II SA/Gl 14/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B.W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 63 ust. 1, art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku"), po rozpoznaniu wniosku B. i M. W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa i zmiana konstrukcji dachu istniejącego kurnika w M. przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...]" nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie zgodnie z art. 66 ww. ustawy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skoro zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje rozbudowę i zmianę konstrukcji dachu istniejącego kurnika przeznaczonego dla hodowli 27.000 sztuk kur to planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa jest w § 3 ust. 2 pkt 2 - w związku z § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismami z dnia 7 lutego 2014 r. wystąpiono do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. w opinii z dnia 26 lutego 2014 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz wskazał zakres raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko określający wszystkie elementy wymienione w art. 66 ww. ustawy. W uzasadnieniu podał, iż takie okoliczności jak: rozbudowa i przebudowa obiektu produkcyjnego (chów drobiu w ilości 108 DJP na jeden cykl produkcyjny), konieczność dostosowania do obowiązujących przepisów prawnych, bezpośrednie sąsiedztwo istniejących budynków mieszkalnych (najbliższy budynek zlokalizowany jest w odległości ok. 20 m od obiektu), potencjalne, niekorzystne oddziaływanie na środowisko w zakresie uciążliwego hałasu (system wentylacyjny) i zanieczyszczeń powietrza, rodzaj i ilość wytwarzanych odpadów powodują, że występuje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nie wyraził opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, iż przedsięwzięcie obejmuje remont kapitalny budynku kurnika powiązany z wymianą dachu oraz zwiększeniem powierzchni budynku. W kurniku wg informacji inwestora prowadzony jest obecnie intensywny chów brojlerów kurzych. W wyniku realizacji przedsięwzięcia liczba hodowanych kur pozostanie na dotychczasowym poziomie. Jeśli zaś rozbudowywana część kurnika nie osiąga progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 103a ww. rozporządzenia, tzn. 40 DJP, to takie przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przed podjęciem decyzji o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko PINB w świetle sprzecznych opinii ww. organów wystąpił ponownie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z prośbą o przeanalizowanie swojego stanowiska w świetle uzyskanej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w całości. W konsekwencji, mając na uwadze istniejące uciążliwości jakie już stwarza przedmiotowy kurnik, a także zakres planowanej rozbudowy, PINB podzielił w całości stanowisko zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. pozostając przy swojej kwalifikacji przedsięwzięcia jako potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko. Podejmując rozstrzygnięcie o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu zważył na skalę planowanego przedsięwzięcia, niekorzystne oddziaływanie na środowisko w zakresie wytwarzanego hałasu (system wentylacyjny), zanieczyszczeń powietrza, wytwarzane odpady, bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - zabudowa mieszkaniowa otacza działkę, na której znajduje się kurnik. Okoliczni mieszkańcy podnoszą znaczącą uciążliwość istniejącego kurnika i wskazują na bardzo zły stan techniczny obiektu. Dodać należy, że istniejący kurnik był przez długi czas nieużytkowany a okres budowy przypadał na przełom lat siedemdziesiątych - osiemdziesiątych, kiedy to wymagania stawiane tego typu obiektom znacznie odbiegały od dzisiejszych standardów. Ponadto od chwili wybudowania ww. kurnika znacząco zmieniło się jego otoczenie ze względu na powstałą zabudowę mieszkaniową. Nadto w sprawie eksploatacji kurnika toczy się postępowanie sądowe z powództwa okolicznych mieszkańców. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli B. i M. W. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Wskazali, że rozbudowa kurnika (powstałego w latach 70 ubiegłego wieku) związana jest z poprawą warunków bytowych hodowanych kur, a nie ze zwiększeniem obsady drobiu. W kurniku po jego rozbudowie i przebudowie prowadzony będzie jak dotychczas chów drobiu (brojlerów kurzych) w ilości 27.000 szt. na jeden cykl. Planowana zmiana konstrukcji dachu i rozbudowa kurnika, nie jest związana ze zwiększeniem produkcji brojlerów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez osoby zamieszkałe w sąsiedztwie inwestycji wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1574/14 tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż rozstrzygnięcie to podjęte zostało bez dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wskazano powyżej chów lub hodowla zwierząt powyżej 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie, jak wynika m.in. karty informacyjnej przedsięwzięcia chodzi o rozbudowę istniejącego kurnika poprzez jego powiększenie o 270,4 m² i wykonanie na całej długości nowego dachu z podwieszanym sufitem. Według karty informacyjnej dotychczasowy chów brojlerów kurzych w ilości 27.000 sztuk na jeden cykl (tj. 108 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza) nie ulegnie jednak zmianie. Na tej podstawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uznał, że wobec rozbudowy nie powodującej zwiększenia dotychczasowej liczby inwentarza, nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na te ustalenia powołało się także Kolegium wydając swoje rozstrzygniecie. Tym niemniej, jak wskazał Sąd, drugi z organów wydających w sprawie wymaganą, na mocy art. 64 ustawy, opinię - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji wydając swoje rozstrzygnięcie, także uznał potrzebę przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podkreślając m.in. istotny fakt, a mianowicie długi okres nieużytkowania tego obiektu oraz jego obecny wpływ na najbliższe otoczenie. Jak podkreślił Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku fakt ten zupełnie umknął uwadze Kolegium. Organ ten uznał, że skoro funkcjonowanie kurnika jest działalnością kontynuowaną i działalność ta nie zostanie zwiększona w stosunku do dotychczasowej, a tak wynika to z dołączonej do akt sprawy karty informacyjnej przedsięwzięcia, to brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takie twierdzenie Kolegium nie zostało jednak poparte konkretnymi ustaleniami i dowodami. Wręcz przeciwnie, jak wskazywał w swoim postanowieniu Wójt Gminy Z., kurnik był przez długi czas nieużytkowany. Nadto jak zaznaczył dalej Wójt w latach siedemdziesiątych, kiedy był on budowany, obowiązywały zupełnie inne standardy, a także inne było jego otoczenie. Mimo to organ odwoławczy pominął te okoliczności i bezkrytycznie podzielił stanowisko, iż wobec braku zmiany dotychczasowego zakresu działania kurnika brak podstaw do wymagania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, wyrażonym w wyroku, o którym mowa, nie ustalono zaś, czy obecne działanie kurnika jest istotnie kontynuacją dotychczasowej działalności, gdyż organy nie ustaliły czy działalność ta była poprzednio zawieszona i obecnie podjęta, czy jest to już nowa działalność, która podlegać powinna nowym, obecnie obowiązującym przepisom i stawianych w nich wymogom. Sąd zauważył w tej mierze, że podnoszone przez organ pierwszej instancji argumenty powtórzone zostały przez skarżących właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy podnieśli, że kurnik przez pewien czas w ogóle nie był użytkowany. W tym zakresie jednak nie poczyniono wystarczających ustaleń. Nie uwzględniono też zmiany otoczenia kurnika w postaci bardzo bliskiej obecnie zabudowy mieszkaniowej. W wyniku dodatkowych ustaleń i ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. tym razem utrzymało w mocy zaskarżone doń postanowienie pierwszoinstancyjne nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz obowiązek sporządzenia raportu. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego wskazując następnie, iż stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ prawidłowo, a argumenty inwestorów nie są w świetle prawa na tym etapie postępowania zasadne. Kolegium podkreśliło, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie organ I instancji poprawnie zakwalifikował planowane przedsięwzięcie do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od m.in. terenów mieszkaniowych. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone (§ 3 ust. 2 pkt 2 powyższego rozporządzenia). W toku ponownie prowadzonego przed Kolegium postępowania, w wyniku wskazań wyroku sygn. akt II SA/Gl 1574/14, zgromadzono dodatkowy materiał dowodowy, na który składają się wyjaśnienia uzyskane od organu I instancji związane z procedurą uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego kurnika, pismo uzyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., pismo Inspekcji Weterynaryjnej w W. oraz opinia w sprawie cywilnej z powództwa B. T. przeciwko M. W., G. K. sporządzona na zlecenie sędziego Sądu Rejonowego w C. przez biegłego M. K. Z dokumentów powyższych wynika, że decyzja w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę kurnika została wydana [...] r., a z rejestru pozwoleń wynika, że w parametrach technicznych odnotowano, iż miał być w nim prowadzony chów 6 tys. sztuk. Następnie w dniu [...] r. wydano kolejną decyzję na dobudowę kurnika. Nie zachowały się jednak dokumenty, z których wynikałaby ilość sztuk drobiu przeznaczonego do hodowli. Z kolei w opinii sporządzonej przez M. K. biegły wskazuje, że obecnie kurnik jest pusty. Z powyższego wynika, że skoro wnioskodawcy mają zamiar prowadzić w przedmiotowym, rozbudowanym kurniku hodowlę 27000 szt. na jeden cykl, co odpowiada liczbie 108 dużych jednostek przeliczeniowych, a działalność na taką skalę nigdy nie była zalegalizowana, jak i biorąc pod uwagę fakt, że przez lata funkcjonowania kurnika zmieniło się jego otoczenie i obecnie w odległości mniejszej niż 100 m znajduje się zabudowa mieszkaniowa należy uznać, że zakres rzeczowy planowanego przedsięwzięcia uzasadnia obowiązek sporządzenia raportu. Obowiązek powyższy jest zasadny także ze względu na uciążliwości jakie powoduje już obecnie przedmiotowa działalność. Pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. M. W. i B. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wspólną skargę na ww. postanowienie Kolegium wnosząc o jego uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego je postanowienia pierwszoinstancyjnego. Postanowieniom zarzucili, zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu: art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez: brak wyjaśnienia, jaka była ilość drobiu przeznaczonego do hodowli w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] r. na dobudowę kurnika, na którą powołuje się organ II instancji, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że nie zachowały się dokumenty, z których wynikałaby ilość sztuk drobiu przeznaczonego do hodowli, brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności celem odnalezienia i weryfikacji dokumentów wskazujących jaka była ilość drobiu przeznaczonego do hodowli w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] r.; art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę całokształtu materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że zostały udowodnione okoliczności faktyczne wskazujące na to, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i zmianie konstrukcji dachu istniejącego kurnika; art. 107 §3 w zw. z art. 77 §1 i w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niepełne i niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia; art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 ust 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia organu I instancji w mocy, podczas gdy w postanowieniu tym nie został określony precyzyjnie zakres raportu; art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez ustalenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bez uwzględnienia łącznie kryteriów zawartych w ww. przepisie, a także poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rozbudowa i zmiana konstrukcji dachu istniejącego kurnika jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; jak również poprzez uznanie, że zakres rzeczowy planowanego przedsięwzięcia uzasadnia obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, mimo, że zdaniem skarżących tak nie jest, a także poprzez uznanie, że hodowli 27.000 szt. drobiu (brojlerów) na jeden cykl na taką skalę nigdy nie była zalegalizowana. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne nakładające na inwestorów obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i obowiązek sporządzenia raportu. W sposób przekonujący, poparty dowodami, orzekające w sprawie organy wykazały zaistniałe w sprawie przesłanki, a wydane postanowienia, wbrew twierdzeniom skargi szczegółowo uzasadnione, nie budzą wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06. Okoliczności te w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zaakcentowania wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podobnie jak orzekające w sprawie organy, związany jest ocenami i wskazaniami wyrażonymi przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1574/14, a tym samym nie może w odmienny sposób ocenić kwestii w wyroku tym przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie przyjmuje zatem w ślad za ww. wyrokiem, iż rozstrzygając sprawę Kolegium winno wziąć pod uwagę wskazany przez organ I instancji długi okres nieużytkowania przedmiotowego obiektu oraz jego obecny wpływ na najbliższe otoczenie. Okoliczności te Kolegium pominęło pomimo że jak zaznaczył Wójt Gminy Z. w latach siedemdziesiątych, kiedy kurnik był budowany obowiązywały zupełnie inne standardy, a także inne było jego otoczenie. Z akt sprawy nie wynika nadto, co zdaniem ówczesnego składu orzekającego Sądu jest istotne w sprawie, czy obecne działanie kurnika jest kontynuacją dotychczasowej działalności, gdyż organy nie ustaliły czy działalność ta była poprzednio formalnie zawieszona i obecnie ma być podjęta, czy też jest to już de facto nowa działalność, która podlegać powinna nowym, obecnie obowiązującym przepisom i stawianych w nich wymogom. Nie uwzględniono nadto zmiany otoczenia kurnika - tzn. bardzo bliskiej zabudowy mieszkaniowej. Braki te Kolegium co do zasady uzupełniło. Jak wynika bowiem z akt sprawy w toku ponownie prowadzonego przez Kolegium postępowania zgromadzono dodatkowy materiał dowodowy, na który składają się wyjaśnienia uzyskane od organu I instancji związane z procedurą uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego kurnika, pismo uzyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., pismo Inspekcji Weterynaryjnej w W. oraz opinia w sprawie z powództwa B. T. przeciwko M. W., G. K. sporządzona na zlecenie sędziego Sądu Rejonowego w C. przez biegłego M. K. Z dokumentów powyższych wynika, jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji, że decyzja w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę kurnika została wydana [...] r., a z rejestru pozwoleń wynika, że miał być w nim prowadzony chów 6 tys. sztuk drobiu. Następnie w dniu [...] r. wydano kolejną decyzję na dobudowę kurnika. W organach nie zachowały się jednak dokumenty, z których wynikałaby ilość sztuk drobiu przeznaczonego do hodowli, także skarżący dokumentów takich nie przedłożyli. Wbrew twierdzeniom skargi kwestia ta nie jest jednak kluczową w sprawie albowiem z opinii sporządzonej przez biegłego M. K. (str. 12 i 13), cytującego w tej mierze zeznanie M. W., wynika, że w okresie prowadzenia sprawy cywilnej i sporządzania opinii kurnik był pusty. Organ skarbowy, jak również Powiatowy Lekarz Weterynarii nie potwierdzili zaś by skarżący formalnie zawiesili wówczas prowadzoną działalność. Tym samym stosownie do wyroku tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 1574/14 uznać należy, że obecny zamiar prowadzenia hodowli nie stanowi kontynuacji dotychczasowej działalności, gdyż jak wynika z poczynionych ustaleń działalność ta nie była formalnie zawieszona lecz jedynie faktycznie zaprzestano jej prowadzenia. Także obecni w trakcie rozprawy przed tut. Sądem zamieszkali w sąsiedztwie uczestnicy oświadczyli, że przez długi okres czasu kurnik był niewykorzystywany. W konsekwencji, jak wskazał Sąd w ww. wyroku, hodowla, którą skarżący zamierzają podjąć po dokonaniu rozbudowy kurnika to w istocie nowa działalność, nie wynikająca z wydanych w roku [...] i [...] decyzji, która podlegać powinna nowym, obecnie obowiązującym przepisom i stawianych w nich wymogom. Skoro zatem wnioskodawcy mają zamiar prowadzić w przedmiotowym , rozbudowanym kurniku hodowlę 27.000 szt. na jeden cykl, co odpowiada liczbie 108 dużych jednostek przeliczeniowych, a przez lata istnienia kurnika zmieniło się jego otoczenie i obecnie w odległości mniejszej niż 100 m (nawet 20 m) znajduje się zabudowa mieszkaniowa to podzielić należy przekonanie organów, ze zakres rzeczowy planowanego przedsięwzięcia uzasadnia obowiązek sporządzenia raportu. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowla zwierząt, inna niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 5, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona jest w odległości mniejszej niż 100 m m.in. od terenów mieszkaniowych zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takich przedsięwzięć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie tej ostatniej decyzji wymagane jest na podstawie art. 72 ustawy przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W konsekwencji trafnie organ I instancji postanowił nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia oraz nałożyć obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie zgodnie z art. 66 ww. ustawy. Prawidłowo w konsekwencji Kolegium postanowienie to utrzymało w mocy. Prowadzone przez Kolegium postępowanie prowadzone po wyroku sygn. akt II SA/Gl 1574/14 wbrew twierdzeniom skargi prowadzone było wnikliwie, wykazało, stosownie do wskazań Sądu, wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a zaskarżone w sprawie postanowienie zostało obszernie uzasadnione, zawierając wszystkie wymagane przepisami elementy. Zarzuty naruszenia art. 7, 11, 77, 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. uznać należy zatem za niezasadne. Także zarzut naruszenia art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez niewskazanie zakresu raportu uznać należy za nietrafny, organ I instancji wskazał bowiem, iż raport winien obejmować pełny zakres wskazany w art. 66 tejże ustawy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.