II SA/Gl 1435/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. H. (H.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji), zawiadomił M. H. (dalej: skarżący) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych. Następnie organ decyzją nr [...] z dnia [...] przywołując w podstawie prawnej art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T dokumentu nr[...] , druk [...] wydanego dnia [...] przez Prezydenta Miasta C. z powodu stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] Instytutu Medycyny Pracy w L., istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Odwołanie od tej decyzji złożył niezadowolony z rozstrzygnięcia skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez: - zastosowanie tego przepisu w sprawie i wydanie decyzji w oparciu o niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym orzeczenie lekarskie z dnia [...] które zostało sporządzone w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, gdyż skarżący nie cierpi na schorzenia w nim wymienione, a ponadto schorzenia sprzed 10 lat, które zostały wyleczone nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o istnieniu aktualnie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, - wydanie decyzji na podstawie orzeczenia lekarskiego, które nie zawiera uzasadnienia, a co stanowi naruszenie art. 7 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. sprawozdania z badania z dnia [...] opisu badania z [...] orzeczenia psychologicznego nr [...] z [...] r. oraz zaświadczenia nr [...] z [...] na okoliczność przeciwwskazań zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] wydanym przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii: AM. A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Dodał, że lekarz orzecznik wskazał, że skarżący posiada [...]. Dalej skarżący wskazał, że Instytut Medycyny Pracy w L. w orzeczeniu z dnia [...] stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, jednak odstąpił od jego uzasadnienia, wobec czego należy przyjąć, że lekarze Instytutu w Ł. podtrzymali nieprawdziwe przeciwwskazania zdrowotne z orzeczenia lekarskiego w K. Aby dowieść niezgodności orzeczeń lekarskich z rzeczywistym stanem zdrowia skarżącego skarżący w sposób szczegółowy przedstawił historię swoich chorób i ich leczenia, podkreślając, iż zachodzi niezgodność twierdzeń zawartych w wymienionych orzeczeniach lekarskich ze stanem rzeczywistym jego zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, organ, organ odwoławczy) nie uwzględniło odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia[...] nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Cytując regulację art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wystąpiła podana w tym przepisie przesłanka cofnięcia uprawnienia, a wydane rozstrzygnięcie ma charakter aktu związanego, czyli w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję określonej treści. Kolegium argumentowało, że cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak takich przeciwwskazań. Organ nie prowadzi żadnych ustaleń, co do stanu zdrowia kierowcy, ale w tym zakresie jest obowiązany do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Organy administracji nie zajmują się oceną przesłanek na podstawie których zostało wydane orzeczenie lekarskie, ale mają obowiązek uwzględnić jego treść. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że doszło do stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T. W takim stanie rzeczy organ pierwszej instancji był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy dodał ponadto, że skarżący skorzystał z procedury przewidzianej w art. 79 ustawy tj. możliwości przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, które to badanie potwierdziło wystąpienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatem, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie wydając decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami naruszyłby art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium powtórzyło i podkreśliło, że organy w postepowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie są kompetentne i nie mogą weryfikować procedury jednostek orzeczniczych lekarskich. Dodało, że organ ma obowiązek uwzględnić treść orzeczenia lekarskiego i wydać decyzje w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy w sytuacji, gdy stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji uniemożliwił skarżącemu zapoznanie i wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów. Jednak w ocenie organu odwoławczego uchybienie to nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby skutkować innym rozstrzygnięciem sprawy. Z kolei ze względu na sytuację, której załatwienie nie cierpi zwłoki ze względu niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę, zdaniem Kolegium organ miał podstawy by odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentowany przez pełnomocnika, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasadzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. zaświadczenia lekarskiego z [...] oraz zaświadczenia z [...] z uwagi na to, że ich wcześniejsze powołanie nie było możliwe, bowiem dysponuje nimi dopiero na tym etapie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy została wydana w oparciu o niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w L., - art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady zaufania do władzy publicznej tj. zaniechanie przez organ drugiej instancji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego w zakresie podważenia ustaleń wyników orzeczeń lekarskich, - art. 2, art. 32, art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zamknięcie drogi sądowej do zaskarżenia orzeczeń lekarskich i decyzji wydanych w ich następstwie, a przez to uniemożliwienie skarżącemu złożenia merytorycznie zasadnych odwołań od decyzji organów obydwu instancji. Uzasadniając skargę skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie szczegółowo przedstawił swój stan zdrowia. Wskazał, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów odwołania powoduje, że naruszone zostały art. 32, art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiące o równości wobec prawa wszystkich obywateli i o prawie każdego do rozpatrzenia jego sprawy przez niezawisły sąd w tym zakresie, w jakim niekonstytucyjny jest art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami, dyskryminujący skarżącego, bowiem uzależnia on rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami od treści wydanych orzeczeń lekarskich, bez jakiejkolwiek możliwości weryfikowania ich treści na dalszym etapie postępowania przed organami władzy publicznej. Na koniec skarżący powołał się na dołączone do skargi zaświadczenia lekarskie z dnia [...] i [...] z których wynika, że skarżący jest zdolny do kierowania pojazdami z uwagi na brak przeciwwskazań zdrowotnych, co stoi w sprzeczności z zaskarżonymi orzeczeniami lekarskimi, wskazując na zasadność ich instancyjnej kontroli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skargi, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o cofnięciu posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C ze względu na stan jego zdrowia. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268). Zgodnie ze wskazanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie sądu, z treści przytoczonego przepisu wprost wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które ma zdecydowanie większe znaczenie dla interesu publicznego niż zaspokajanie potrzeb komunikacyjnych osoby niezdolnej do prowadzenia pojazdu. Użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Weryfikacja następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 532/10), a nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo, orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Ł 911/13 czy w Bydgoszczy z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1269/14). Na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.jedn. Dz.U. z 2019, poz. 1659 ze zm.), które reguluje m.in. tryb postępowania w przedmiocie wydania wymienionego powyżej orzeczenia przez lekarza orzecznika, jednocześnie określając podmioty uprawnione do dokonania badań. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy o kierujących pojazdami, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia – w analizowanej sprawie jest to Instytut Medycyny Pracz im. J. N. w L. Wymieniona regulacja, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie decyzyjnego skierowania na badania, zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Na etapie powyższego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia, po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 91/14). Z mocy art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10 czy z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06). Organ administracji orzekający w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie został upoważniony do oceny orzeczeń medycznych. Działanie takie nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby niemożliwe, gdyż organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Kwestionowane orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym, któremu Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc dowodową w zakresie tego co nim stwierdzono, bowiem dokument ten, jak wskazano wyżej, został sporządzony w przypisanej formie i przez powołane do tego organy w zakresie ich działania – rzeczowo, miejscowo i instancyjnie. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie, na podstawie decyzji starosty o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie organów było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W sprawie wydana została decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Nie została ona skutecznie zakwestionowana, wskutek czego stała się ostateczna, a sam skarżący, poddał się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu. O ile były zastrzeżenia co do decyzji kierującej skarżącego na badania lekarskie, to należało ją w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zaskarżyć. Sam skarżący poddał się badaniom lekarskim, po przeprowadzeniu których wydane zostały orzeczenia lekarskie stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane są wszystkie kategorie prawa jazdy jest prawo - tj. AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T. Po wyczerpaniu obowiązującego w tym zakresie trybu postępowania, tzn. wyczerpaniu toku instancji, nie można podważyć tego, co wynika z treści orzeczeń lekarskich. Wewnętrzne przeświadczenie skarżącego o dobrym stanie zdrowia, dokumentowane nadto poparte aktualnymi orzeczeniami lekarskimi i plikiem badań wykonanych przez podmioty, które nie zostały wskazane w cytowanym powyżej rozporządzeniu, nie przemawiają przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. Odnosząc się do treści orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, wyjaśnić należy, iż ich treść wynika z obowiązujących przepisów. Żaden z przepisów ustawy i cytowanego rozporządzenia nie zawiera podstawy do żądania precyzowania i wskazywania uzasadnienia tego orzeczenia. Z kolei decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. nastąpiło stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, określone w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy i kierujących pojazdami. Uwzględniając powyższe nie mógł być uwzględniony wniosek skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, gdyż jak stwierdzono powyżej tak organy administracyjne, jak i sąd nie są uprawnione do jakiejkolwiek weryfikacji i oceny wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że tak zaskarżona decyzja , jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Przedstawione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów nie zostały bowiem potwierdzone. Jak podkreślono powyżej wydanie decyzji w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a uzależnione zostało faktem przedłożenia orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Orzeczenia te wydane zostały w przewidzianym przepisami prawa trybie. Nie stwierdzono przy tym naruszenia wymienionych w skardze przepisów procedury administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie można podzielić tego zarzutu, gdyż przywołany tryb postępowania wynika z obowiązujących przepisów prawa. Jeśli zatem, jak twierdzi skarżący, narusza ona wskazane przepisy, to ich zmiana leży w gestii Sejmu. Wobec powyższego na podstawie art. 151 cytowanej powyżej ustawy sąd orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wobec zgłoszenia przez skarżącego wniosku o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i braku sprzeciwu ze strony organu (art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).