II SA/Gl 1199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J.R., K.S. i J.J.T. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej punktu 5.2.3 Kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie, jakim stanowi o dopuszczalności lokalizacji urządzeń do produkcji energii – elektrowni wiatrowych o mocy powyższej [...] kW w odległości nie mniejszej niż [...] m. od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej, 2. orzeka, że zaskarżona uchwała w opisanym powyżej zakresie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Rady Gminy K. na rzecz każdego ze skarżących po 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 listopada 2012 r. Rada Gminy K., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 159 ze zm.) i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Odrębne skargi na powyższą uchwałę, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa, złożyli, reprezentowani przez pełnomocnika, J.R., K. S. i J. T.. Skarżący zaskarżyli przedmiotową uchwałę w części dotyczącej punktu 5.2.3 kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiących załącznik nr 1 do uchwały. Zarzucając uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 9 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez przekroczenie władztwa planistycznego polegającego na wprowadzeniu bezzasadnego zakazu lokalizowania [...] o mocy [...] kW w odległości 1500 od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkalnej, który nie ma uzasadnienia ani w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, ani w zaleceniach organów, które opiniowały projekt uchwały, a narusza interes prawny skarżących oraz naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 19 ust.1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponownych uzgodnień i ponownego wyłożenia projektu uchwały do publicznego wglądu po wprowadzeniu w dniu [...] r. przez Radę Gminy K. znaczących zmian do projektu, wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej punktu 5.2.3 kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg przedstawiono stan faktyczny sprawy potwierdzający, iż skarżący są właścicielami nieruchomości z obrębu L., położonych w odległości ok. [...] m od zabudowy mieszkaniowej. W dniu [...] r. Rada Gminy K. przyjęła uchwałą nr [...] Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Podczas prac nad uchwałą, jej projekt przewidywał odległość lokalizacji elektrowni wiatrowych (o mocy powyżej [...] kW) [...] m od zabudowy mieszkaniowej, dodatkowo ograniczając odległość wiatraka od zabudowy w zależności od promienia jego skrzydła oraz wysokości masztu. Do tak określonych parametrów mieszkańcy mogli zgłaszać uwagi podczas wyłożenia projektu uchwały. Jednak pod koniec procedury planistycznej, w dniu [...] r. (tj. w dniu głosowania nad uchwałą) radni przyjęli nowe brzmienie punktu 5.2.3. Kierunków zagospodarowania przestrzennego (załącznik nr1), a mianowicie w miejsce dotychczasowej treści "nie bliżej niż 300 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej, ale równocześnie nie mniej niż 8-krotny promień lub 3-krotna wysokość masztu (większa wartość)", przyjęto w głosowaniu nową treść "nie bliżej niż 1500 m od istniejącej lub projektowanej zabudowy mieszkaniowej". Skarżący odrębnymi pismami z dnia [...] r., na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwali Radę Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę zaskarżonej uchwały we wskazanej części – do przewidywanej w poprzednim projekcie odległości 300 m od zabudowań mieszkalnych (załącznik nr 1) oraz oznaczenia na rysunku – stanowiącym załącznik nr 4 – strefy lokalizacji elektrowni wiatrowych. Do dnia wniesienia niniejszych skarg nie otrzymali żadnej odpowiedzi. Dalej w uzasadnieniach skarg podkreślono, iż uchwalony w punkcie 5.2.3. Kierunków zagospodarowania przestrzennego zapis narusza interes prawny skarżących poprzez bezpodstawne ograniczenie zakresu i sposobu wykorzystania przysługującego im prawa własności, gdyż uniemożliwia lokalizację siłowni wiatrowych na ich nieruchomościach i tym samym pozbawia ekspektatywy czynszu dzierżawnego wynikającego z zawartej umowy dzierżawy nieruchomości dla budowy i eksploatacji elektrowni wiatrowej. Podkreślono, że dopiero na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2012 r. Rada Gminy K. wyeliminowała poprzednio planowany zapis dotyczący lokalizacji elektrowni wiatrowych. Poprzez zwiększenie odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań, wykluczono możliwość realizacji takich elektrowni na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodali, iż wprawdzie w stosunku do uchwalonego w dniu [...] r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., całkowicie zakazującego lokalizacji [...] o mocy powyżej [...] kW na terenie Gminy, Wojewoda [...] wydał rozstrzygnięcie nadzorcze w dniu [...] r, którym stwierdził nieważność planu, tym niemniej dopóki kwestionowany zapis w punkcie 5.2.3. Kierunków zagospodarowania nie zostanie usunięty, tak długo również według ponownie uchwalonego planu miejscowego nie będzie można posadowić turbiny wiatrowej przewidzianej w umowach zawartych przez skarżących na nieruchomościach do nich należących. Obecnie także, chociaż nie został jeszcze uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K., zapisy uchwały uniemożliwiają realizację siłowni wiatrowych na terenie gminy. Wraz z przyjętym zapisem uchwały wybudowanie całego [...] planowanego (w ilości [...]) na terenie gminy K. staje się praktycznie niemożliwe. Skarżący podnieśli, iż wprowadzenie w wymienionej w uchwale odległości lokalizacji urządzeń do produkcji energii o mocy powyżej [...] kW z 300 m do 1500 m od istniejącej i planowanej zabudowy nie ma uzasadnienia ani w przepisach powszechnie obowiązujących, ani w zaleceniach organów, które opiniowały projekt uchwały. Brak jest merytorycznych podstaw do stwierdzenia, że tak zaproponowana odległość jest z jakichś względów optymalna. W ocenie skarżących Rada przed podjęciem uchwały zmieniającej powinna dokładnie rozważyć zasadność wprowadzenia tej zmiany, szczególnie w kontekście wcześniej wydanej pozytywnej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska czy innych organów w stosunku do pierwotnego brzemienia uchwały. Odwołując się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieśli, że wprowadzane (wprawdzie w planach miejscowych, ale adekwatne także w przypadku ustalania studium) ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek nie mogą być dowolne, lecz muszą być uzasadnione. M.in. w tym właśnie celu gmina ma obowiązek zasięgania opinii i uzgodnień projektu z właściwymi organami i instytucjami (które wskazują na pewne ograniczenia w zakresie zagospodarowania terenu). Wskazana w art. 3 ust.1 ustawy zasada samodzielności planistycznej gminy. (władztwo planistyczne) nadaje gminie prawo do samodzielnego kształtowania przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów i warunków zabudowy, ale uprawnienie to nie ma nieograniczonego charakteru. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane. Każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Zdaniem skarżących zwiększenie dopuszczalnej odległości lokalizacji elektrowni z 300 m do 1500 m (na parę minut przed uchwaleniem tej uchwały) nie miało racjonalnych podstaw. Skoro jednak Rada Gminy wprowadziła już tak daleko idącą zmianę, do należało ponownie ją uzgodnić z właściwymi organami, głównie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Nadto zmieniony projekt winien zostać poddany procedurze ponownego wyłożenia, aby umożliwić społeczeństwu odniesienie się do wprowadzonych zmian. Mając na uwadze powyższe, zdaniem skarżących, wskazane postanowienia uchwały powinny być uznane za nieważne jako bezzasadnie ograniczające właścicieli w możliwości swobodnego rozporządzania przysługującym im prawem własności. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Rady Gminy K., Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze zarzutów, stwierdził, iż są one niezasadne. Nie można zgodzić się by ustalenie minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej nie było uzasadnione. W jego ocenie dopuszczalne jest określenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych. Wprawdzie nie wynika to wprost z art. 10 ust. 2 pkt 6, 7 czy 16, ale użyty przez ustawodawcę w tym przepisie zwrot "w szczególności" wskazuje, że katalog elementów studium nie jest zamknięty, ma charakter otwarty i dopuszcza inne elementy, w tym ustalenie (określenie) obszarów rozmieszczenia elektrowni wiatrowych. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia trybu sporządzania studium, gdyż przewidziana w art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kwestia ponowienia czynności planistycznych dotyczy procedury uchwalenia planu miejscowego. Regulacji takiej nie przewidziano w stosunku do procedury poprzedzającej uchwalenie studium, co wynika z charakteru tego aktu, który jest aktem kierownictwa wewnętrznego, a zatem procedura jego uchwalenia nie wymaga wprowadzenia takich gwarancji, jakie są uzasadnione w procedurze uchwalenia aktu prawa miejscowego. Wreszcie Wójt podniósł, iż studium nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. W jego ocenie sam fakt uchwalenia studium nie powoduje, że właściciel danej nieruchomości nie będzie mógł zagospodarować jej w określony sposób. O tym decyduje bowiem dopiero plan miejscowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje. Skargi w niniejszej sprawie zostały złożone przez skarżących J.R. K. S. i J. T. w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). i dotyczą uchwały Rady Gminy w K. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków o zagospodarowania przestrzennego gminy. Stąd też w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć o dopuszczalności takiej skargi. Zdaniem składu orzekającego możliwe jest w trybie przywołanego przepisu wniesienie do sądu administracyjnego skargi na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma w tej mierze zgodności, jednak ten pogląd jest dominujący, a to głównie z uwagi za sprawą wzmocnienia przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stopnia związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium, w stosunku do poprzedniej regulacji zwartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślenia wymaga, że przepisy wymienionej ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przesądzają jednoznacznie możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań, ale w art. 7 tej ustawy wskazano jedynie, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na rozstrzygniecie samorządowych organów wykonawczych o nieuwzględnieniu wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz uwag dotyczących projektu studium. Nadto przepis art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa kompetencje sądu do orzekania w sprawach wszystkich aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego) podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Dopuszczając skargę z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy jednak podkreślić różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile w przypadku planu miejscowego jest ona z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium jest znacznie trudniejsza. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zawarte w studium ustalenia mogą co do zasady ingerować w prawa i obowiązki obywatelskie, w tym w uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości, z którym to prawem łączy się możliwość nieskrępowanego korzystania z niej oraz prawo żądania ochrony przed takim wykorzystaniem nieruchomości sąsiednich, które narusza możliwość korzystania z własnej nieruchomości. Uprawnienie do wniesienia skargi na studium przysługuje jedynie wyłącznie takim właścicielom nieruchomości, którzy zgodnie z art. 101 wymienionej ustawy wykażą naruszenie ustaleniami studium ich indywidulanego interesu prawnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II SA/Po 443/08). Podzielając pogląd, że uchwały rady gminy w sprawie studium mogą być zaskarżane do sądu na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, należy zwrócić uwagę, że postanowienia studium nie mają charakteru normatywnego, kierowane są do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych. Przesłankami skutecznego wniesienia skargi i poważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego – zgodnie z treścią przywołanego powyżej art. 101 ust. 1 – są uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez skarżących, że uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że każdy ze skarżących odrębnym pismem z dnia [...] r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a odrębne skargi wniesione zostały w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wobec braku odpowiedzi, w przewidzianym terminie 60 dni od daty złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący zobowiązani byli wykazać, że zaskarżona przez nich uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) ich interes prawny lub uprawnienie. Uprawienie do kwestionowania uchwały rady gminy w tym trybie przysługuje zatem jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność, że skarżący pozostają właścicielami nieruchomości położnych na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Nadto, co zostało wykazane przez skarżących, zawarli oni umowy dzierżawy swoich nieruchomości w celu budowy i eksploatacji elektrowni wiatrowej (do akt sprawy dołączono kserokopie tych umów). Nieruchomości należące do skarżących położone są w odległości około 500 m od zabudowy mieszkaniowej. Nie powinno zatem budzić żadnych wątpliwości, że naruszony został indywidulany interes skarżących poprzez ustalenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zakazu przeznaczenia terenu w odległości 1500 m od zabudowań, (czyli w tym ich nieruchomości gruntowych) pod lokalizację [...] o mocy powyżej [...] kW, podczas gdy w myśl art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym treść planu miejscowego będzie musiała być zgodna z postanowieniami tego studium w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego "jeżeli skarżący ma nieruchomości na obszarze objętym kwestionowaną uchwałą i ustalenia jej mają istotne znaczenie w kwestii przeznaczenia tych nieruchomości, to już wystarczy do uznania, że interes prawny skarżącego został naruszony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 350/10). Zgodnie z art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej [...] kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie". W związku z tym w początkowym fragmencie punktu 5.2.3. – wskazano takie tereny – stwierdzając m.in. "na terenach związanych z oczyszczalnią ścieków w Kochcicach oraz na terenach poza obszarem parku krajobrazowego dopuszcza się lokalizację urządzeń do produkcji energii o mocy powyżej [...] kW, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi. Wprowadzono jednak w tym punkcie dodatkowe ograniczenia, w tym kwestionowany przez skarżących zapis – o zakazie lokalizacji tych urządzeń "nie bliżej niż 1500 m od istniejącej zabudowy i projektowanej zabudowy mieszkaniowej". Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Wójta Gminy, iż pomimo, iż w art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w których określa się zakres zagadnień objętych regulacją w studium nie wymieniono wprost możliwości wprowadzenia w uchwale – studium takiej regulacji. Nie wynika ona bowiem w żaden sposób z zapisów punktów 6, 7 czy 16, jednak przy założeniu, iż jest to katalog otwarty, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności" należy uznać, że regulacja w tym zakresie jest dopuszczalna. Gmina zatem mogłaby wprowadzić taki zapis w uchwalonym studium, przy zachowaniu określonego trybu procedowania. Trzeba podnieść, że ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancją zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienia składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez konieczności ponawiania czynności planistycznych, a zatem zmiana projektu studium przez radę gminy np. w wyniku uwzględnienia uwag dotyczących tego projektu nie wywołuje potrzeby ponowienia czynności wymienionych w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w przeciwieństwie do procedury dotyczącej uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego). Stąd też nie można za zasadny uznać zarzutu skargi – o braku ponownego uzgodnienia wprowadzonych do projektu uchwały zmian z właściwymi organami (głównie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska ) czy braku ponownego wyłożenia dla umożliwienia zainteresowanym ustosunkowania się do wprowadzonych zmian. Trudno jednak zaakceptować i zgodzić się z procedurą przeprowadzoną przez Radę Gminy w niniejszej sprawie. Wyłożony i konsultowany był projekt z zapisem w kwestionowanym punkcie 5.2.3 o zakazie lokalizacji elektrowni wiatrowych o treści "nie bliżej niż 300 m od istniejącej zabudowy i projektowanej zabudowy mieszkaniowej". Dopiero podczas ostatniej sesji Rady Gminy, zakończonej przyjęciem nowego zapisu w tym zakresie mówiącego o zdecydowanie innej odległości, a mianowicie "1500 m od planowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej" Rada zapis ten zaproponowała i ostatecznie przyjęła, nie wskazując przy tym żadnych obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa wskazujących na takie właśnie prawidłowe uregulowanie i w żaden sposób nie uzasadniając swego stanowiska. W ocenie Sądu, można byłoby uznać podobny zapis w uchwale, gdyby Rada wyjaśniła czym kierowała się przyjmując właśnie takie ograniczenie – tzn. 1500 m, a nie wcześniej wskazywane 300 m. Nie można bowiem wykluczyć, że taka właśnie odległość mogła być wynikiem przeprowadzonych badań, uzasadniona jest szczególnym, negatywnym oddziaływaniem na otoczenie, wskazana jest na podstawie przygotowanych w sprawie opracowań, opinii czy dokumentacji. Wszystko to jednak powinno być wykazane przez organ w trakcie prowadzonego postępowania planistycznego, a w dostępnych materiałach brak jakiejkolwiek dokumentacji, która dowodziłaby, że zachowanie właśnie takiej odległości jest uzasadnione. W obecnym stanie trudno nie oprzeć się wrażeniu, że działanie gminy jest arbitralne i dowolne, nie poparte żadnym własnym rozwiniętym stanowiskiem, w żaden sposób nie uzasadnione. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, wynikające z art. 3 cytowanej ustawy władztwo planistyczne gminy jest szerokie, ale nie jest nieograniczone, nie może wynikać z niego arbitralne narzucanie rozwiązań nie uzgodnionych z innymi organami i nie popartych określonymi ustawowymi zakazami lub nakazami. Z tych wszystkich względów skarga musiała odnieść skutek w drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, a to na podstawie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 101 i art. 93 ustawy o samorządzie gminnym. Na podstawie wskazanego art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt.c w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. jedn. Dz.U. z 2013 r, poz. 490)