II SA/Gl 1378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T. Z. (Z.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr SKO.II/426/99/2025 w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr [...] Burmistrz Miasta U. ustalił - na rzecz B.K. (inwestor) - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] obręb [...] położonej w U. przy ul. [...] i [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł obecnie skarżący T.Z. Zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie błędnych parametrów funkcji, wskaźników powierzchniowych, wskaźników intensywności zabudowy, szerokości elewacji, udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń pozostających w sprzeczności z materiałem dowodowym oraz pominięcie przy podejmowanej decyzji własnych wniosków z analizy sprawy, co skutkowało podjęciem decyzji pozostającej w sprzeczności z ustaleniami organu I instancji. W związku z podniesionymi zarzutami wniósł on uchylenie decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Obecnie zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, działając m.in. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) dalej "u.p.z.p." oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) dalej "k.p.a." uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. pkt 2.2 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy podając w sentencji swojej decyzji nowe brzmienie tego punktu. W uzasadnieniu Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania, przybliżając treść decyzji organu I instancji oraz istotę zarzutów odwołania. Kolegium odnotowało przy tym, że organ uwzględnił stanowisko Kolegium ujęte w uprzednio wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji z dnia 3 lutego 2025 r., nr [...]. Ponadto Kolegium przytoczyło i omówiło podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Kolegium wyjaśniło, że uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. pkt 2.2 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, nadając mu nowe brzmienie tj. usunięto z jego treści ustalenia dotyczące maksymalnej intensywności zabudowy i nadziemnej intensywności zabudowy. W sprawie zastosowanie bowiem mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie regulują sposobu ustalania maksymalnej intensywności zabudowy i nadziemnej intensywności zabudowy. Tymczasem w decyzji organu I instancji określono kwestie dotyczące ustalenia udziału powierzchni biologicznie czynnej i ilości miejsc do parkowania, jednakże sposób ich określenia nie regulowało w/w rozporządzenie. Kolegium stwierdziło także, że prawidłowo wyznaczono obszar analizy przestrzennej w promieniu 186 m wokół terenu inwestycyjnego (co stanowi 3-krotną szerokość frontu terenu inwestycji czyli 62,0 m i więcej niż 50 m). Nawiązując do § 4 - § 8 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej "rozporządzenia", Kolegium dokonało oceny poszczególnych warunków zabudowy ustalonych w decyzji organu I instancji i uznało je za prawidłowe. Zaakcentowało jednak, że ta pozytywna ocena nie dotyczy ustalonych przez organ I instancji parametrów maksymalnej intensywności zabudowy i nadziemnej intensywności zabudowy "które zostały uchylone" decyzją Kolegium. Kolegium stwierdziło, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne (zarówno wolnostojące, jak i w formie szeregowej i w formie bliźniaczej) oraz wielorodzinne. Zatem warunek kontynuacji funkcji zabudowy jest spełniony. Według Kolegium linię planowej zabudowy ustalono zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia - jako nieprzekraczalną, stanowiącą przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr ewid. [...], wyznaczonej przez budynek mieszkalny przy ul. [...] oraz zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - w odległości 6,0 m od krawędzi jezdni drogi publicznej gminnej ul. [...], o przebiegu zgodnym z częścią graficzną niniejszej decyzji. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni przedmiotowego terenu ustalono na poziomie pomiędzy 14,8% a 21,0%, zgodnie z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia; 14,8% to średni wskaźnik na obszarze analizowanym, zaś wskaźnik 21,0 % to minimalny wskaźnik planowanej zabudowy. W obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa w formie szeregowej o udziale zabudowy większym niż średnia i zbliżonym do wnioskowanego, zawierającym się w przedziale od 11,0% do 30,9% (budynki na ośmiu działkach tj. od nr [...] do nr [...]). Dodatkowo w obszarze analizy występują również nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, wolnostojącymi o wskaźniku przewyższającym średni wskaźnik m.in. działki przedstawione pod pozycjami nr 9, 11-12 w tabeli analizy urbanistycznej. Szerokość elewacji od strony frontu działki została ustalona zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia na poziomie od 40,0 m do 53,0 m dla całego szeregu. Zdaniem Kolegium ustalenie to jest prawidłowe - wynika z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Średnia szerokość elewacji frontowej zabudowy objętej analizą wynosi 14,0 m (z tolerancją +/- 20% wynosi od 11,2m do 16,8m). Jednocześnie w obszarze tym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie szeregowej, dostępna z tej samej drogi publicznej co planowana, o łącznej szerokości elewacji frontowej wynoszącej około 72,0 m (budynki na ośmiu działkach tj. od nr [...] do nr [...] - tabela w analizie urbanistycznej pod pozycjami od nr 29 do 36). Przy ustalaniu tego parametru organ I instancji słusznie, zdaniem Kolegium, miał również na uwadze szerokość działki inwestycyjnej, która jest znacznie większa od szerokości większości działek objętych analizą, wynosi bowiem około 62 m, co proporcjonalnie umożliwia realizację szerszej zabudowy w odbiorze z ul. [...] niż na działkach sąsiednich. Kolegium wskazało ponadto, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o wysokości od 5,5 m do 10,0 m, a średnia wysokość to 8,6 m. Budynki zlokalizowane na działkach sąsiednich (pod pozycją nr 16 i 22 tabeli analizy) posiadają odpowiednio 8,0 m i 9,0 m wysokości. Zatem ustalenie zaskarżonej decyzji wysokości elewacji frontowej dla każdego planowanego budynku na poziomie od 8,0 m do 9,0 m Kolegium uznało za zgodne z przepisem § 7 ust. 1 rozporządzenia. Według Kolegium również ustalona geometria dachów jest zgodna z § 8 rozporządzenia. W obszarze analizy występuje bowiem zabudowa o dachach dwu i wielospadowych o nachyleniu połaci dachowych 15°-45°, ale i są dachy jednospadowe, dwuspadowe niesymetryczne oraz płaskie). Kolegium odniosło się także do ustalonego udziału powierzchni biologicznie czynnej (nie może być mniejszy niż 35,0% powierzchni terenu), wskazując, że prawidłowo został on ustalony jako minimalny, ponieważ przepisy art. 74 i 75 ustawy Prawo ochrony środowiska dopuszczają przekształcenie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne. W sprawie zaś nie znajdowało zastosowania rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem nie było podstaw do zastosowania określonego w tym akcie sposobu ustalenia minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w sprawie dokonano prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania, a ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne mieszczą się w zakresie norm powołanego wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony, z uwzględnieniem charakteru i zakresu planowanej do realizacji inwestycji. Gabaryty projektowanego zamierzenia budowlanego zostały ustalone zgodnie z wynikami analizy urbanistycznej w nawiązaniu do sąsiedniej zabudowy. Według Kolegium planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. Pismem z dnia 25 września 2025 r. skargę na powyższą decyzję wniósł T.Z., domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie § 5 ust. 1 i ust. 2 i § 6 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez przyjęcie błędnych parametrów funkcji, wskaźników powierzchniowych, w tym wskaźnika zabudowy i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wskaźników intensywności, szerokości elewacji; 2. naruszenie § 4 ust.1 i 2 rozporządzenia przez błędne przyjęcie wskaźnika intensywności zabudowy; 3. naruszenie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez błędne przyjęcie wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki; 4. naruszenie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez błędne przyjęcie szerokości elewacji; 5. w konsekwencji powyższych naruszeń - błędne ustalenie poziomu minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej; 6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń pozostających w sprzeczności z materiałem dowodowym oraz pominięcie przy podejmowanej decyzji własnych wniosków z analizy sprawy, co skutkowało podjęciem decyzji pozostającej w sprzeczności z ustaleniami organu, co przejawiało się: a) uznaniem, że planowana inwestycja jest zgodna z wynikami przeprowadzonej analizy, podczas gdy analiza dokonana przez organ jednoznacznie wskazuje, że taka sprzeczność zachodzi; b) uznaniem, że planowana inwestycja jest zgodna z art. 1 ust. 2 pkt 1) i ust. 4 u.p.z.p., podczas gdy analiza dokonana przez organ jednoznacznie wskazuje, że taka sprzeczność zachodzi; c) niedochowaniem należytej staranności poprzez pominięcie zarówno w tabeli, jak i wszystkich obliczeniach średnich, zaznaczonej na mapie załączonej do Analizy - działki ew. [...] w tabeli nr 43; d) w niekonsekwencji uwzględniania działek w obszarze analizowanym, raz przyjmując pojedyncze działki o szerokości jednego segmentu (obliczając parametry np. minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej), a innym razem łącząc pojedyncze działki w całość, chcąc uzyskać większą szerokość elewacji; e) stwierdzeniem w decyzji, że "w obszarze analizowanym, na działkach sąsiednich znajduje się zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej zgodnie z wnioskowaną", podczas gdy wnioskowana zabudowa to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; f) niedochowaniem należytej staranności i niekonsekwencję w formułowaniu zapisów w decyzjach i analizie; g) przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i subiektywną oceną wraz z tworzeniem nowych określeń, nieopartych w przepisach prawa, zmierzających do wyznaczenia parametrów nowej zabudowy takich jak: zasada proporcjonalności, potrzeby użytkowe, zapewnienie równowagi i inne, stojące w niezgodności z definicjami i sposobem wyznaczania parametrów nowej zabudowy zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116), gdzie najmniejsze maksymalne wartości winny być ustalone na podstawie średnich wskaźników wynikających z przeprowadzonej analizy działek w obszarze analizowanym. Ponadto decyzji Kolegium zarzucono nieustosunkowanie się do większości zarzutów i twierdzeń zawartych odwołaniu, co stanowi naruszenie kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, akcentując konieczność kontynowania zabudowy jednorodzinnej, ewentualnie bliźniaczej a nie zabudowy szeregowej. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Kolegium, w której organ ten uchylił pkt 2.2. decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten pozwala organowi, aby w wyniku rozpatrzenia odwołania uchylić decyzję organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo aby uchylając tę decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo umarzyć postępowanie odwoławcze. Istotą postępowania odwoławczego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Dlatego w sytuacji, w której w odwołaniu zaskarżono całość decyzji organu I instancji, a organ odwoławczy wydając decyzję opartą o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyla jedynie część zaskarżonej decyzji, to powinien wyraźnie wskazać nie tylko jaką część rozstrzygnięcia uchyla, ale także tę część, co do którego orzeka o utrzymaniu w mocy. Tymczasem w zaskarżonej obecnie decyzji Kolegium ograniczyło się wyłącznie do uchylenia pkt. 2.2. decyzji Burmistrza Miasta U. i w tym zakresie orzekło co do istoty nadając nowe brzmienie uchylonej jednostce redakcyjnej decyzji Burmistrza. Jednocześnie zabrakło rozstrzygnięcia dotyczącego pozostałej części sentencji decyzji Burmistrza. Chodzi o punkt 1, resztę punktu 2 (tj. pkt 2.1 oraz punkty od 2.3 do 2.8) oraz punkt 3. W konsekwencji doszło do sytuacji, w której w obrocie prawnym zafunkcjonowało ostateczne (w ramach administracyjnego toku instancji) rozstrzygnięcie dotyczące pkt 2.2 decyzji o warunkach zabudowy i jednocześnie w dalszym ciągu funkcjonuje nieostateczne rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta U., co do którego wniesiono odwołanie lecz odwołanie to w dalszym ciągu pozostaje nie rozpatrzone. Można przypuszczać, że Kolegium zaniechało rozstrzygnięcia dotyczącego wymienionych wyżej punktów w przekonaniu, że jest ono zbyteczne, a uchylenie jedynie pkt 2.2 potraktowało jako równoznaczne z utrzymaniem w mocy pozostałych jednostek redakcyjnych decyzji organu I instancji. Jednak w ocenie Sądu takiego zaniechania nie sposób uznać za prawidłowe. Zaniechanie to świadczy z kolei o tym, że organ ten nie rozstrzygnął sprawy w pełnym jej zakresie, co stanowi o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie jest jednym z najistotniejszych elementów decyzji administracyjnej, albowiem stanowi rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych i materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 777/12 czy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 296/10). Oznacza to, że konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Dlatego też rozstrzygnięcia nie można domniemywać, czy też wyprowadzać z treści uzasadnienia, lecz winno być ono wyrażone expressis verbis w sentencji decyzji. W szczególności nie jest dopuszczalne, w sytuacji gdy odwołanie dotyczy całej decyzji organu I instancji, aby orzeczenie o części sprawy zawarte zostało w osnowie decyzji organu odwoławczego, zaś w pozostałej części wynikać miało z porównania z decyzją organu I instancji. Dostrzeżone dotychczas nieprawidłowości dawały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie mógł jednak nie dostrzec także i innych wad rozstrzygnięcia, a dotyczących właśnie pkt 2.2 decyzji organu I instancji. W analizie urbanistycznej będącej podstawą wydania przez organ I instancji pozytywnej dla inwestora decyzji uwzględniona została cała zabudowa szeregowa znajdująca się przy ul. [...] (od nr 7 do 21). Tymczasem w obszarze analizowanym wyznaczonym jako trzykrotność szerokości frontu działki nr [...] znajduje się wyłącznie część budynków znajdujących się w tej zabudowie szeregowej tj. budynek pod adresem ul. [...] oraz część budynku pod adresem ul. [...]. Co prawda, organ wyjaśnił, że w przypadku gdy wyznaczona granica przecina istniejącą zabudowę, to w analizie uwzględnia się całość nieruchomości. Jednak ta argumentacja pozwalała na uwzględnienie wyłącznie całości działki nr [...] oraz [...] i znajdujących się na tych działkach budynków. Zdaniem Sądu nie było natomiast podstaw, aby w oparciu o ten argument uwzględnić teren kolejnych działek i znajdujących sią na nich budynków przy ul. [...] od nr 7 do nr 17. Każdy z tych budynków, choć znajduje się układzie zabudowy szeregowej, to jest posadowiony na odrębnej działce stanowiącej odrębną nieruchomość. Zatem okoliczność, że granica obszaru analizowanego, wyznaczona jako trzykrotność szerokości frontu działki nr [...], przecina działki nr [...] oraz [...] pozwalała na rozszerzenie obszaru analizy urbanistycznej wyłącznie o teren tych działek i uwzględnienie zabudowy znajdującej się wyłącznie na tych działkach. Uwzględnienie pozostałej części zabudowy szeregowej (tj. budynków przy ul. [...] od nr 7 do nr 17) byłoby ewentualnie możliwe wtedy, gdyby wszystkie wymienione budynki szeregowe znajdowały się na terenie jednej działki stanowiącej jedną nieruchomość. Dostrzec należy, że opisywane tutaj zwiększenie obszaru analizy stanowiło efekt stanowiska Kolegium, zaprezentowanego w poprzedniej decyzji tego organu z dnia 3 lutego 2025 r. nr [...], uchylającej pierwotnie wydaną decyzję Burmistrza ustalającą warunki zabudowy i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednak w świetle powyższych rozważań Sądu takie stanowisko nie sposób uznać za prawidłowe. W konsekwencji w sposób nieuprawniony obszar analizy zabudowy wzdłuż ulicy [...] został po jej południowej stronie rozszerzony o około 80 metrów. Należy zaakcentować, że według przyjętej praktyki w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, a wynikającym z art. 59 ust. 2 pkt 1 i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) regułą było wyznaczanie obszaru analizy w minimalnych rozmiarach, a jej zwiększenie wynikać musiało z konkretnych uwarunkowań urbanistycznych, które wymagały uzasadnienia przedstawionego tak w analizie urbanistyczno-architektonicznej, jak i w samej decyzji. Przykładowo Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2025 r. II OSK 2288/24 wskazał, że "Jak wynika z art. 61 ust. 5a u.p.z.p trzykrotność szerokości frontu terenu, niemniej niż 50 m jest podstawowym wzorcem wyznaczenia obszaru. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. Należy podkreślić, że celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora" (por wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2023 r. II OSK 2146/20, z dnia 15 czerwca 2023 r. II OSK 2146/20, z dnia 15 listopada 2022 r. II OSK 1952/21, z dnia 13 grudnia 2022 r. II OSK 2184/21, z dnia 20 grudnia 2022 r. II OSK 2321/21). Powiększenie zatem obszaru analizy, poza minimalną wielkość, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, wynikać musiało z konkretnych uwarunkowań urbanistycznych, a nie służyć możliwości realizacji konkretnej inwestycji budowlanej w celu realizowania prawa własności (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2025 r. II SA/Sz 897/24). Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy powiększenie obszaru analizy o pozostałą części zabudowy szeregowej przy ul. [...] od nr 7 do nr 17 służy przede wszystkim możliwości realizacji zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia. Wskazuje na to wprost znajdujące się na str. 3 analizy stwierdzenie, wedle którego ze względu na występowanie dostępnej z ul. [...] zabudowy w formie szeregowej (budynki na działkach nr 29-36 wg tabeli) dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych właśnie w tej formie. Nieuprawnione rozszerzenie analizy urbanistycznej o budynki przy ul. [...] od nr 7 do nr 17 oraz teren działek, na których te budynki są posadowione powoduje, że analiza ta nie może stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy niecelowym jest obecnie odnoszenie się przez Sąd do poszczególnych parametrów zabudowy ustalonych w decyzji organu I instancji. Z tych samych względów przedwczesnym byłoby odnoszenie do zarzutów skargi dotyczących tych parametrów. Przedstawione dotychczas nieprawidłowości nie zostały zauważone przez organ odwoławczy, a wcześniej przez organ pierwszej instancji. Świadczy to niewątpliwie o naruszeniu przez organy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań Sądu, w tym przeprowadzi ponownie analizę architektoniczno-urbanistyczną z uwzględnieniem stanowiska Sądu.