II SA/Gl 142/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. nr SKO-PSŚ/41.5/3436/2021/15767/KCz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. (dalej: "organ I instancji") z dnia 24.09.2021 r. nr [...] odmawiającą przyznania K.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym M.K.. Wnioskiem złożonym w dniu 17.08.2021 r. K.K. (dalej: Skarżący), wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem M.K., legitymującym się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. z dnia [...] r. o zaliczeniu do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do 30.11.2021 r. Z przedstawionego orzeczenia wynika, że data powstania niepełnosprawności nie została ustalona a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 14.11.2019 r. M. K. jest żonaty a jego małżonka U. K. jest osobą niepełnosprawną, ale nie legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności. U. K. legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ważnym do 30.09.2019 r. Decyzją z dnia 24.09.2021 r. nr [...] Prezydent Miasta Z., przywołując w podstawie prawnej art. 17, art. 20, art. 32 ust. 2 i art. 48 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) – zwana dalej: "u.ś.r.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) odmówił stronie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki na ojcem. W motywach rozstrzygnięcia zawartych w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zaświadczeń i oświadczeń) ustalono, iż M. K. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, jednak nie da się ustalić kiedy powstała niepełnosprawność a nadto żona osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym samym nie zaistniały w sprawie warunki określone w art. 17 ust. 1b pkt 2, ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniósł Skarżący korzystający z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W szerokim uzasadnieniu zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art.17 ust. 1b u.ś.r. wbrew wnioskom wynikającym z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K38/14. Wskazał na błędną interpretację art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez orzekający w sprawie organ, w rezultacie wykluczającą go, jako syna osoby wymagającej opieki z uzyskania świadczenia, pomimo, iż żona osoby wymagającej opieki jest osobą niepełnosprawną z powodu złego stanu zdrowia a jednocześnie mimo braku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, takiej pomocy świadczyć nie może. Podniósł, że kryterium stopnia pokrewieństwa wyznaczające kolejność zobowiązania do opieki nad osobą niepełnosprawną samo w sobie nie powinno stanowić przeszkody w nabyciu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bez dokładnego zbadania kto opiekuje się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dzielenie opiekunów na lepszych i gorszych w zależności od kiedy powstała niepełnosprawność jest niekonstytucyjna, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny. Podkreślił też, że prokonstytucyjna wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych ma na celu wzmacniać więzi rodzinne i pomagać w wymagającej i czasochłonnej opiece na niepełnosprawnym członkiem rodziny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 24 listopada 2021 r., nr SKO-PSŚ/41.5/3436/2021/15767/KCz, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołało treść art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a następnie stwierdziło, że aby mogło być przyznane wnioskowane świadczenie muszą łącznie być spełnione określone przepisami prawa przesłanki. Odnosząc się do przyczyn odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia organ odwoławczy stwierdził, że błędnie w sprawie organ pierwszej instancji zastosował przepis art. 17 ust. 1b ustawy. Kolegium stwierdziło, że prezentowane przez niego do tej pory stanowisko odnośnie art. 17 ust. 1b u.ś.r. musi ulec zmianie w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązująca i są ostateczne. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 1656/15 z dnia 9 września 2016 r. z którego wynika, że "Pominięcie przez organy orzekające w sprawie derogacyjnego skutku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w postaci eliminacji niekonstytucyjnej treści normatywnej z art. 17 ust. 1b u.ś.r. i oparcie decyzji odmownych w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad jej niepełnosprawną w stopniu znacznym matką na przesłance wieku powstania niepełnosprawności stanowi naruszenie prawa materialnego, którego postać (wadliwe ustalenie zakresu i treści obowiązywania podstawy materialnoprawnej sprawy) bezpośrednio wpłynęła na treść wydanych rozstrzygnięć." Kolejnym przywołanym przez Kolegium orzeczeniem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016r. sygn. akt IOS 1614/16 w który stwierdził, iż " w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium". Ostatecznie Kolegium uznało jednak, że drugi z podanych powodów odmowy Skarżącemu świadczenia jest zasadny, a mianowicie strona nie spełnia kryteriów do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż niepełnosprawny wymagający opieki jest żonaty, a jego żona nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pismem z dnia 30 grudnia 2021 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że sam fakt pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim z osobą nielegitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności, eliminuje inne osoby bliskie w prawie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego podczas, gdy przepis ten nie eliminuje takich osób, 2) naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 80 KPA poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i niezasadne uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia oraz wniósł: 1) na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a", o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 24 września 2021 r. o nr [...]. 3) na podstawie art. 106 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zaświadczenia lekarskiego U. K. z dnia 14 grudnia 2021 r. na fakt braku możliwości sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem ze względu na własne schorzenia. 4) zasądzenie od organu zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący powołał się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/BK 649/19 z którego wynika, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. rozumiany celowościowo umożliwia uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem nad nią opieki, nawet jeśli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale tylko wówczas, gdy drugi małżonek - nielegitymujący się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i jego woli. Podkreślił, że żona osoby wymagającej opieki pomimo braku orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może opiekować się swoim mężem z uwagi na stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) nie wykazała, aby decyzja ta naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że kontrola Sądu poza kryterium legalności, nie obejmuje oceny stosowania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani też kryteriów celowościowych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie istotą sporu pomiędzy rozstrzygającymi sprawę organami, a Skarżącym jest zagadnienie, czy można, w świetle przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w stanie faktycznym niniejszej sprawy, przyznać mu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem, którego współmałżonek, a matka Skarżącego, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 17 ust. 1 wymienionej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Niewątpliwie Skarżący jest osobą zaliczoną do innych osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, gdyż jest synem niepełnosprawnego ojca. Zgodnie jednak z art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4 innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3 lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie w art. 17 ust. 5 u.ś.r. wymienione zostały przesłanki wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a wśród nich w ust. 5 pkt 2a wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wykładnia literalna powołanego wyżej przepisu nie pozostawia wątpliwości co znaczenia użytych w nim wyrażeń oraz intencji ustawodawcy. Sąd orzekający w sprawie przyjmuje jako własny pogląd wyrażony w tym przedmiocie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 15.04.2021 r. sygn. akt: II SA/GI 1455/20. Już w tym orzeczeniu Sąd wskazał, że okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia, to nie jedyne warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z woli ustawodawcy prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Stosownie do art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 – zwany dalej: "k.r.i.o.") obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Przepis ten ustala przy tym kolejność zobowiązanych. W związku z powyższym, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 k.r.i.o.) . W świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny małżonka (w stosunku do współmałżonka) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych, także dzieci. Wynika to z treści art. 23, art. 27, art. 60 § 1 do 3, art. 61 oraz art. 130 k.r.i.o. W związku z powyższym, brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego synowi na niepełnosprawnego ojca, gdy ojciec pozostaje w związku małżeńskim, a jego żona nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wówczas bowiem to na małżonku strony wymagającej opieki ciąży w pierwszej kolejności obowiązek dostarczenia współmałżonkowi takiej opieki. Inaczej przedstawia się sytuacja, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym. Wyklucza to bowiem dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność. Wówczas ustawodawca wprowadza wyjątek, kiedy świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane na podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności, po małżonku, czyli tak jak w niniejszym sprawie – syna. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy wskazał, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Z przepisu art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika bowiem, że małżonkowie mają w małżeństwie równe nie tylko prawa, ale także obowiązki, a ponadto, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena, czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Należy w tym miejscu podkreślić, że pozostawanie przez osobę wymagającą opieki w związku małżeńskim nie tylko ze współmałżonkiem dotkniętym znacznym stopniem niepełnosprawności, lecz także takim, który nie jest w stanie sprawować efektywnie i realnie opieki, powoduje, że przesłanka negatywna nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. zostałaby wyeliminowana. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki nie jest w stanie sprawować efektywnie i realnie opieki na osobą jej wymagającą. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika jednak, żeby w trakcie całego postępowania Skarżący wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że jego matka, żona osoby wymagającej opieki pomimo, iż nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może się opiekować swoim niepełnosprawnym mężem. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów dotyczących stanu zdrowia matki Skarżącego wynika, że do 30 września 2019 r. legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r. nr [...]). Obecnie nie dysponuje żadnym orzeczeniem a Sąd orzekający w sprawie, nie posiada wiadomości specjalnych pozwalających ocenić mu obiektywnie stan zdrowia matki Skarżącego na podstawie znajdującej się w aktach Karty Informacyjnej Porady Ambulatoryjnej czy Karty Informacyjnej Leczenia Szpitalnego. Sąd nie może też, dopuścić jako dowodu załączonego do skargi zaświadczenia lekarza POZ dotyczącego braku możliwości opieki matki Skarżącego nad swoim niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji i nie prowadzi postępowania dowodowego. Wskazać w tym miejscu należy, że chociaż z ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego wynika, że Skarżący faktycznie sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, to podane przyczyny braku możliwości wykonywania tej opieki nad ojcem Skarżącego przez jego żonę, a matkę Skarżącego, nie są przekonujące i nie mogą prowadzić do przyznania wnioskowanego świadczenia skarżącemu. Dopóki zatem Skarżący nie wykaże jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości, że matka nie jest w stanie sprawować efektywnie opieki nad mężem ze względu na swój stan zdrowia, to brak jest podstaw do przyznania mu wnioskowanego świadczenia. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie brak jest w przedstawionym stanie faktycznym możliwości wyłączenia stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem i powinna pozostać w obiegu prawnym. W tym miejscu wskazać należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy p.p.s.a.) na wniosek Skarżącego przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ administracji. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.