II SA/Gl 1134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. oddala skargę. Burmistrz Gminy i Miasta K. (dalej: Burmistrz) decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia: "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do [...], etap II". Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. (dalej: ZDW) wystąpił do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. nie dostrzegł konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji złożyło odwołanie Stowarzyszenie "A" (dalej: Stowarzyszenie), które działając na jako uczestnik na prawach strony, domagało się uchylenia decyzji organu I instancji i wykonania oceny oddziaływania na środowisko wraz ze skutkami oddziaływania do roku 2020 w oparciu o rzeczywiste pomiary natężenia ruchu, hałasu, drgań, zanieczyszczenia powietrza i inwentaryzacji stanu budynków i budowli w aspekcie potencjalnych ich uszkodzeń w wyniku eksploatacji przebudowanej drogi [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej; Kolegium) rozstrzygnięciem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu podkreśliło, że odwołanie Stowarzyszenia odnosi się nie tylko do decyzji środowiskowej, ale również do postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. W związku z tym mogło być ono zaskarżone tylko w odwołaniu od ww. decyzji (art. 142 k.p.a.). W swojej decyzji Kolegium powołało się na art. 71 ust. 2 pkt. 2ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z 2016 r. Dz.U. poz. 353), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, dla przedsięwzięć określonych w pkt 1 ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko wtedy, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po uprzednim zasięgnięciu opinii uprawnionych organów. Kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia do jednej z ww. grup dokonywana jest na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 cyt. rozporządzenia planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ("drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody"). Organ I instancji po uprzednim uzyskaniu opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), w tym Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, kierując się kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, podjął decyzję z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G., K. do [...], etap II. Skład orzekający Kolegium zaakcentował, iż przedmiotem uzgodnień środowiskowych nie jest nowy obiekt, ale przebudowa obiektu już istniejącego. W ramach planowanej przebudowy drogi wojewódzkiej nie zmieni się przebieg istniejącej trasy komunikacyjnej, a wszystkie elementy przebudowywanej drogi zlokalizowane będą w obrębie istniejącego pasa drogowego. Modernizowany odcinek drogi nie będzie stanowił nowego elementu układu komunikacyjnego mogącego generować zwiększone natężenie ruchu. Ruch na drodze wojewódzkiej nr [...] będzie funkcjonował niezależnie od tego, czy droga będzie przebudowana, czy też pozostawiona w stanie istniejącym. Karta informacyjna załączona do wniosku zawierała szczegółowe informacje, które pozwoliły organom tj. Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w M., Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. oraz organowi właściwemu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. Burmistrzowi Gminy i Miasta K. na ustalenie, że zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska, a wręcz przeciwnie przyczyni się do jego poprawy w niektórych zakresach. Tylko okresowo, w trakcie realizacji przebudowy nastąpi wzrost uciążliwości hałasowych oraz emisja substancji zanieczyszczających do powietrza w wyniku eksploatacji urządzeń mechanicznych i środków transportu w trakcie prowadzenia prac budowlanych. Będą one miały charakter krótkotrwały i ograniczony poprzez właściwą organizację technologii robót do najbliższego otoczenia aktualnego frontu robót. Dane przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia były też wystarczająca do zajęcia stanowiska, iż w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia procedury oddziaływania inwestycji na środowisko. Na ww. decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W skardze z [...] r. Stowarzyszenie podnosi zarzuty: 1/ naruszenia art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez odmowę uchylenia decyzji Burmistrza do ponownego rozpoznaniu, podczas gdy w sprawie zachodzą ewidentne podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego rozstrzygnięcia na środowisko, bowiem przytoczone w decyzji organu I instancji wartości szacunkowe hałasu (po uwzględnieniu tzw. cichego asfaltu) oraz zanieczyszczenie środowiska były już przekroczone; 2/ naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k,p.a. poprzez; - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności uznanie, iż przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska podczas gdy wielokrotnie było wskazywane, iż droga nr [...] po przebudowie ma przyjmować ruch z autostrady SI; tak więc nie sposób uznać, że ruch samochodowy nie ulegnie zwiększeniu, - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w szczególności uznanie, iż wzrost uciążliwości hałasowych nastąpi jedynie w trakcie realizacji przebudowy drogi, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, iż ruch na wskazanym odcinku drogi wzrośnie czterokrotnie; tak więc spowoduje to pogłębienie przekroczeń hałasu i pyłów zawieszonych, które już na dzień dzisiejszy są zbyt wysokie (vide tabela nr 7 - Moc akustyczna odcinków remontowanej drogi nr [...] KIP str. 47); 3/ naruszenie art 7 w zw. z art 77 k.p.a. poprzez: - utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i nie uwzględnienie faktu, iż Burmistrz wydał powyższe rozstrzygniecie bez właściwej oceny prawnej, bez koniecznej dokumentacji oraz w oparciu wartości szacunkowe hałasu (po uwzględnieniu tzw. cichego asfaltu) oraz zanieczyszczenie środowiska, które już w założeniach wskazywały, iż istnieją przekroczenia, a zatem w niniejszej sprawie konieczna była ocena oddziaływania na środowisko. - uznanie, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza, podczas gdy do założeń projektowania zostały już przyjęte normy z przekroczeniami 4/ naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ I administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy; 5/ naruszenie art. 6, 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. poprzez: - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności nie uwzględnienie pisma otrzymanego od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...], w którym organ wskazuje, iż podczas wydawania opinii nie były mu znane wszystkie okoliczności sprawy. - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jego niewłaściwą ocenę, a to w szczególności nie uwzględnienie faktu, iż już do założeń projektowania zostały przyjęte normy przekroczeniami; 6/ naruszenie art. 7,8,11 k.p.a. oraz art 224 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcia pod uwagę faktu, że utrzymanie w mocy błędnej decyzji Burmistrz będzie negatywnie oddziaływać na środowisko; 7/ błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, iż przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska podczas gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż droga nr [...] po przebudowie ma przyjmować ruch z autostrady S1. Nie sposób zatem uznać, że ruch samochodowy nie ulegnie zwiększeniu. 8/ naruszenie art. 2,7 oraz 32 Konstytucji RP poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji naruszającej wskazane wyżej przepisy prawa materialnego i procesowego. Stowarzyszenie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, wstrzymanie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podstawowe zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, iż przebudowa drogi nr [...] spowoduje przejęcie ruchu z autostrady S1 przez centrum miejscowości G. i m. K.. Komitet Społeczny przeciwstawia się takiemu rozwiązaniu i wskazuje wybudowanie obwodnicy dla G. i K. jako rozwiązanie na miarę XXI wieku. Jak zauważył organ I instancji, ruch na drodze wojewódzkiej nr [...] będzie funkcjonował niezależnie od tego czy droga będzie przebudowana czy też pozostawiona w stanie istniejącym. Zaproponowane rozwiązania przyczynią się do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w zakresie bezpośrednio dotyczących ochrony środowiska spowodują zmniejszenie emisji substancji zanieczyszczających do powietrza oraz ograniczenie uciążliwość akustycznych z uwagi na poprawę płynności ruchu, a także zmniejszenie uciążliwości dla środowiska gruntowo-wodnego poprzez odprowadzanie do niego wód opadowych już podczyszczonych. Naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Stowarzyszenie upatruje tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza podczas, gdy już z dokumentacji dostępnej podczas wydawania decyzji wynikało, iż istnieją przekroczenia zarówno hałasu jak i pyłów zawieszonych, a zatem w niniejszej sprawie konieczna była ocena oddziaływania na środowisko.  Komitet Społeczny w pismach nr [...] adresowanych do Burmistrza przesłał uwagi dotyczące karty informacyjnej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, opracowanej przez firmę [A] na zlecenie inwestora - Zarządu Dróg Wojewódzkich w K.. Zastrzeżenia artykułowane przez Komitet Społeczny dotyczyły braku rzeczywistych pomiarów czynników związanych z realizacją omawianej inwestycji (natężenie ruchu, hałas, drgania, zanieczyszczenie środowiska, ewentualne uszkodzenia budynków i budowli). Komitet Społeczny już wówczas wskazywał, iż należy wykonać pomiary natężenia ruchu (które jest w znacznej mierze niedoszacowane) hałasu, drgań oraz zanieczyszczeń środowiska. Żadne z powyższych wniosków nie zostały przez Burmistrza uwzględniony. Decyzja Burmistrza o nie nakładaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oparta została o opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Opinie te dotyczą braku konieczności opracowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w czasie jego realizacji, natomiast nie uwzględniają oddziaływania na środowisko w wyniku eksploatacji drogi nr [...] po jej przebudowie. Ponadto opinie te w znacznym zakresie odnoszą się do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie fauny i flory, pomijając oddziaływanie na człowieka. Organ odwoławczy wydając skarżoną decyzję zdaje się nie zauważać, iż nie ma tożsamości pomiędzy oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w czasie jego realizacji, a oceną oddziaływania na środowisko z tytułu eksploatacji drogi nr [...] po jej przebudowie. Komitet podkreśla jednocześnie, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. w piśmie z dnia [...] informuje Komitet Społeczny, że wydając opinię sanitarną [...] z dnia [...] r. oraz podtrzymując swoje stanowisko w dniu [...] r. zgodnie z wcześniejszą opinią, nie miał sygnałów, aby inwestycja wzbudzała protesty społeczne. Z tego stwierdzenia można wnioskować a cotrario, że gdyby organ ten dysponował wiedzą co do protestów, to jego opinia byłaby inna. W tej sytuacji Stowarzyszenie wnioskuje o wydanie nowej opinii przez PPIS w M., z uwzględnieniem uwag przekazywanych przez Komitet Społeczny do Burmistrza Gminy i Miasta K.. Naruszenia art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. skarżące Stowarzyszenie upatruje w tym, że Kolegium podczas wydawania decyzji w w/w sprawie nie zapoznało się z całym materiałem dowodowym złożonym do akt sprawy. Potwierdzają to stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu do decyzji, gdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, iż planowane przedsięwzięcie nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska i nie zwiększy dotychczasowych podczas gdy wartości szacunkowe hałasu (po uwzględnieniu tzw. cichego asfaltu) oraz zanieczyszczenie środowiska są już poprzekraczane, a więc są niezgodne z obowiązującymi normami. W skardze podkreślono także, że odcinek drogi nr [...], który ma być przebudowywany, już obecnie jest bardzo niebezpieczny dla ruchu kołowego jak i pieszego, co potwierdza ilość wypadków jakie tam miały miejsce. W miesiącu wrześniu na odcinku tym zdarzyły się cztery wypadki z udziałem samochodów TIR; na rynku i na ul. [...] w K. Dwie osoby poniosły śmierć na miejscu, a dwie inne trafiły z ciężkimi obrażeniami ciała do szpitala w M. Po puszczeniu ruchu drogowego z autostrady SI przez centrum miejscowości G. i K. życie mieszkańców stanie się koszmarem. Głównym celem przedsięwzięcia jest zmiana konstrukcji drogi, umożliwiająca poruszanie się samochodów ciężarowych o nacisku na oś 11,5 tony (obecnie - 8 ton na oś), co umożliwiłoby przejęcie ruchu z autostrady S1 przez centrum miejscowości G. i miasta K.. Komitet Społeczny przeciwstawia się takiemu rozwiązaniu wskazując na konieczność wybudowania obwodnicy dla G. i . K, spinającej obwodnice W. i M. Planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mieszkańcy Gminy i Miasta K., na których to w sposób bezpośredni będzie inwestycja oddziaływać w trakcie jej realizacji, a także w okresie eksploatacyjnym wyrażają sprzeciw wobec "nadinterpretacji" przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, która ma na celu umniejszanie jej uciążliwości i szkodliwości. Prawdopodobnie, zdaniem Stowarzyszenia, obecne parametry uciążliwości tj. hałas oraz zanieczyszczenie środowiska wzdłuż odcinka drogi nr [...], który ma być przebudowywany są poprzekraczane i dlatego próbuje się "obejść temat". Ponadto, Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. na spotkaniu z mieszkańcami w dniu 15 maja 2016 r. przekazał, że przy realizacji powyższego przedsięwzięcia będą wykorzystane środki z Unii Europejskiej, dlatego tym bardziej w niniejszej sprawie warto rozważyć celowość finansowania projektów szkodliwych dla społeczeństwa. W konkluzji Stowarzyszenie stwierdza, że decyzje organów orzekających w sprawie zostały wydane z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności bez dokonania wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy oraz przy dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Doprowadziło to do uznania, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność wydania opinii o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pomimo, iż taka konieczność wynikała już z danych dostępnych podczas wydawania decyzji przez organ I instancji. Dopuszczenie do zaistnienia sytuacji, gdy do przebudowy drogi nr [...] dojdzie bez wydania opinii o ocenie oddziaływania na środowisko może spowodować zagrożenia dla zdrowia mieszkańców G. i K., gdyż naraża ich na śmiertelne choroby, wypadki drogowe, niszczenie zabytków, niszczenie mienia prywatnego z tytułu eksploatacji drogi nr [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Odpowiedź na skargę wniósł także uczestnik postępowania - Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., odnosząc się do zarzutów w niej podnoszonych. W pierwszym rzędzie zauważył, że dokumenty przedłożone przez ZDW, stanowiące załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w tym przede wszystkim Karta informacyjna przedsięwzięcia), zostały opracowane zarówno dla etapu realizacji (etap robót budowlanych związanych z przebudowa istniejącej drogi), jak i dla etapu eksploatacji drogi wojewódzkiej nr [...] po jej przebudowie. W ramach Karty informacyjnej analizowano potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w trakcie prowadzenia robót budowlanych (etap realizacji), jak również w trakcie eksploatacji (po przeprowadzeniu przebudowy). Zakres formalny i merytoryczny Karty informacyjnej przedsięwzięcia spełniał wymagania określone w art. 3 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie ma przesłanek prawnych, jak również możliwości technicznych, aby zgodnie z postulatami skarżącego, wykonać pomiary emisji substancji do powietrza oraz natężenia hałasu w środowisku w stanie istniejącym oraz po rozbudowie drogi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., wydający opinię [...] z dni [...] r. w sprawie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jako organ merytoryczny, po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień i uzupełnień, nie wnosił uwag do złożonej Karty informacyjnej, a tym samym uznał, że została ona przygotowana poprawnie zarówno pod względem formalnym jak również pod względem merytorycznym.   W kwestii zwiększenia natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] w kolejnych latach ZDW wyjaśnia, że nie będzie to spowodowane przebudową drogi, lecz wynika bezpośrednio z danych statystycznych dotyczących tendencji zwiększania się liczby samochodów rejestrowanych w Polsce w kolejnych latach. Odnośnie zarzutu odnoszącego się do zmiany konstrukcji nawierzchni drogi, co w opinii skarżącego umożliwi poruszanie się pojazdów o nacisku na oś 11,5 ton i przejęcie ruchu z autostrady ZDW stwierdza, że planowana zmiana konstrukcji nawierzchni wynika bezpośrednio z konieczności dostosowania parametrów przebudowywanej drogi do obowiązujących przepisów (w tym m.in. do parametrów określonych w § 151 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dn. 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w dyrektywie Rady [...]), które jednoznacznie wskazują że drogi kategorii G (do takich należy droga wojewódzka nr [...]) muszą posiadać konstrukcję nawierzchni dostosowaną do poruszania się po niej pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu od 100 do 115 kN na nawierzchnię jezdni. Poza tym, zmiana konstrukcji nawierzchni (w stosunku do stanu istniejącego przed przebudową) w żaden sposób nie wpływa na strukturę pojazdów poruszających się po przedmiotowej drodze, gdyż obecnie nie ma żadnych ograniczeń w zakresie ciężaru i/lub wymiarów pojazdów poruszających się po niej. ZDW kwestionuje stanowisko, jakoby wszystkie organy wydawały opinie dotyczącą braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jedynie dla etapu realizacji przedsięwzięcia, jak również że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. nie był powiadomiony o proteście i uwagach Stowarzyszenia. Organy opiniujące wydały jednoznaczne opinie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na lodowisko planowanego przedsięwzięcia, uwzględniając zarówno etap realizacji, jak i etap eksploatacji przedsięwzięcia, opierając się na dokumentach wymaganych prawem w procesie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszelkie zaś wnioski i uwagi, upływające w trakcie prowadzonej procedury administracyjnej analizuje i uwzględnia w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie organy opiniujące. Podnoszony przez Stowarzyszenie wniosek dotyczący wypłaty odszkodowań z tytułu uszkodzeń budynków i budowli oraz nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia inwentaryzacji technicznej budynków i budowli ZDW uznaje za bezzasadny ze względu na przedmiot prowadzonego postępowania, którym jest kwestia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie dotyczy wyłącznie potencjalnego oddziaływania inwestycji na środowisko (w tym również ludzi) na etapie realizacji i eksploatacji, przedmiotem zarówno postępowania administracyjnego, jak również wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą być materialne roszczenia stron. Poza tym, zobowiązanie inwestora do przeprowadzenia inwentaryzacji stanu technicznego budynków znajdujących się w zasięgu potencjalnego oddziaływania inwestycji, przed uzyskaniem przez niego decyzji administracyjnej umożliwiającej realizację Inwestycji (pozwolenie na budowę lub decyzja zezwalająca na realizacje Inwestycji drogowej) jest bezzasadne, bo dopiero uzyskanie w/w decyzji umożliwia podjęcie jakichkolwiek działań. Postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. sygn.. akt II SA/Gl 1134/16 tut. Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, zaś NSA postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt. II OZ 400/17 oddalił zażalenie Stowarzyszenia. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/16 utrzymanym w mocy postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. , tut. Sąd oddalił wniosek Stowarzyszenia o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia [...] r. WZD poinformował Sąd o wydaniu przez Wojewodę [...] w dniu [...] r. decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Pismem z dnia [...] r. Stowarzyszenie wystąpiło z wnioskiem dowodowym o zobowiązanie Kolegium oraz Burmistrza do przesłania karty informacyjnej i decyzji środowiskowej na okoliczność przekroczenia norm środowiskowych już na odcinku W.-G., a więc przekroczenie tych norm również na terenie K. i G. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 23 października 2017 r. Prezes Stowarzyszenia złożył pisemne oświadczenie, wskazujące na najistotniejsze uchybienia decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Podstawowy zarzut przytoczony w podstawach skargi, dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405, dalej: ustawa) sprowadza się do tego, że wbrew okolicznościom to uzasadniającym Burmistrz Gminy i Miasta K. nie uruchomił procedury przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego przez G. K. do [...], etap II". Pozostałe zarzuty, tak podnoszone w skardze, jak i w późniejszych pismach procesowych oraz w trakcie rozprawy, mające charakter materialnoprawny i procesowy, stanowią uzasadnienie zarzutu podstawowego. Przyjdzie wyjaśnić na wstępie, że tak sformułowany zarzut skierowany jest w istocie rzeczy przeciwko postanowieniu Burmistrza z dnia [...] stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to, poprzedzające zaskarżoną decyzję środowiskową, nie podlega zaskarżeniu, bowiem zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy możliwość wniesienia zażalenia została ograniczona przez ustawodawcę wyłącznie do postanowień, w których stwierdza się obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast już przy niestwierdzeniu przez organ administracyjny takiej potrzeby – wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne" (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2084/10, LEX nr 1138062). Oznacza to, że w tych sytuacjach, w których zapadło postanowienie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ocena prawidłowości jego wydania będzie mogła być dokonywana dopiero na etapie rozpoznawania odwołania od decyzji kończącej postępowanie (decyzji środowiskowej). Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do jednej z ww. grup dokonywane jest na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 cyt. rozporządzenia planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ("drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody"). W pierwszym przypadku (art. 59 ust. 1 pkt. 1 ustawy) przeprowadzenie oceny ma charakter obligatoryjny, natomiast w drugim (art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy) rozstrzygnięcie w kwestii przeprowadzenia oceny podejmuje właściwy organ administracji na podstawie i zasadach określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria jak: 1/ rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (z uwzględnieniem m.in. emisji i występowania innych uciążliwości oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji); 2/ usytuowanie przedsięwzięcia ( z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego); 3/ rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 (wynikające m.in. z zasięgu oddziaływania, charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Kryteria wymienione w art. 63 ust. 1 wskazują organowi administracji publicznej, jakie czynniki należy uwzględniać dokonując analizy, czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. Organ musi zatem zbadać okoliczności określone w ust. 1 i na ich podstawie podjąć decyzję, czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie. Wszystkie wymienione w ust. 1 okoliczności należy uwzględniać łącznie. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej uzna, że takie okoliczności zachodzą, wydaje postanowienie stwierdzające istnienie obowiązku dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli uzna, że nie ma takiej potrzeby, to wydaje postanowienie, w którym nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Takie postanowienie korzysta z klauzuli stanu rzeczy osądzonej i nie ma możliwości późniejszego stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Wydanie postanowienia stwierdzającego, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma zagwarantować podmiotom, że nie ma takiego wymogu, i zmierzać do usunięcia stanu niepewności co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dane konieczne do ustalenia czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko przedstawione są w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Karta ta, przygotowana przez inwestora z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, stosownie do art. 62a ustawy powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 ( w szczególności dane o: rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, rodzaju technologii, rozwiązaniach chroniących środowisko oraz rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko). Drugim elementem decydującym o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, są stanowiska wyrażone przez inne organy ( art. 64 ust. 1 ustawy). W tym przypadku, ze względu na charakter tej inwestycji, będą to opinie regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 78 ust. 1 pkt. 2 ustawy). Organ zasięgający opinii przedkłada organowi sporządzającemu opinię wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 64 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy). Organ opiniujący, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydaje opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 ustawy). Opinie te, co do zasady, nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie budzi jednak wątpliwości, iż stanowiska wyrażany w tej formie przez organy współdziałające, merytorycznie właściwe do wypowiadania się zakresie swoich kompetencji, powinny mieć wpływ na to rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: RDOŚ) z [...] r. oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (PPIS) z [...] r. stwierdzały brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Według opinii sporządzonej przez RDOŚ, uwzględniającej oddziaływanie inwestycji na środowisko tak w trakcie jej realizacji, jak i na etapie eksploatacji, na pierwszym z tych etapów negatywne oddziaływanie będzie miało charakter ograniczony i przejściowy, natomiast na drugim efekty inwestycji będą miały charakter pozytywny, ze względu na ograniczenie emisji substancji do powietrza oraz ograniczenie uciążliwości akustycznych związanych z ruchem pojazdów. PPIS, działając na podstawie art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1261) wyraził takie stanowisko, biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, a zwłaszcza skalę oddziaływania ograniczoną do najbliższego otoczenia oraz brak zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Burmistrz Gminy i Miasta K. (dalej: Burmistrz) podejmując postanowienie z dnia [...] r. o braku uzasadnienia dla nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oparł swoje stanowisko o ww. opinie RDOŚ i PPIS oraz o analizę czynników wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy. Podkreślił m.in. to, że realizacja inwestycji spowoduje okresowy wzrost uciążliwości związanych w hałasem oraz emisją substancji do powietrza, natomiast po przebudowie drogi, z wykorzystaniem nowoczesnych materiałów i technologii warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego ulegną poprawie oraz nastąpi zmniejszenie emisji spalin i hałasu. W ocenie Sądu, postanowienie Burmistrza zostało wydane zgodnie ze wskazana wyżej procedurą, jak również zgodnie z przepisami prawa materialnego. W trakcie postępowania wyjaśniającego uzyskano prawem wymagane opinie, dokonano także analizy wszystkich czynników zawartych w karcie informacyjnej, a efektem tej analizy było stwierdzenie, zgodnie z którym przedmiotowe przedsięwzięcie, pomimo zaliczenia go formalnie do mogących negatywnie oddziaływać na środowisko, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Konsekwencją tego postanowienia była zaskarżona decyzja, którą z tych samych względów należy uznać za zgodną z prawem. Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze z następujących względów: Ad.1. Wbrew stanowisku Stowarzyszenia nie doszło do naruszenia art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez odmowę uchylenia decyzji Burmistrza do ponownego rozpoznania, bowiem brak było podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego rozstrzygnięcia na środowisko. Właściwy w kwestii emisji hałasu oraz zanieczyszczeń środowiska Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając negatywna ocenę co do potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania, nie podzielił stanowiska wyrażanego przez Stowarzyszenie w tej materii. A2,4 i 6. Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k,p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został właściwie oceniony, rozważono także wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Przebudowa obiektu będzie generowała jedynie okresowo, w trakcie jej realizacji pewne uciążliwości dla środowiska, natomiast po jej wykonaniu stan środowiska ulegnie poprawie (hałas i emisje pyłów). Taką ocenę przyjął także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w swoim postanowieniu. Ad.3. Nie doszło do naruszenie art 7 w zw. z art 77 k.p.a. Burmistrz wydał prawidłową decyzję środowiskową, poprzedzając ją właściwą oceną prawną, opartą o wymagana prawem dokumentację. Ad 5. Jak wskazano wyżej nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. także w odniesieniu do pisma otrzymanego od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...]. Organ ten co prawda wskazuje, iż podczas wydawania opinii nie była mu znana okoliczność w postaci protestu mieszkańców przeciwko tej inwestycji, natomiast nie mogło to mieć żadnego wpływu na wydane przez niego postanowienie . Ad. 7. Organy orzekające w sprawie nie popełniły błędu w ustaleniach faktycznych co do tego, że przebudowa obiektu już istniejącego nie wygeneruje nowych uciążliwości dla środowiska. W szczególności nie wiąże się to z przejmowaniem ruchu przez drogę nr [...]. Ewentualne zwiększenie intensywności ruchu samochodowego nie będzie wynikało z przejęcia go z autostrady S1, ale ze wzrostu liczby samochodów. Ad 8. Z przyczyn przytoczonych wyżej nie doszło do naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP. W wyniku wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostała prawidłowa decyzja Burmistrza. Natomiast nie wiadomo na czym miałoby polegać naruszenie art. 32 Konstytucji RP. Tego skarżące Stowarzyszenie nie wyjaśniło w uzasadnieniu skargi. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z obowiązującym prawem, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku