II SA/Gl 1142/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej sposobu i terminu płatności ustalonej opłaty i orzeka, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zawiadomieniem z dnia [...] r. [...] S.A. w K. został poinformowany o wszczęciu przez Prezydenta Miasta K. postępowania w sprawie ustalenia opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości sprzedanych przez ten [...] oznaczonych numerami działek [...] i [...] ( KW Nr [...] ) i [...],[...],[...] i [...] ( KW Nr [...] ), spowodowanej zmianą miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., w obszarze dzielnicy [...] – [...], w rejonie ulic : [...] – [...], wprowadzoną uchwałą Nr [...] Miejskiej K. z dnia [...]r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...]r. (zwanej dalej uchwałą Nr [...] o zmianie planu miejscowego ). Pismem z dnia [...]r. [...] został poinformowany o sporządzeniu na użytek tego postępowania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego oraz o możliwości i miejscu zapoznania się z tym operatem ( pismo doręczono na adres [...] dnia [...]r.). Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] ( znak [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 ze zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym ) oraz na podstawie uchwały Nr [...] o zmianie planu miejscowego Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu dla "C. W. i W. K. działających w imieniu [...] Spółki Akcyjnej..." jednorazowej opłaty w wysokości [...] zł wynikającej ze wzrostu wartości działek nr [...],[...],[...] oraz [...], obręb [...] – [...], km [...], o łącznej powierzchni [...] m2 spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając jednocześnie, że należy ją przelać na podane w tej decyzji konto Urzędu Miasta K. w terminie 14 dni od daty otrzymania tej decyzji. W jej uzasadnieniu stwierdził, że w wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania wprowadzonej uchwałą Nr [...] o zmianie planu miejscowego doszło do zmiany przeznaczenia objętych orzeczeniem działek, które znalazły się na terenie przewidzianym w zmienionym planie na usługi centrotwórcze wraz z funkcjami towarzyszącymi. W poprzednio obowiązującym planie był to bowiem teren usług, zdrowia, teren przemysłu i tereny kolejowe do likwidacji ( po likwidacji bocznicy). Dalej powołano się na treść art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz stwierdzono, że zgodnie z uchwałą o zmianie planu stawka opłaty planistycznej została ustalona w wysokości 30% wzrostu wartości nieruchomości. Podniesiono nadto, że przy opracowaniu operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy uwzględnił m.in. przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( obecnie Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwanej dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami ), przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 230 poz. 1924, zwanego dalej rozporządzeniem R.M. w sprawie zasad wyceny nieruchomości). W odwołaniu od tej decyzji [...] S.A. w K. wniósł o jej zmianę przez jej uchylenie a następnie umorzenie postępowania w przedmiocie objętej decyzją opłaty i nie obciążenie nią [...], bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że w następstwie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wzrosła wartość objętych decyzją działek. W konsekwencji sporna opłata została ustalona niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz z pominięciem przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu RM w sprawie zasad wyceny nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z powołaniem się m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 36 ust. 3,4,9 i 14 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 150 – 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że w związku z wprowadzoną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmianie uległo dotychczasowe przeznaczenie terenu obejmującego działki Nr [...],[...],[...] i [...], obręb [...] – [...], z terenów oznaczonych w dotychczasowym planie symbolem : [...] – Teren usług zdrowia. Przychodnia zdrowia ( działka nr [...]) ; [...] – Teren przemysłu szyb wentylacyjny kop. "[...]" o dużej uciążliwości dla dzielnicy ( działka nr [...]) ; [...] – Tereny kolejowe do likwidacji po likwidacji bocznicy ( działki nr [...] i [...]) – na teren o funkcji usług centrotwórczych wraz z funkcjami towarzyszącymi, oznaczony w zmienionym planie symbolem [...]. Odwołujący się [...] umową notarialną z dnia [...]r. sprzedał przysługujące mu do tych działek prawo użytkowania wieczystego. Zdaniem SKO nie budzi wątpliwości, że zaistniały w takiej sytuacji przesłanki do ustalenia i pobrania jednorazowej opłaty z tytułu spowodowanego zmianą planu wzrostu wartości działek, wynikające z treści art. 36 ust. 9 w zw. z art. 36 ust. 3,4 i 14 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Opłata ta została ustalona w oparciu o operat szacunkowy z dnia [...]r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. S. z zachowaniem zasad, trybu i warunków przewidzianych przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia RM w sprawie zasad wyceny nieruchomości. Wzrost wartości działek został ustalony na dzień ich zbycia z uwzględnieniem poniesionych przez [...] nakładów w kwocie [...] zł i przy uwzględnieniu okoliczności, że około 0,1 % powierzchni nieruchomości nie zmieniło w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania, przeznaczenia. W konsekwencji uznało SKO, że decyzja organu I instancji została wydana za poszanowaniem prawa procesowego i w oparciu o obowiązujące normy prawa materialnego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO [...] S.A. w K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności względnie o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a nadto o zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając te żądania zarzucono, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik postępowania rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Zdaniem skarżącego z naruszeniem treści art. 10 kpa został on pozbawiony prawa czynnego udziału w postępowaniu gdyż nie umożliwiono mu zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. O skorzystaniu z takiego prawa nie został też pouczony. Nie został też poinformowany, że w sprawie renty planistycznej organ I instancji prowadzi dwa równoległe postępowania. Z naruszeniem treści art. 7, 77 i 79 kpa nie został też powiadomiony o powołaniu biegłego i dopuszczeniu dowodu z jego opinii. Nie wiadomo też kto jest i winien być stroną postępowania zakończonego decyzją organu I instancji, skoro określony tą decyzją obowiązek nałożono na wymienione w niej osoby fizyczne działające w imieniu [...]. Z tego też powodu decyzja ta jest dotknięta wadami nieważności określonymi w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Uzasadnienie decyzji tego organu nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 kpa . W szczególności nie wynika z niego w jaki sposób dokonano wyliczenia wysokości orzeczonej renty planistycznej. Zarzucono, iż decyzje organów obu instancji zostały oparte na fałszywych przesłankach z tego powodu, że operat szacunkowy dotyczył również działek nr [...] i [...], które nie były przedmiotem sprzedaży i przedmiotem rozstrzygnięcia organów obu instancji. Bezprawnie decyzją organu I instancji nałożono obowiązek zapłaty renty planistycznej w terminie 14 dni od jej doręczenia. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja rażąco narusza treść art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a to w sytuacji gdy odwołuje się do zmiany planu zagospodarowania w zakresie "funkcji centrotwórczych", które to pojęcie nie jest tej normie prawnej znane. Z naruszeniem treści art. 36 ust. 9 tej ustawy oraz art. 8 kpa renta planistyczna nie została ustalona- "bezzwłocznie", lecz z upływem bez mała 2 lat od zbycia nieruchomości. Dalej zarzucono, że bez żadnego uzasadnienia SKO dokonało zmiany decyzji organu I instancji przyjmując, że ustalony nią obowiązek spoczywa wyłącznie na [...] S.A. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się też na okoliczności które " nie były uwzględnione" w decyzji organu I instancji. Oznacza to, że SKO przeprowadziło postępowanie dowodowe nie zapewniając skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do twierdzeń przedstawionych w uzasadnieniu decyzji tego organu, co prowadzi do wniosku, że decyzja odwoławcza została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w K. w piśmie z dnia [...]r. ( karta 42 akt sądowych ) poinformowało Sąd, że w jej uwzględnieniu działając na podstawie art. 38 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) i art. 138 § 2 kpa decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowa decyzja wydana w trybie autokontroli została następnie sprostowana postanowieniem SKO z dnia [...]r. nr [...]. W toku dalszego postępowania przedmiotowe postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem SKO w K. [...]r. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 108/07 została wyeliminowana zaś z obrotu prawnego ( w następstwie stwierdzenia jej nieważności ) w/w, wydana w trybie autokontroli decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r. Prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 616/07 ( wobec oddalenia przez NSA wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II OSK 294/08 skargi kasacyjnej ) oddalono skargę [...] S.A. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z postępowaniami sądowymi w w/w sprawach postępowanie sądowe w przedmiocie renty planistycznej było zawieszone. Po jego podjęciu i rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części gdy kwestionuje legalność ustalenia sposobu i terminu płatności ustalonej opłaty planistycznej. W tej bowiem części decyzje organów obu instancji zostały wydane zdaniem Sądu bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy mieć w tym względzie na uwadze, że z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika aby w decyzji o ustaleniu i pobraniu opłaty, wydanej na podstawie art. 36 ust. 3 i 9, należało orzec o terminie i sposobie uiszczenia tej opłaty. Podstawy do orzekania w tym względzie nie przewidują również przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami ( nawet gdyby przyjąć, że odesłanie do tej ustawy przewidziane w art. 36 ust. 14 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obejmowało również tę kwestię). Podstawy do takiego orzeczenia nie dają także przepisy kpa. Wprost przeciwnie wynika z nich, że decyzja administracyjna nie podlega wykonaniu przed uzyskaniem przymiotu ostateczności ( w zw. z treścią art. 130 § 1 i 2 kpa ). Wcześniejsze wykonanie decyzji jest możliwe jedynie w sytuacjach określonych w art. 130 § 3 i 4 kpa, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. W konsekwencji należało stwierdzić w tej części nieważność decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm., zwanej dalej ustawą P.w.u.p.) i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W pozostałej części skarga nie jest zasadna gdyż wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego względnie z naruszeniem wymienionych w skardze przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy P.w.u.p.. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można podzielić m.in. stanowiska skarżącego, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem treści art. 7,8,9,10,15,77 i 79 kpa. Zdaniem Sądu skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Został bowiem poinformowany zarówno o wszczęciu tego postępowania jak i o jego zakresie ( karta 2 akt organu I instancji ). Następnie został poinformowany o sporządzeniu operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego i o możliwości zapoznania się z tym operatem ( pismo z dnia [...]r. doręczone skarżącemu dnia [...]r.), z czego nie skorzystał. Bez znaczenia w tym względzie jest zdaniem Sądu podnoszona okoliczność, że w piśmie o możliwości zapoznania się z operatem określono termin w którym operat ten miał być dostępny w określonym miejscu. Nie wynika bowiem z niego że w późniejszym terminie był on dla stron niedostępny. Przede wszystkim należy jednak podnieść, że z akt nie wynika aby skarżący chciał się w ogóle zapoznać z tym operatem w toku postępowania administracyjnego i aby mu to uniemożliwiono lub utrudniono. Niezrozumiały jest też w tym kontekście zarzut naruszenia treści art. 79 kpa w sytuacji gdy organy nie przeprowadziły dowodu z biegłego w rozumieniu tego przepisu. Dopuściły bowiem jedynie dowód z opinii biegłego ( art. 81 § 1 kpa ), z którą to opinią (operatem szacunkowym ) skarżący mógł się zapoznać. Formułując zarzut, że w sprawie były prowadzone dwa postępowania o których skarżący nie wiedział ( a to wobec wydania oddzielnych decyzji odnośnie opłat z tytułu zbycia prawa wieczystego użytkowania działek nr [...] i [...] oraz działek nr [...],[...],[...] i [...]) nie przytoczył skarżący żadnego przepisu który byłby z tego powodu naruszony, nie mówiąc już o wykazaniu aby okoliczność ta miała jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Uwaga ta odnosi się również do zarzutu, że w operacie szacunkowym biegły dokonał również wyceny działek [...] i [...], które nie były objęte postępowaniem w sprawach o ustalenie renty planistycznej. Z żadnego przepisu nie wynika również aby organy orzekające miały obowiązek pouczać strony, że gdy nie ustosunkują się do operatu szacunkowego to decyzja zostanie wydana w oparciu o dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Istotą każdego postępowania jest bowiem załatwienie sprawy merytorycznie przez wydanie decyzji ( co do zasady ). Świadomość tego powinna posiadać każda strona postępowania, a tym bardziej strona [...], dysponująca profesjonalną obsługą prawną. Skarżący nie sprecyzował też, zgłoszenia jakich to zarzutów pod adresem tego operatu został pozbawiony. Tym samym nie wykazał, że ewentualnie uwzględnienie tego zarzutu miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście dowolny jest też zarzut skargi wydania decyzji organów obu instancji z naruszeniem treści art. 9 kpa. Nie można podzielić także stanowiska skarżącego, że organ odwoławczy przeprowadził w sprawie bez jego udziału nowe dowody. Okoliczność ta z akt administracyjnych, w oparciu o które Sąd orzeka ( art. 106 § 1 ustawy p.p.s.a. ), nie wynika. W szczególności nie świadczy o tym powołanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego orzeczenia na okoliczności o których nie było mowy w uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji, a to w sytuacji gdy są to okoliczności wynikające z akt administracyjnych przekazanych przez organ niższej instancji wraz z odwołaniem. Rozszerzenie motywów w orzeczeniu organu odwoławczego świadczy w takiej sytuacji jedynie o tym, że rozpoznał on sprawę w pełnym zakresie, a przede wszystkim, że w pełniejszym zakresie zrealizował on obowiązek określony w art. 107 § 3 kpa, co nie może być uznane za naganne. Tym bardziej, nie może to świadczyć o naruszeniu treści art. 7 i 81 kpa. W tym przedmiocie należy też stwierdzić, że skarżąca nie sprecyzowała jakie to postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego bez jej udziału. Zdaniem Sądu brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach nieważności określonych w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Wynika z niej bowiem w jednoznaczny sposób, że obowiązkiem zapłaty renty planistycznej został obciążony skarżący [...] a nie osoby, które zawarły w jego imieniu umowę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego objętych decyzją działek. Okoliczność tę przyznaje zresztą sam skarżący twierdząc, że SKO dowolnie zmieniło decyzję organu I instancji przez przyjęcie, że obowiązek zapłaty renty planistycznej spoczywa wyłącznie na [...] S.A. Jakkolwiek w tym zakresie sformułowanie decyzji organu I instancji pozostawia wiele do życzenia to sam skarżący uważał się za adresata tej decyzji i za zobowiązanego do uiszczenia ustalonej tą decyzją opłaty planistycznej. Wynika to w jednoznaczny sposób z treści odwołania od tej decyzji, gdzie tego zastrzeżenia w ogóle zresztą nie zgłoszono. Skarżący nie wystąpił też o dokonanie wykładni treści decyzji w trybie art. 112 § 2 kpa. W świetle treści art. 36 ust. 3 i 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może ulegać przy tym wątpliwości, że opłata ta obciąża skarżący [...] jako osobę prawną, której przysługiwało zbyte prawo wieczystego użytkowania, objętych decyzją działek. Jakkolwiek Sąd podziela zarzut skarżącego, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada wszystkim wymogom z art. 107 § 3 kpa, to należy zważyć, że przedmiotem skargi jest decyzja odwoławcza. Nadto nie zostało wykazane aby naruszenie treści art. 107 § 3 kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. Zdaniem Sądu wysokość opłaty planistycznej wynika w dostateczny sposób z operatu szacunkowego na który powołały się organy obu instancji, a których merytorycznych i formalnych podstaw skarżący nie podważył. Pod jego adresem nie sformułowała w postępowaniu administracyjnym konkretnych zarzutów. W skardze do sądu zarzucono zaś, że rzeczoznawca nie uwzględnił przy wycenie nieruchomości nakładów poniesionych na nią przez skarżącego, pomiędzy uchwaleniem planu miejscowego a jej zbyciem. Zarzut ten nie może być uznany za zasadny w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym skarżąca w ogóle kwestii nakładów poczynionych w tym okresie nie podnosiła. Z tego też względu nie mogły być one uwzględnione. Również na etapie postępowania sądowego zarzut ten nie został bliżej sprecyzowany przez podanie o jakie konkretnie nakłady, jakiej wartości i kiedy poniesione, chodzi, nie mówiąc już o wykazaniu, że były to nakłady o jakich mowa w art. 36 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z urzędu ( w zw. z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) należy stwierdzić, że z naruszeniem treści art. 36 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rzeczoznawca przy obliczeniu wzrostu wartości działek uwzględnił nakłady na kwotę [...] zł poniesione poza wymienionym w tym przepisie okresem ( skoro zmieniony plan wszedł w życie dnia 10 maja 2000 r.), wymienione w piśmie KWK "[...]" z dnia [...]r. – stanowiącym załącznik do operatu . Uchybienie to nie mogło mieć jednak zdaniem sądu wpływu na wynik sprawy gdy zważy się, że nakłady te zostały odliczone przez rzeczoznawcę zarówno od wartości działek przed zmianą planu jak i od ich wartości po jego zmianie. Różnica tych wartości dała zatem wynik "0" który nie mógł wpłynąć na wysokość wymierzonej opłaty. Gdyby zaś przyjąć, że wartość tych nakładów nie mogła być odliczona tylko od wartości działek po zmianie planu, to uwzględnienie tego uchybienia przez Sąd skutkowałoby wydaniem orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co w świetle treści art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a. nie byłoby dopuszczalne. Jakkolwiek zasadny jest zarzut skargi wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to brak jest podstaw ( których skarżący również nie wskazuje), że uchybienie to mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Jest to przy tym zdaniem Sądu oczywiste gdy jednocześnie zważy się na treść art. 36 ust. 6 tego artykułu. Zdaniem Sądu z operatu szacunkowego jednoznacznie wynika, że w związku z zmianą planu doszło do wzrostu wartości objętych zaskarżoną decyzją działek ( w rozumieniu art. 36 ust. 3 omawianej ustawy ). Ustalenia tego skarżąca nie podważyła. W ogóle nie zgłosiła w tym przedmiocie żadnych konkretnych zarzutów. Te sformułowane w pkt 13 skargi są zdaniem Sądu, mało zrozumiałe. Gdyby zaś chodziło skarżącemu w tym względzie o to, że sformułowania w zmienionym planie co do nowego przeznaczenia terenu obejmującego przedmiotowe działki są mało precyzyjne, to okoliczność ta sama przez się nie oznacza, że nie doszło do zmiany przeznaczenia tych działek. Nie oznacza też, iż nie dało się ustalić zgodnie z jakim ich przeznaczeniem ustalono wartość działek po zmianie planu. Najdobitniej o zmianie tego przeznaczenia pod "funkcję usług centrotwórczych" może bowiem świadczyć okoliczność, że wchodzą one w skład terenu na którym powstało i funkcjonuje największe w województwie [...] centrum handlowe wraz z usługami towarzyszącymi. Z powyższych względów w pozostałym zakresie skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy p.w. p.p.s.a. Z uwagi na uwzględnienie skargi jedynie w części nie mającej wpływu na wartość przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu Sąd zasądził na rzecz skarżącego jedynie 1/10 część poniesionych kosztów sądowych ( na które składają się wpis w kwocie [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł). W tej kwestii Sąd oparł swoje orzeczenie na treści art. 206 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy P.w.u.p. Sąd miał też na uwadze, że skarżący nie poniósł ujemnych skutków bezpodstawnego orzeczenia, co do terminu i sposobu płatności ustalonej opłaty, a to w sytuacji gdy nie została ona dotychczas uiszczona i doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Miał też na uwadze faktyczną i prawną tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi [...] sygn. II SA/Gl 1143/08.