II SA/Gl 1390/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi ze skargi E.T. i S.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. W wyniku pisma E. T. i S. T. (dalej skarżący, strony) z dnia 4 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy B. prowadził postępowanie rozgraniczeniowe, które ostatecznie zakończone zostało decyzją z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono ustalone w toku postępowania rozgraniczeniowego granice działki nr 1 objętej KW [...] z działkami: nr 2 w zakresie punków nr [...]-[...]-[...]-[...] oraz nr 3 w zakresie punktów granicznych nr [...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...]-[...], w pozostałym zakresie postępowanie umorzył i z urzędu przekazał do Sądu Rejonowego w B. sprawę o ustalenie przebiegu granic działek nr 1 z działkami nr 2, nr 3 i nr 4 w zakresie wskazanych punktów granicznych. Odrębnym postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 262 §1 pkt 2 i art 264 Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia na kwotę 2.923,50zł obciążając nimi wnioskujących o przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego - kwotą wysokości 1.461,74 zł, M. G. właściciela działki nr 3 - kwotą w wysokości 806,01 zł oraz L. i J. K. współwłaścicieli dz. nr 2 - kwotą w wysokości 655,73 zł. W wyniku złożonych zażaleń rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu brak dokładnego ustalenia wynagrodzenia geodety (wyjaśnienia jakie elementy tworzą to wynagrodzenie) oraz ustalenia interesu prawnego uczestniczących w postępowaniu - tj. wykazaniu czy faktycznie granice pomiędzy wymienionymi działkami były sporne. Dopiero po uzupełnieniu akt sprawy w tym kierunku organ pierwszej instancji winien ponownie ustalić koszty postępowania rozgraniczeniowego, biorąc pod uwagę nie tylko ilość punktów granicznych ale także inne czynniki wpływające na te koszty oraz korzyści, jakie z ich ustalenia uzyskali poszczególni właściciele nieruchomości. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy B. postanowieniem z dnia [...] r, działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowił ustalić koszty postępowania rozgraniczeniowe działki nr 1 stanowiącej własność wnioskujących z działkami 4, nr 3 oraz z działką nr 2 na kwotę 2.923,50 zł oraz zobowiązać do jej uiszczenia o postępowanie wnioskujących małżonków T.. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek skarżących. Organ ustalił strony tego postępowania, a następnie zawarł umowę z geodetą L. K. na wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami czynności ustalenia przebiegu granic wskazanej we wniosku działki oraz sporządzenia wymaganej dokumentacji. Uczestnicy tego postępowania M. K., A. J., L. W. i M. G. pismem informowali, iż geodeta Z. L. okazał granice między nieruchomościami 5 i 3 oraz 5 i 4 przy czym z ich przebiegu nie była usatysfakcjonowana skarżąca. Za wyjątkiem skarżących pozostali oświadczyli, iż przebieg granicy pomiędzy ich działkami jest im znany. Ostatecznie w decyzji z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ustalił przebieg granicy pomiędzy działką nr 1 a działkami nr 2, nr 4 i nr 6, w pozostałym zakresie postępowanie administracyjne umorzył, kierując sprawę do Sądu Rejonowego w B. Przy czym z uzyskanych informacji wynika, że postępowanie sądowe zostało umorzone, wobec cofnięcia przez skarżących wniosku o rozgraniczenie, którzy nie uiścili opłaty sądowej. Strony postępowania podkreśliły, iż poniosły koszty postępowania rozgraniczeniowego, w którym granice ustalone zostały przez geodetę Z. L., a wcześniej J. S. i nie zgłaszali zastrzeżeń do ich przebiegu (nie posiadali interesu prawnego w ich ponownym ustalaniu). Pokryli także koszty poprzednich postępowań. Także cofnięcie przez skarżących wniosku do Sądu Rejonowego w B. potwierdza fakt, że nie widzieli potrzeby ustalenia granic. Nadto w postępowaniu przed organem drugiej instancji domagali się wykupu części swojego gruntu przez Gminę B., co w ich ocenie miało załatwić sprawę. Zgodnie z art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Z kolei art. 262 § 1 Kodeksu stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły, po pierwsze z winy strony i po drugie - zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., (sygn. akt I OPS 5/09) oraz do wskazań zawartych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie, Wójt Gminy podzielił stanowisko, że rozgraniczenie wszystkich granic określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami dokonywane jest jedynie w miarę potrzeby, a potrzeba taka powstaje wówczas, gdy ze wszystkimi właścicielami sąsiednich nieruchomości powstał spór co do prawidłowego przebiegu poszczególnych granic, albo gdy np. nie zostały wytyczone i utrwalone granice nowo utworzonej nieruchomości. Zakres sporu i tym samym przedmiotu rozstrzygnięcia w postępowaniu rozgraniczeniowym określany jest treścią żądania zawartego we wniosku o wszczęcie postępowania. Niniejsze postępowanie wykazało, że granice działki nr 1 stanowiącej własność skarżących z działką nr 3 należącą do M. G. oraz z działką nr 2 - własności L. i J. K. nie są sporne. Postępowanie nie było więc prowadzone w interesie właścicieli działek nr 3 i nr 2, którzy znają przebieg granic. Jako strony postępowania rozgraniczeniowego nie uzyskali oni korzyści w postaci pewności przebiegu swych granic, gdyż pewność tę mieli już przed wszczęciem tego postępowania. Stąd też nieuprawnione było w sprawie stosowanie art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie wyłączny interes w przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego mieli wnioskujący o jego wszczęcie. Wobec tego, że wynagrodzenie wyznaczonego geodety wynosiło 2.923,50 zł (taka wystawiona została faktura uregulowana z budżetu Gminy), uznano, że kwota ta obejmuje koszty związane z czynnościami geodezyjnymi i koszt sporządzenia dokumentacji rozgraniczeniowej. Bezspornym jest, że zgodnie z art. 262 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stronę obciążają koszty poniesione w interesie strony. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Podnieśli w nim , że rozgraniczenie nie zostało przeprowadzone w całości i do końca. Zarzucili, że geodeta nie zapoznał się z całością sprawy, choć miał dostęp do wszystkich dokumentów. Wskazali, że wystąpili o rozgraniczenie działki nr 4 z ich działką nr 1, na polecenie policji w S. oraz zgodnie z informacją Starostwa w B., lecz rozgraniczenie nie było potrzebne im, lecz sąsiadom, którzy korzystają z całej szerokości drogi. Podnieśli, że Gmina wiedział o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego przez sąsiadów, więc nie powinna ponownie zlecać jego przeprowadzenia geodecie. Wskazali na wcześniej prowadzone prace geodezyjne i przygotowywane operaty KERG, które jednak nie wyjaśniły sprawy do końca, a obecny geodeta opierając się na cudzych operatach, nie prowadząc własnych pomiarów dokonał nadużycia. Wyjaśnili, że tak przeprowadzone rozgraniczenie w ogóle nie było potrzebne ani dla nich, ani dla sąsiadów, ulica [...] - działka nr 4 jest drogą gminną, stąd sąsiedzi stwierdzili, że nie muszą im płacić, a jeżeli już to tylko Gmina. Jednak w ich ocenie korzystanie przez sąsiadów z tej drogi prowadzi do zawłaszczania ich działki i niszczenia ich ogrodzenia. Podkreślili, że geodeta przy rozgraniczeniu nie obliczył powierzchni kolejnych działek, a z ich wyliczeń wynika że powierzchnia działki nr 1 została znacznie zaniżona (o ponad 300m²) podczas gdy powierzchnia pozostałych działek została zwiększona w stosunku do danych w Księgach wieczystych. Dodali, że żądają wykupu części ich gruntu przez Gminę B., a koszty rozgraniczenia powinni ponieść w całości nowi właściciele domów [...] i [...] (wiedzieli, że droga zwężona jest do 3m). W świetle powyższego obciążenie ich całymi kosztami sprawy za niewykonaną i niezakończoną pracę, "która jest dla nas bezwartościowa i nie daje nam żadnej korzyści prawnej ani innej - jest nieuczciwe i jest nadużyciem zarówno ze strony geodety jak i Pana Wójta Gminy". Podnieśli, że w ich ocenie jest to jawna dyskryminacja i złamanie przepisów prawa. W konsekwencji wnieśli o uchylenie postanowienia Wójta w całości oraz zobowiązanie Gminy do zapłacenia na ich kwoty za część działki 1, która jest w drodze ulica [...], która jest drogą gminną [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu wskazało, że stosowanie do art. 31 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne czynności ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W ustawie tej brak jest natomiast przepisu dotyczącego kosztów tego postępowania. Regulację zawiera art. 262 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ stwierdził, że postępowanie rozgraniczeniowe toczy się w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale również w interesie właściciela nieruchomości objętej rozgraniczeniem. Interes prawny obu stron to ustalenie faktycznej i prawnej granicy, a tym samym dokonanie stabilnego rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami. Koszty w postępowaniu rozgraniczeniowym ponoszą więc wszyscy właściciele nieruchomości, które były przedmiotem rozgraniczenia, tak m.in. w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. Sygn. akt I OPS 5/06. W niniejszej sprawie postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte zostało na wniosek skarżących. Zgodnie z art. 153 Kodeksu cywilnego rozgraniczenia przeprowadza się, jeżeli granice gruntów stały się sporne. Analiza akt niniejszej sprawy wykazała, że strony nie kwestionowały przebiegu granicy. Jednak z art. 152 Kodeksu cywilnego wynika, że koszty rozgraniczenia ponoszą wspólnie właściciele gruntów. Podnosi to też Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej uchwale, wyjaśniając, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Zgodnie z art. 152 Kodeksu cywilnego właściciele nieruchomości ponoszą koszty rozgraniczenia po połowie. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy B. ustalił w ponownym postępowaniu (po uchyleniu postanowienia z dnia [...] r.), że granice działki nr 1, nie są sporne z działką nr 2 i działka nr 3 . Właściciele tych działek znają przebieg granicy i jako strony postępowania rozgraniczeniowego wszczętego z wniosku skarżących nie uzyskali korzyści w postaci pewności przebiegu granic pomiędzy wymienionymi nieruchomościami, gdyż pewność tą już mieli. Granice pomiędzy wskazanymi we wniosku początkującym postępowanie działkami nie są sporne, a ich przebieg był znany. Odwołując się do uzasadnienia wymienionej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego Wójt Gminy stwierdził, że wynika z niej, że organ prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe nie w każdym przypadku musi obciążać jego kosztami wszystkie osoby biorące w nim udział. Pozostawiono w tym względzie swobodę organom orzekającym w każdej sprawie. Nie każde postępowanie rozgraniczeniowe musi kończyć się obciążeniem jego kosztami wszystkich osób biorących w nim udział. Dokonując oceny przedmiotowego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż nie narusza ono prawa. Granice sąsiadujących ze sobą działek nie były sporne. Poza wnioskodawcami nikt z pozostałych uczestników nie pozostał w sporze co do przebiegu granic jego nieruchomości z nieruchomością wnioskodawców. Stąd też wnioskodawcy inicjując postępowanie rozgraniczeniowe w tej sytuacji winni ponieść jego koszty w całości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli E. i S. T. Wnosząc skargę na decyzję i postanowienie Wójta Gminy B. w przedmiocie rozgraniczenia domagali się uchylenia w całości decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. oraz uchylenia postanowienia Wójta Gminy B. z dnia [...] r. i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a także zobowiązania Gminy do zapłacenia za część działki nr 1, która graniczy z ulicą [...] poza ogrodzeniem siatkowym i jest ich własnością, a ulica [...] stanowi drogę gminną [...]. W uzasadnieniu skargi przedstawili przebieg postępowania. Podnieśli, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] r. przyjęła tylko częściowo przeprowadzone rozgraniczenie, a umarzając postępowanie w zakresie granicy z działką nr 4 sprawiła, że całe postępowanie rozgraniczeniowe nie ma sensu. Odnosząc się do postanowienia z dnia [...] r. ustalającego koszty postępowania na kwotę 2.923,50 zł podnieśli, że oznacza to zapłatę geodecie za całe rozgraniczenia, podczas, gdy wykonane zostało rozgraniczenie tylko w części , m.in z pominięciem tzw. trójgranicy. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swoim postanowieniu obszernie wyjaśnia przepisy prawne dotyczące rozgraniczenia nie zajmuje zaś stanowiska w zakresie nieprawidłowości rozgraniczenia przeprowadzonego przez gminę. Podkreślili, że Gmina winna wykupić od nich część działki stanowiącej ich własność a przeznaczoną pod ulicę [...]. W dalszym uzasadnieniu opisali dotychczasowy sposób procedowania w sprawie, podkreślają niszczenia ich ogrodzenia przylegającego do działki drogowej przez sąsiadów, z uwagi na fakt, iż szerokość tej działki drogowej uniemożliwiała dojazd do domów. Ulica [...] – tj. działka nr 4, należąca najpierw do Skarbu Państwa, później przejęta przez Gminę była za wąska na drogę dojazdową. Podkreślili, że obecny geodeta wykorzystując wcześniej wykonane operaty geodetów nie doprowadziły do zadowalającego zakończenia sprawy. Podkreślili pozostawanie części ich działki w drodze gminnej. Zwrócili też uwagę na trudności w dostępie do granicy swej działki od strony działki nr 2. Wobec powyższego w ich ocenie postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało zakończone, a w związku z tym nie ma podstaw do obciążania ich kosztami tego postępowania. Ich zdaniem jest to tylko mataczenie w sprawie a nie pełne i wszechstronne jej wyjaśnienie W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej wnosząc o jej oddalenie, potrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przyjdzie zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego zastosowanie ma przepis art. 262 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądnie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Oznacza to, że udział w kosztach postępowania administracyjnego zależy od posiadania przez określony podmiot interesu prawnego, czyli interesu własnego, indywidualnego, opartego na konkretnym przepisie prawa powszechnego. Na gruncie tego przepisu organ administracji publicznej rozstrzyga o kosztach postępowania rozgraniczeniowego (np. wynagrodzeniu upoważnionego geodety). Na jego gruncie rozwinęło się bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Najważniejszą jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06, gdzie stwierdzono, że "organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 Kodeksu cywilnego), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało przez większość sądów administracyjnych odczytane jako obowiązek, a nie dopuszczalną możliwość rozdziału kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 152 Kodeksu cywilnego. Sądy te przyjęły, że skoro z art. 152 - 153 Kodeksu cywilnego (które stosujemy także w postępowaniu administracyjnym) wynika, że postępowanie rozgraniczeniowe toczy się w istocie w interesie wszystkich podmiotów uczestniczących w rozgraniczeniu (wszystkich właścicieli sąsiednich rozgraniczanych nieruchomości), toteż wszyscy oni są zobowiązani do udziału w tych kosztach, bez względu na to którzy z nich żądali wszczęcia tego postępowania (zob. m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 października 2012 r,. sygn. akt II SA/Bk 541/12 czy z dnia 30 lipca 2013 r. II SA/Bk 15/13). Pojawiły się jednak także orzeczenia, w których sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie wszystkich właścicieli jedynie wówczas, gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. W tych orzeczeniach warunkiem koniecznym do przyjęcia, że postępowanie toczy się w interesie prawnym wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości jest istnienie sporu co do przebiegu granicy. Jeżeli takiego sporu nie ma, nie można automatycznie zakładać, że postępowanie toczy się w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. W konsekwencji, jeśli koszty postępowania rozgraniczeniowego nie zostały poniesione w interesie wszystkich stron postępowania, brak jest w świetle art. 262 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego podstawy materialnoprawnej do obciążania nimi wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiednich. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3014/14). W ocenie składu orzekającego, należy stanąć na stanowisku, że podział kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego, jest zasadą, od której jednak mogą wystąpić wyjątki. Na etapie postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia mogą być zarówno przypadki wystąpienia obiektywnych przesłanek uzasadniających jego wszczęcie, jak również ich brak. Stąd też decydujące jest dokładne i przekonujące ustalenie, czy przebieg granicy był sporny, a zatem organy zobowiązane są do wyjaśnienia, czy ustalenie przebiegu granicy następuje w interesie wszystkich jego stron, czy też jednej lub tylko niektórych. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy podzielić ustalenia poczynione przez orzekające w sprawie organy, a mianowicie prawidłowo organy przyjęły, że w tym konkretnym przypadku nie istniał spór co do przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości, a przynajmniej spór ten nie dotyczył tej części, która została rozstrzygnięta decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] r. W konsekwencji określone kwestionowanym postanowieniem koszty odnoszące się tylko do tej części, która wymienioną decyzją została rozstrzygnięta wiązały się z przeprowadzonym rozgraniczeniem tylko w interesie skarżących. Z akt sprawy wynika, że skarżący domagali się dokonania rozgraniczenia działki nr 1 z działkami nr 4, nr 3 oraz nr 2. Właściciele wymienionych działek podnieśli, iż przebieg granic należących do nich działek jest im znany i nie jest sporny. Żadna ze stron tego postępowania, poza skarżącymi, nie kwestionowała ustaleń poczynionych w poprzednich postępowaniach. Jedynie skarżący, kwestionując przebieg granic, wnioskowali o przeprowadzenie rozgraniczenia. Decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] r. zatwierdziła ustalone w toku postępowania rozgraniczeniowego granice pomiędzy działką skarżących – nr 1, a działkami nr 2 i nr 3 w zakresie wymienionych punktów granicznych, umarzając jednocześnie postępowanie rozgraniczeniowe w zakresie ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką skarżących nr 1 a działkami nr 2 i nr 3 w zakresie pozostałych punktów granicznych oraz z działka nr 4. Z akt sprawy nie wynika, by którakolwiek inna strona tego postępowania pozostawała w sporze ze skarżącą, co do przebiegu granicy. Także z przygotowanego w sprawie operatu biegłego geodety nie wynika, że istnieje spór co przebiegu granic pomiędzy wymienionymi w decyzji działkami tj. działką skarżących a działkami z nimi sąsiadującymi. Fakt, że nie było faktycznej potrzeby ustalania przebiegu tych granic potwierdza okoliczność, że przedmiotowe granice w wyniku przeprowadzonego postępowania i zebranych w nim dowodów zostały ustalone w taki sposób, w jaki przebiegały do tej pory. Żadna ze stron tego postępowania nie wnosiła zastrzeżeń ani co do dotychczasowego przebiegu granic, do ustalenia kończącego niniejsze postępowania. Odrębną sprawą pozostaje granica pomiędzy działką skarżących nr 1 a działką nr 6. W tym zakresie postępowanie rozgraniczeniowe zostało umorzone, a sprawa z urzędu przekazana została do Sądu Rejonowego w B. celem jej załatwiania. Jednak z pism strony skarżącej składnych w toku postępowania wynika raczej, że w stosunku do tej działki skarżący mają zgoła inne roszczenia, a mianowicie wobec zajęcia jej pod drogę dojazdową – ulicę [...] domagają się wykupienia tej części działki przez Gminę, uznając, że jest to ich własność zajęta dla poszerzenia dojazdu. Jest to jednak odrębna sprawa i nie jest związana z postępowaniem rozgraniczeniowym. Dodatkowo, co należy podkreślić, pomimo skierowania w tym zakresie sprawy na drogę postępowania cywilnego, skarżący sami cofnęli skargę w tym zakresie, wskutek czego sprawa przed Sądem Rejonowym w B. została umorzona. Dodać przy tym trzeba, że orzekający w prawie Wójt Gminy działał w tym zakresie zgodnie z regulacją zawartą w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz. U z 2020 r., poz. 276). W myśl art. 33 decyzję o rozgraniczeniu wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), a zgodnie z art. 34 tej ustawy - jeśli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne (...), a organ administracji umarza postępowanie i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sadowi. Jak wskazano powyżej w taki sposób postanowił Wójt w wydanej w sprawie decyzji. Z kolei w zaskarżonym postanowieniu Wójt orzekł jedynie o tych kosztach, które wiązały się z ustaleniem przebiegu granic pomiędzy wskazanymi w decyzji z dnia [...] r., działkami nr 2 i nr 3 . Z przeprowadzonego w sprawie operatu technicznego biegłego geodety wynika, że stan granic na gruncie nie odbiegał od poczynionych przez niego ustaleń. W tym stanie przyjąć należy że orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni art. 262 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzając że koszty postępowania rozgraniczeniowego ponoszone są w interesie wszystkich stron postępowania rozgraniczeniowego, o ile istnieje spór co do przebiegu rozgraniczanych działek. Skoro analiza materiału dowodowego nie dowiodła istnienia takiego sporu, to należy uznać, że koszty postępowania nie zostały poniesione w interesie wszystkich stron postępowania. W świetle przywołanego przepisu brak było zatem podstaw do obciążania nimi wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiednich. Prawidłowo tym zakresie stanowisko to zostało uzasadnione przez organ pierwszej i drugiej instancji. Na marginesie należy jeszcze dodać, że sporu co do przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami nie można utożsamiać z ewentualnym sporem o naruszenie tychże granic, wykorzystania do celów poszerzenia drogi dojazdowej. Z zarzutów strony skarżącej, szczególnie wskazanych w punkcie 4 skargi należy wnosić, iż intencją skarżących jest w gruncie rzeczy kwestia wykupu części ich działki przez Gminę, ale problem ten nie może być rozwiązany na drodze postępowania rozgraniczeniowego. Właściwe skierowanie sprawy do rozpatrzenia w drodze postępowania sądowego zostało przez skarżących, wobec cofnięcia przez nich wniosku o rozgraniczenie, zakończone umorzeniem tego postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że jest to jedyna droga załatwienia sporów co do rozgraniczenia nieruchomości. W tych okolicznościach zatem, co należy jeszcze raz podkreślić, wobec wszczęcia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, które potwierdziło niesporny charakter granicy pomiędzy działką skarżących nr 1 a działkami nr 2 i nr 3 zasadnie organ obciążył kosztami tego postępowania wnioskujących o jego przeprowadzenie. Odnosząc się z kolei do wniosków skargi podnieść należy, że Sąd nie mógł się do odnieść do żądania wyrażonego w jej pkt 1, gdyż jak wskazano powyżej właściwą drogą kwestionowania takiej decyzji było postępowanie przez sądem powszechnym, z którego skarżący sami zrezygnowali. Z kolei w zakresie zarzutów kierowanych w stosunku do wydanych w sprawie postanowień pierwszej instancji Wójta gminy B. czy drugiej instancji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej Sąd nie doszukał się podstaw do ich uchylenia. W końcu w zakresie żądania wyrażonego w pkt 4 to kwestia ta wymaga przeprowadzona odrębnego postępowania i w żaden sposób nie wiąże się z obecnie kontrolowanym postępowaniem dotyczącym kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Mając wszystko powyższe na uwadze należy uznać, że zarówno zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r, poz. 2325) Sąd skargę oddalił.