może być zdaniem Sądu przesłanką do wyłączenia sędziego od późniejszego orzekania w innej przedmiotowo sprawie na podstawie art. 19 p.p.s.a., choćby sprawa ta była w jakikolwiek sposób powiązana ze sprawą, w której orzekał on wcześniej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 378/09, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą funkcji sądzenia jest przecież przyznanie racji jednej tylko stronie sporu. Co więcej, nawet jeżeli w opinii Z. D. wcześniejsza sprawa była prowadzona wadliwie, na co powołuje się on we wniosku, nie stanowi to przesłanki wyłączenia sędziego od orzekania w sprawach następnych, ponieważ ewentualne błędy mogą być wyeliminowane przez sąd wyższej instancji wskutek rozpoznania środka odwoławczego. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się istnienia okoliczności, które obiektywnie mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności wymienionego we wniosku sędziego. Dodatkowo wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie sędziego NSA Ewy Krawczyk, z którego jednoznacznie wynika, że brak jest podstaw do jej wyłączenia zarówno z mocy ustawy, jak i na podstawie przesłanek określonych w art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje ugruntowany pogląd, że skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą okoliczności dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w danej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem na względzie brak faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia sędziego NSA Ewy Krawczyk należało na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.