II SA/Gl 140/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 85 i art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz w § 3 ust. 1 pkt 98 i w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku chłodni wraz z sortownią oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych "1", "2", "3", "4", i"5" przy ulicy [...] w K.". Wnioskiem z dnia [...]r., sprecyzowanym w piśmie z dnia [...]r., G. T. wniósł o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Wójta Gminy Z. Wniosek ten uzupełniony został kolejnym pismem z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wszczęło na wniosek strony postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Wójta Gminy Z., a następnie decyzją z dnia [...]r. Nr [...], przywołując w podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku chłodni wraz z sortownią oraz niezbędną infrastrukturą na wskazanych działkach przy ulicy [...] w K.". W uzasadnieniu Kolegium po przedstawieniu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji (wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) wskazało, iż w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka wyrażona § 1 pkt 2 przywołanego przepisu – tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego; a także art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 28 Kodeksu oraz art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu Wójt Gminy rażąco naruszył treść przepisu art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 Kodeksu, bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowo sporządzonego, a wymaganego przez prawo załącznika do decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, który to załącznik jest istotnym elementem decyzji. W myśl art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, co powinna zawierać decyzja, a § 2 stanowi, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Takim przepisem szczególnym jest przywołany powyżej art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy. Wprawdzie wymagany załącznik do decyzji został sporządzony i dołączony, ale nie został on podpisany przez osobę upoważnioną. W ocenie organu, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, brak ten stanowi rażące naruszenie prawa. Załącznik do decyzji, stanowiący jej integralną całość, musi zawierać dokładne oznaczenie, a przede wszystkim zawierać podpis osoby upoważnionej. Brak podpisania załącznika powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji i stanowi rażące naruszenie prawa, ze skutkiem nieważności rozstrzygnięcia w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu. Kolegium dalej stwierdziło, że organ wydający decyzję w sposób rażący naruszył też art. 7 i art. 77 § w 1 w związku z art. 28 Kodeksu, gdyż nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania. Fakt ten wynika z przedłożonych akt administracyjnych postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, co wobec obowiązku prowadzenia przez organ postępowania, przy uwzględnieniu cytowanych przepisów w celu prawidłowego ustalenia jego stron, ma szczególne znaczenie, a jego naruszenie stanowi przesłankę, która uzasadnia stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia dotkniętego kwalifikowaną wadą prawną. Wreszcie Kolegium stwierdziło, że zamieszczenie na stronie 14 kwestionowanej decyzji klauzuli, że "niniejsza decyzja stała się ostateczna z dniem [...]r." rażąco narusza art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem – przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, czyli w okresie, w którym biegnie termin do złożenia odwołania, decyzja nie ulega wykonaniu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują stwierdzania przez organ administracji ostateczności decyzji. Dopiero decyzja, od której żadna ze stron w ustawowym terminie nie wniosła odwołania, z mocy prawa staje się ostateczna (art. 16 § 1 Kodeksu). Kwestionowana decyzja wydana została przez organ pierwszej instancji, zatem w myśl art. 127 § 1 Kodeksu przysługuje od niej odwołanie. W tych warunkach – poprzez zamieszczenie wskazanej klauzuli organ rażąco naruszył prawo. Powyższe naruszenia wyczerpują, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, znamiona z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji Wójta Gminy Z. Pismem z dnia [...]r. "A" Sp. z o.o. w P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyżej przedstawioną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zarzucając tej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec błędnego uznania przez Kolegium naruszenia przez Wójta gminy przepisów art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że niepodpisanie załącznika stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą nieważnością rozstrzygnięcia; art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 28 Kodeksu wobec nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia kręgu stron postępowania oraz art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec zamieszczenia informacji o ostateczności decyzji z dniem [...]r. W ocenie odwołującej się Spółki w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, a to uzasadnia wniosek o uchylenie tej decyzji Kolegium i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...]r. . Odnosząc się do zarzutu braku podpisu na dołączonym do decyzji załączniku, wskazano na orzecznictwo, zgodnie z którym sam brak podpisu na załączniku do decyzji nie stanowi naruszenia przepisu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją. Dodatkowo podniesiono też, że w sprawie Wójt Gminy nie orzekał na podstawie art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wobec faktu, że w postępowaniu przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji mogło nastąpić, co najwyżej, na podstawie art. 82 wymienionej ustawy. Nie uznano także zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia kręgu stron postępowania. Zwrócono w tym zakresie uwagę na specyfikę prowadzonego postępowania w szczególności dotyczącego wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiadujące nieruchomości. Tym niemniej organ przeprowadził postępowanie także w kierunku ustalenia kręgu stron tego postępowania, i wyjaśnił dlaczego nie uznał za stronę tego postępowania G. T., podkreślając jego interes faktyczny, który nie może jednak być utożsamiany z interesem prawnym. Nie można w tych okolicznościach uznać, że nieuznanie wnioskującego podmiotu za stronę postępowania jednoznaczne jest z nieprzeprowadzeniem czynności wyjaśniających w zakresie ustalenia kręgu stron tego postępowania. Nie można też uznać rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono w tym zakresie, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu odnosi się do wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z jego rażącym naruszeniem prawa, ale nie dotyczy ono sfery obejmującej wykonania decyzji, która następuje dopiero po wydaniu decyzji. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie można uznać, że nadanie decyzji z dnia [...]r. klauzuli, "decyzja stała się ostateczna z dniem [...]r. " stanowi rażące naruszenie przepisu art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu skład orzekający Kolegium stwierdził, iż nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i uwzględnienia złożonego wniosku. Kolegium stwierdziło, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważeniu stanu prawnego i faktycznego sprawy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności stwierdzono, że G. T. inicjujący niniejsze postępowanie, będąc właścicielem działki nr "5", jest stroną tego postępowania. Według ustaleń jego działka, (raport oddziaływania inwestycji na środowisko), znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego zamierzenia. Z kolei z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że przymiot strony iw sprawach z zakresu ustalania uwarunkowań środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia mają oprócz wnioskodawcy, podmioty posiadające tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia oraz nieruchomości mieszczących się z zasięgu jego ewentualnego oddziaływania. Stąd też zasadnie uznano, że G. T. ma przymiot w toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do wskazanych naruszeń organ podtrzymał stanowisko wyrażone w pierwszej swojej decyzji. Kolegium w pełni podzieliło przedstawioną w poprzedniej decyzji argumentację w zakresie naruszenia art. 84 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy w związku z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzając, że zarzut ten związany jest z nieprzeprowadzeniem przez organ oraz art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła "A" Sp. z o.o. w P. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenia: - art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich nieprawidłowe ich zastosowanie i przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a to wobec przyjęcia, że niepodpisanie załącznika do przedmiotowej decyzji stanowi wadę kwalifikowaną powodującą nieważność rozstrzygnięcia; - art. 156 § 2 pkt 1 Kodeksu w związku z art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 28 Kodeksu poprzez przyjęcie, że nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia kręgu stron skutkuje nieważnością oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu w związku z art. 130 § 1 Kodeksu, podczas gdy w ocenie skarżącej czynność stwierdzająca ostateczność decyzji nie jest związana z wydaniem decyzji, ale odnosi się do sfery jej wykonania wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przemawiającą za niezasadnością postawionych zarzutów, powtarzając co do zasady stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647)., stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Mając na uwadze powyższe trzeba stwierdzić, że zarówno kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem. Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem G. T. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...]r. orzekającej o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku chłodni wraz z sortownią oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na wskazanych działkach przy ulicy [...] w K.". Dotyczyło zatem postępowania szczególnego - nadzwyczajnego, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Katalog przesłanek skutkujących nieważnością decyzji administracyjnych określa art. 156 § 1 tego Kodeksu. Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia, czy też inaczej mówiąc organ nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 Kodeksu oraz, czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 tego Kodeksu. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest zatem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może uczynić to w postępowaniu odwoławczym. Sądowa kontrola działania organu podejmowanego w tym szczególnym trybie, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest również ograniczona do kwestii związanych z prawidłowością zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Przystępując do kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z przywołanymi regułami, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując złożony w sprawie wniosek przywołało jako podstawę rozstrzygnięcia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy Kodeksu nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa. Nie budzi jednak wątpliwości fakt, iż nie każde naruszenie prawa jest rażące. W przypadku rażącego naruszenia prawa chodzi o naruszenie oczywiste, bezsporne. "Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jak akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 10145 r. sygn. akt VII SA/Wa 2500/13). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (zob: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50)." Rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa. Z kolei decyzja jest wydana bez podstawy prawnej w sytuacji, "gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 725)" - por. Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej komentarz LEX 2010 Komentarz do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa przez organ wydający kwestionowaną decyzję. Na podstawie zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych nie można uznać by Wójt Gminy Z. wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji przy ulicy [...] w K. z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy zauważyć, że zasadnie strona skarżącą podnosi, iż Wójt Gminy Z. nie orzekał na podstawie przywołanego art. 84 ust. 2 ustawy, gdyż w niniejszej sprawie organ przeprowadził ocenę planowanego przedsięwzięcia czyli orzekał na podstawie art. 82 ustawy. Tak więc Wójt nie wydał w sprawie decyzji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przewidzianej w art. 84 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy. Niezależnie od tego, co trzeba podkreślić, w obu przepisach przewidziano, że "charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Zatem załącznik ów stanowił integralną cześć wydanej w sprawie decyzji. Należy zgodzić się, że załącznik ten powinien być podpisany przez upoważnioną osobę, a brak tego podpisu stanowi uchybienie art. 107 § 1 Kodeksu postpowania administracyjnego. Należy jednak uznać, że naruszenie to nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Sam brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia powołanego przepisu art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją (zob: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1742/06, Lex nr 490163). Jak wynika z akt administracyjnych w niniejszej sprawie takie wątpliwości nie zachodzą. Załącznik został prawidłowo opisany i nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż charakterystyka przedsięwzięcia dotyczy przedmiotowej chłodni, co dokładnie i wyraźnie podkreśla zapis na jej wstępie, iż jest to załącznik nr 1 do decyzji [...] z dnia [...]r. Nie można także uznać, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w postaci przepisów art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza akt administracyjnych dowodzi, że Wójt Gminy Z. przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie jego stron. Po przeprowadzeniu wymaganego postępowania wyjaśniającego ustalił krąg stron mających interes prawny w tym postępowaniu. Nawet gdyby uznać, że któraś ze stron tego postępowania została w nim pominięta, to w ocenie Sądu pominięcie strony w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu, strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może domagać się wznowienia postępowania. Nie jest to natomiast przesłanką nieważności postępowania. Przyznanie przymiotu strony w postępowaniu wynika z wielu okoliczności istotnych dla sprawy, niejednokrotnie w odmiennej interpretacji okoliczności faktycznych sprawy, co nie może być uznane za rażące naruszenia prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie "w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga złożonego procesu wykładni prawa (zob. Wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1908/10 czy z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 920/11). Nie do zaakceptowania jest także kolejny zarzut rażącego naruszenia prawa postawiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , a mianowicie naruszenie art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności jest wskazanie wad kwestionowanej decyzji. Zatem postępowanie to dotyczy treści samej decyzji, jej podstawy prawnej itp. Zamieszczenie w przedmiotowej decyzji wskazanej klauzuli o wykonalności decyzji, wprawdzie uchybia przepisowi art. 127 w związku z art. 129 i art. 130 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale nie wpływa na jej treść. Wymieniony powyżej art. 130 Kodeksu odnosi się do sfery obejmującej wykonanie decyzji, która następuje po wydaniu decyzji. Zamieszczenie w przedmiotowej decyzji klauzuli, "decyzja stała się ostateczna z dniem [...]r. "nie ma zatem bezpośredniego wpływu na treść kwestionowanej decyzji i stąd decyzja ta nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy, uwzględniając Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi, wyeliminuje wskazane uchybienia a następnie dopiero podejmie stosowne rozstrzygnięcie.