II SA/Gl 1264/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności obiektów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy O. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienie się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 11 lipca 2007 r. "A" Sp. z o.o. w C. wniosła o wydanie zaświadczenia o zgodności lokalizacji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obiektów tymczasowych istniejących na działce nr [...] w miejscowości B., gmina O. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że przez Powiatowym Inspektorem nadzoru Budowlanego w C. toczy się postępowanie w sprawie legalności wykonania istniejące na tej działce dwóch tymczasowych obiektów drewnianych (obiektu biurowego i wiaty). Spółka wyjaśniła także, że przedmiotowe obiekty zostały wybudowane bez wymaganego zgłoszenia nie są trwale związane z gruntem i docelowo są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy O. działając na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stwierdził, że w myśl zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy w O. z dnia [...] r., Nr [...], działka nr [...] położona jest w jednostce oznaczonej na rysunku planu symbolem US. Z tekstu planu wynika zaś, że jest to teren niekubaturowych urządzeń służących do rekreacji – strzelnicy. Zdaniem Wójta taki zapis planu wyklucza lokalizację na tym terenie obiektów kubaturowych do których należy zaliczyć budynek biurowo-barowy oraz wiatę. W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp. z o.o. wniosła o jego zmianę domagając się wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność zrealizowanych obiektów z planem miejscowym, względnie jego uchylenia i przekazania sprawy organowi i instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem żalącej się teren działki nr [...] nie został objęty zakazem zabudowy, a wręcz przeciwnie przeznaczony został pod zabudowę budynkami. Dowodzi tego brzmienie § 43 planu, który w punkcie określającym zasady i warunki zagospodarowania terenu nakazuje ograniczyć usuwanie drzew do ilości niezbędnej dla lokalizacji budynków i ich obsługi. Bezcelowe i irracjonalne byłoby zatem umieszczanie takich zapisów, gdyby na przedmiotowym terenie obowiązywał zakaz zabudowy. Strona podkreśliła, że niejasność zapisów planu i zamieszczenie w nim wręcz zapisów sprzecznych ze sobą nie może upoważniać Wójta Gminy do wydawania postanowień dla niej niekorzystnych, które pomijają zapisy dotyczące możliwości realizacji budynków na terenie oznaczonym symbolem US. Żaląca się Spółka powołała się także na dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pierwszym z tych wyroków z dnia 3 września 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 2243/2000, stwierdzono, że zamieszczony w planie zakaz wznoszenia na terenach przeznaczonych do użytkowania rolniczego obiektów kubaturowych nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę na tym terenie obiektu bezpośrednio związanego z produkcja rolną. Z kolei w drugim z tych wyroków z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 604/2007, NSA wskazał, że ustalenia planu miejscowego nie mogą być zbyt szczegółowe i gmina nie może za właściciela decydować, jaka konkretnie inwestycja może na jego gruncie powstać. W realiach rozpatrywanej sprawy gmina nie mogła decydować zatem o przeznaczeniu określonego terenu pod konkretną inwestycję. Zauważyć też należy, że teren do którego odnoszą się zapisy planu obejmuje obszar ponad 12 ha oraz to iż z działalnością sportowo-rekreacyjną wiąże się konieczność realizacji budynków w postaci chociażby sanitariatów czy wiaty chroniącej uczestników imprezy przed deszczem i chłodem. Oczywistym jest zatem, że musi powstać infrastruktura zapewniająca obsługę tak dużego terenu, w tym także obiekty kubaturowe. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała także, że wniosła skargę do WSA w Gliwicach na stanowisko Wojewody [...], który opierając się na wspomnianych zapisach planu utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego przez nią zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] położoną w B. (skarga ta zawisła przed WSA pod sygnaturą II SA/Gl 982/08 – przyp.. Sąd). Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy orzeczenie Wójta Gminy O. Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. W jego ocenie ustalenia obowiązującego planu miejscowego wykluczają lokalizację obiektów kubaturowych na działce nr [...], do których niewątpliwie należą istniejący tam budynek biurowo-barowy i drewniana wiata. SKO uznało także, że przy interpretacji sprzecznych zapisów planu decydujące znaczenie winno mieć podstawowe przeznaczenie terenu i sformułowane w planie zakazy lokalizacji określonej zabudowy. Organ ten podniósł także, że w świetle art. 217 i 218 § 1 k.p.a. fakt lub stan prawny, który ma zostać potwierdzony zaświadczeniem powinien być bezsporny i co do zasady nie podlegać interpretacji. W skardze "A" Sp. z o.o. w C. wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 7 i art. 8 oraz art. 218 § 1 k.p.a. Uzasadniając te zarzuty Spółka wskazała, że organy obu instancji bezzasadnie odmówiły jej wydania żądanego zaświadczenia, a postępowanie w sprawie prowadzone było bez należytej staranności oraz z pominięciem słusznego interesu strony i interesu społecznego. Poza argumentami podniesionym już w zażaleniu od postanowienia Wójta Gminy O. skarżąca podniosła także, że w § 43 planu nie został sformułowany zakaz zabudowy w rozumieniu § 5 pkt 21 i pkt 28 tego planu. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 14/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "A" Sp. z o.o. w C. uznając, że zaskarżone postanowienie mimo częściowo niedostatecznego i błędnego uzasadnienia odpowiada obowiązującemu prawu. Zdaniem WSA skarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie zgodności z planem stałego, a nie tymczasowego zagospodarowania działki nr [...]. Taki był bowiem wniosek skarżącej z dnia 11 lipca 2007 r., a strona w sposób jednoznaczny nie kwestionowała tego ani w zażaleniu, ani w skardze. W obu tych pismach strona skarżąca nie powołała się także na treść § 53 tekstu planu. WSA zauważył także, że to wnioskodawca decyduje o treści zaświadczenia, a organy orzekające nie mogą we własnym zakresie wniosku tego zmieniać ani modyfikować, a jeśli nie mogą wydać zaświadczenia o żądanej treści, to zgodnie z art. 219 k.p.a. orzekają odmownie. Rozpatrując w tym zakresie wniosek skarżącej Spółki WSA zaaprobował stanowisko organów obu instancji, co do braku zgodności stałego zagospodarowania działki z planem miejscowym. Zgodził się także z organami, że z § 43 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny wyprowadzić należy także zakaz zabudowy tej działki obiektami kubaturowymi. Zdaniem Sądu sformułowanie zawarte w § 43 tekstu planu nie pozostaje też w sprzeczności z zapisami § 5 pkt 21 i 28 tego planu, a w szczególności z definicją zakazu zabudowy. Zakaz zabudowy zdefiniowany w § 28 planu miejscowego jest też dalej idący obejmuje on bowiem zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych, a nie tylko obiektów kubaturowych. Zdaniem WSA użycie dwóch sformułowań o różnej treści świadczy też o celowym działaniu prawodawcy i koresponduje z podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem US jako terenu "niekubaturowych urządzeń". Tym samym treść § 43 planu nie odnosząca się do zasad zagospodarowania tego terenu, w części regulującej dopuszczalność usuwania drzew, nie może przesądzać o możliwości lokalizacji na tym terenie obiektów kubaturowych. W tej kwestii skład Sądu powołał się na powołany już wyżej nieprawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 982/08, w którym przyjęto, że przedmiotowy zapis tego planu miejscowego nie pozwala na lokalizację na tym terenie budynków. W tej sytuacji w ocenie WSA nie można też mówić o innej interpretacji zapisu planu uwzględniającej słuszny interes skarżącej i interes społeczny, a w szczególności przyjęcie, że sformułowany w § 43 tekstu planu zakaz zabudowy obiektami kubaturowymi jest sprzeczny z prawem. Możliwość sformułowania takiego zakazu wynika bowiem wprost z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej zwanej u.p.z.p.). Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że możliwość zabudowy działki nr [...] obiektami kubaturowymi wynika z części § 43 planu regulującej możliwość usuwania drzew, to dotyczyłaby ona tylko budynków w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a nie obiektów tymczasowych nie połączonych trwale z gruntem. Stanowisko to, zdaniem WSA, nie przesądza kwestii zasadności ewentualnego wniosku o wydanie zaświadczenia o zgodności lokalizacji objętych postępowaniem obiektów z miejscowym planem zagospodarowania, gdy chodzi o tymczasowe zagospodarowanie terenu działki. Wniosek taki podlegałby bowiem rozpoznaniu uwzględniającym treść § 53 analizowanego planu. W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku "A" Sp. z o.o. w C. domagała się jego uchylenia w całości. Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez zaaprobowanie zakazu zabudowy mimo jego zgodności z prawem, w tym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzuciła ona naruszenie przez Sąd art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zignorowanie korzystnych dla skarżącej zapisów miejscowego planu i uznanie racji organów I i II instancji, przyjmujących jako zasadnicze zapisy planu niekorzystne dla skarżącej. Zdaniem skarżącej wyrok został także wydany z naruszeniem art. 218 k.p.a. polegającym na bezzasadnym uznaniu, ze organ mógł odmówić wydania zaświadczenia żądanego przez Spółkę w sytuacji, gdy zapisy planu uzasadniały jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1433/09, uchylił wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 maja 2009 r., II SA/Gl 14/09 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Za chybiony NSA uznał zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. natomiast za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 218 § 1 k.p.a. Zdaniem NSA Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę, że wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia koresponduje z treścią art. 49 b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie podzielił jednak zawartych w wyroku WSA rozważań dotyczących "przedmiotu" rozpoznawanego wniosku, a w konsekwencji przyczyn, dla których podzielono stanowisko zaprezentowane w kontrolowanym postanowieniu. NSA wskazał bowiem, że wnioskodawca uzasadniając swoje żądanie powołał się zarówno na § 43 jak i § 53 planu zagospodarowania przestrzennego. Nie były zatem uprawnione wywody WSA w Gliwicach, że skoro w zażaleniu nie powołano się na treść § 53 planu, to oznacza iż wnioskodawca zaakceptował fakt wydania zaświadczenia w oparciu o dane określone w § 43 planu. NSA zwrócił także uwagę, że § 43 planu nie dotyczy wyłącznie lokalizacji obiektów, bowiem jego treść i to wprost określa też zagospodarowanie terenu. W warunkach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji winien był zatem zbadać czy w sprawie organ dysponował danymi, które upoważniały go do wydania wskazanego we wniosku zaświadczenia, czy też istniała potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w ograniczonym oczywiście zakresie. Wydawanie zaświadczeń stanowi bowiem rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego. W tej kwestii NSA powołał się na stanowisko zajęte w innym wyroku tego Sądu z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt II OSK 36/05,[w:] ONSAiWSA 2006/2/64. Zgodnie z tym stanowiskiem "obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje : W świetle dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a., a także wobec wynikającego z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) związania tą wykładnią, skargę "A"Sp. z o.o. w C. na postanowienie SKO w C. należy uznać za zasadną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z powołanym wyżej art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji, ponieważ stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania nie uległ zmianie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1433/09 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podejmuje zatem ponownych rozważań, co do treści wniosku z dnia 11 lipca 2007 r. złożonego przez skarżąca Spółkę do Wójta Gminy O. Za NSA przyjąć należy, że wniosek złożony przez "A" Sp. z o.o. z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczył zgodności wybudowanych przez nią na działce nr [...] dwóch tymczasowych obiektów budowlanych z przepisami obowiązującego planu miejscowego. Podkreślić też należy, że zgodność tę organ I instancji winien był rozpatrzyć z punktu widzenia, nie tylko § 43 planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dotyczący miejscowości B. przyjęty uchwałą z dnia [...] r., Nr [...] ( Dz. Urz. Woj.. [...] Nr [...], poz. [...]), ale także § 53 tego planu. Jednocześnie zgodnie ze wskazaniami NSA wniosek strony skarżącej należało uznać za korespondujący z treścią art. 49 b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zauważyć wreszcie trzeba, że NSA przesądził jednocześnie, że § 43 omawianego planu miejscowego nie dotyczy wyłącznie lokalizacji obiektow, ale także zagospodarowania terenu, nie przesądzając jednak kwestii zgodności bądź niezgodności z tym przepisem samowolnie zrealizowanych przez inwestora dwóch drewnianych tymczasowych obiektów budowlanych, a to; obiektu biurowego i drewnianej wiaty, które docelowo zostały przeznaczone do rozbiórki bądź przeniesienia w inne miejsce. Kierując się powyższymi wskazaniami skład orzekający Sądu nie podzielił oceny orzekających w sprawie organów wskazujących na sprzeczność obu zrealizowanych obiektów z ustaleniami planu z uwagi na wyrażony w § 43 planu bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych. Ocena taka wymagałyby bowiem jednoznacznego wykazania sprzeczności zachodzącej pomiędzy samowolnie zrealizowanymi obiektami a ustaleniami planu. Sprzeczność taka musiałaby wynikać zaś nie z domysłów i interpretacji lecz z prostego zestawienia odnośnego tekstu planu z charakterem i usytuowaniem obu zrealizowanych obiektów. Tymczasem zapisy zamieszczone w § 43 tekstu planu nie pozwalają na wyprowadzenie żadnych wniosków uprawniających do sformułowania oceny, że oba tymczasowe obiekty budowlane posadowione na działce nr [...] w sposób oczywisty pozostają w sprzeczności z ustaleniami planu. Dokonując wykładni ustaleń § 43 planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dotyczący miejscowości B. przywołać też należy stanowisko WSA w Gliwicach zajęte w prawomocnym wyroku z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 578/10. W wyroku tym podane zostały analizie zapisy omawianego planu miejscowego odnoszące się do działki nr [...] w kontekście możliwości realizacji na jej terenie budynku gospodarczego. Zgodnie z tym wyrokiem ustalenia § 43 planu odnoszące się do jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem US pozbawione są wewnętrznej spójności. Powoduje to, że inwestycja sprzeczna z jednym fragmentem planu nie pozostaje w niezgodzie z dalszą częścią jego ustaleń. Z poglądem tym należy się zgodzić, gdyż zgodnie z tym przepisem planu przeznaczenie podstawowe terenów US stanowią "tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji – strzelnica", zaś przeznaczenie dopuszczalne to: zieleń urządzona, obiekty małej architektury oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji. W kolejnej części przepis ten stanowi, że w jednostce tej wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych. W zaś w ostatniej części § 43 planu, w wierszu zatytułowanym "Zasady i warunki zagospodarowania terenu" wskazano, że usuwanie drzew winno być ograniczone do ilości niezbędnej dla lokalizacji budynków i ich obsługi. Pomiędzy wskazanymi wyżej ustaleniami przewidującymi na przedmiotowym terenie jednocześnie zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych i nakaz, aby ograniczać usuwanie drzew do ilości niezbędnej dla lokalizacji budynków i ich obsługi występuje ewidentna sprzeczność, nie poddająca się żadnym regułom wykładni. W przywołanym ostatnio wyroku WSA w Gliwicach stwierdził ponadto, że ustalenia, o których mowa, nie są li tylko niejasne, co teoretycznie pozwolić mogłoby na rozważanie, który fragment § 43 ma charakter nadrzędny, bądź czy który stanowi przepis o charakterze szczególnym, ale pozostają ze sobą w rażącej sprzeczności, która bez stosownej korekty planu niemożliwa jest do usunięcia. Jedyna bowiem obecna możliwość odczytania obowiązującego tekstu inkryminowanego paragrafu zgodnie z jego literalnym brzmieniem, prowadzi do paradoksalnego wniosku, iż Rada Gminy O. zakazała na terenie US lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych przewidując jednocześnie możliwość lokalizacji budynków. Fakt, że wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów z tekstu planu nie można wyprowadzić wniosku o bezwzględnym zakazie lokalizacji na terenie US wszelkich obiektów kubaturowych nie oznacza jednak dopuszczalności lokalizacji na terenie tym wszelkich budynków, o dowolnym charakterze, gabarytach, funkcjach itp. skoro regulując kwestię ewentualnej wycinki drzew lokalizację bliżej nie określonych budynków na terenie tym plan jednocześnie dopuszcza, Podkreślenia wymaga bowiem, iż podstawowe przeznaczenie terenu zostało w planie określone jako tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji – strzelnica. Ponownie rozpoznając złożony przez stronę wniosek Wójt Gminy O. winien zatem rozważyć czy istniejące na działce nr [...] obiekty opisane w złożonym wniosku, kolidują z wiodącą rekreacyjną funkcją terenu, czy też stanowią one element infrastruktury umożliwiający realizację tej funkcji. Organ ten winien w szczególności rozważyć czy aktualne usytuowanie każdego z tych obiektów uniemożliwia realizację na tym terenie przewidzianej w planie strzelnicy, czy też nie stoi w kolizji z realizacją tego celu, bądź wręcz umożliwia jego realizację. Rozważania te organ powinien osobno przeprowadzić w stosunku do drewnianej wiaty, jak i obiektu biurowego (czy jak podał Wójt Gminy O. biurowo-barowego). W przypadku gdyby organ doszedł do przekonania, że istnienie tych obiektów jest nie do pogodzenia z wiodącym przeznaczeniem terenu oznaczonego w planie symbolem US, organ I instancji winien we własnym zakresie rozważyć czy znajdą do nich zastosowanie ustalenia zamieszczone w § 53 ust. 1 planu albowiem kwestia ta nie była dotychczas rozważana przez organy obu instancji, przy czym winien on wziąć pod uwagę, że oba te obiekty nie są budynkami gospodarczymi, o jakich jest mowa w § 53 ust. 2 planu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). .