II SA/Gl 144/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2018 r. sprawy ze skarg A. P., J. P. oraz "A" S.A. w C. na uchwałę Rady Gminy Jeleśnia z dnia 1 grudnia 2017 r. nr XLII/248/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę A. P. i J. P., 2. stwierdza nieważność uchwały w części dotyczącej § 8 pkt 11 w odniesieniu do działek stanowiących własność "A" S.A. w C. o nr 6, 7, 8, 9, 10, 17, 18, 11, 19, 13, 14 i 15. Przedmiotem rozpoznania Sądu są dwie skargi wniesione na uchwałę Rady Gminy Jeleśnia z dnia 1 grudnia 2017 r. nr XLII/248/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia w gminie Jeleśnia (dalej: uchwała, plan), ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego pod nr 6973 z dnia 12 grudnia 2017 r. Pierwszą z nich (datowaną na dzień 10 stycznia 2018 r.) złożyli A. P. i J.P. (dalej: skarżący), zarzucając Radzie Gminy Jeleśnia: 1/ naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), art. 18 ust. 2 pkt 2a, art. 18 ust. 2,4,5 i 6, art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 140 i art.144 k.c.; 2/ naruszenie interesu prawnego skarżących poprzez istotną zmianę planu miejscowego dotyczącą przeznaczenia terenów mieszkalnych na cele usługowo-produkcyjne (50% powierzchni działki), co powoduje nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżących (art. 140 i art.144 k.c.); 3/ naruszenie prawa materialnego poprzez nadużycie władztwa planistycznego; 4/ sprzeczność pomiędzy częścią tekstową, a rysunkiem uchwalonego ostatecznie planu; 5/ istotne naruszenie procedury sporządzania planu poprzez pominięcie i ograniczenie prawa do składania wniosków lub protestów w stosunku do wprowadzonych zmian i wobec faktu, ze treść uchwały inicjującej postępowanie nie pokrywa się z treścią uchwały przyjętej. Stanowi to obejście prawa i, co za tym idzie, naruszenie władztwa planistycznego gminy.; 6/ niezgodność planu ze studium; 7/ wprowadzenie do lokalnego porządku prawnego obowiązujące podstawy prawne ingerujące w prawo dobrze nabyte przez skarżących i ich sytuację administracyjnoprawną; 8/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuwzględnienie uciążliwości bądź szkodliwości dla środowiska zakładu, w którym prowadzona jest działalność tartaczna. Wszelkie oddziaływania na nieruchomości sąsiednie zakładów produkcyjnych, zwłaszcza zlokalizowanych na terenach mieszkalnych, mino tego, że nie przekraczając przewidzianych prawem poziomów uciążliwości, mogą wpływać na sposób wykorzystania nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości należących do skarżących . Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zwrot kosztów postępowania. W części wstępnej skargi uzasadniają naruszenie interesu prawnego powyższą uchwałą. Są oni właścicielami działek o numerach: 1, 2, 3, 4, oznaczonych na rysunku planu symbolem MM97 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa. W sąsiedztwie, w odległości kilku metrów, na działce 5, położonej również na terenach mieszkalnych, jest prowadzona uciążliwa działalność tartaczna wraz z produkcją wyrobów drzewnych. Pozwolenie na budowę tego zakładu zostało uchylone, ale firma nadal funkcjonuje na podstawie pozostającej w obrocie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (w odniesieniu do tego aktu trwa postępowanie administracyjne). Charakter działalności oraz jej skala uniemożliwia skarżącym przebywanie nie tylko na posesji, ale również w budynku mieszkalnym ze względu na ciągły hałas, wywołany pracą urządzeń oraz transportem. Zdaniem skarżących, funkcje mieszkalna i produkcyjna tego terenu wzajemnie się wykluczają, co plan powinien uwzględniać. Art. 6 ust 2 u.p.z.p. stanowi, że właściciel ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Wynika to także z art. 140 i art.144 k.c. Stąd też skarżący wywodzą swój interes prawny do skutecznego wniesienia skargi o zbadanie zgodności uchwały z prawem w kontekście ewentualnych przesłanek stwierdzenia jego nieważności. Jak wskazują skarżący, nie wnosili uwag do projektu planu, wyłożonego ponownie do publicznego wglądu, bowiem dla przedmiotowego terenu nie przewidywał on możliwości lokalizacji obiektów i urządzeń usługowo-produkcyjnych, a to znalazło się w przyjętej uchwale. Plan nie jest zgodny w tym zakresie z ponownie wyłożonym projektem, co świadczy o istotnym naruszeniu procedury planistycznej. W tej sytuacji pozbawiono mieszkańców gminy możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń. Zważywszy na wprowadzenie istotnych zmian do projektu planu, procedura powinna być ponowiona w celu umożliwienia zainteresowanym zapoznania się z nimi i zgłaszania ewentualnych uwag, Podnoszą także zarzut dotyczący braku zgodności planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 28 lutego 2014 r. (uchwała Rady Gminy Jeleśnia nr XLV/278/2014, Dz.Urz. Woj. Śl. z 2015 r., Nr 113, poz. 2900, dalej: Studium) ze względu na stwierdzenie przez Wojewodę nieważności tego aktu w części dotyczącej § 3. W konsekwencji, jak twierdzą, wiążące były postanowienia poprzedniego Studium z 31 marca 2000 r. i z 27 grudnia 2001 r. W odpowiedzi na skargę A. i J. P. z dnia 8 lutego 2018 r., Pełniąca Funkcję Wójta Gminy Jeleśnia (dalej: Wójt) wniosła o jej odrzucenie bądź o oddalenie, w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku. W ocenie Wójta skarżący nie wykazali w tej sprawie naruszenia swojego interesu prawnego z tego względu, że przeznaczenie należących do nich nieruchomości nie uległo zmianie w związku z przyjęciem nowego planu. Poza tym, jak zauważa Wójt, działalność tartaczna na działce o nr 5 prowadzona jest w budynku, który powstał legalnie (potwierdza to wyrok WSA z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16). Także poziom emitowanego przez zakład hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm. Natomiast kwestionowany plan utrzymuje dotychczasowe przeznaczenie terenu, a ponadto wprowadza dodatkowe ograniczenia zgodne z wymogami ochrony środowiska w § 8 pkt. 3 oraz w zakresie ochrony przed hałasem w § 16. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia procedury planistycznej Wójt wyjaśnia, iż ponowienie czynności postępowania następuje jedynie wtedy, gdy rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w zakresie niezbędnym do dokonania zmian. Chodzi tutaj o sytuacje wyjątkowe, związane z daleko idącymi zmianami projektu planu. W tym przypadku nie miało to miejsca. Nie zachodzi także niezgodność planu ze Studium, bowiem zakwestionowany przez Wojewodę § 3 tego aktu odnosił się do utraty ważności poprzedniego Studium, natomiast nie było zastrzeżeń co do pozostałej części. Drugą skargę, datowaną na 8 marca 2018 r., wniosła firma "A" S.A. z siedzibą w C. (dalej: spółka, skarżąca spółka), ul. [...], reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata G. B. Zaskarżonej uchwale zarzucono: 1/ naruszenie art. 64 ust. 3 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 3 i art i art.15 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz.U. z 2001 r., nr 97, poz. 1051, dalej: ustawa o "strategicznych zasobach naturalnych") w zw. z art. 211 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez: a/ pominięcie na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia istniejących ujęć wód podziemnych, znajdujących się na działkach o nr 6, 7, 8 i 9, których zasoby wodne zostały udokumentowane i zatwierdzone decyzją Starosty [...] znak [...] z dnia [...] r., oraz studni na działkach o nr 10, 11, 12, których zasoby wodne zostały udokumentowane i zatwierdzone decyzjami [...] z dnia [...] r., oraz na działkach o nr 13, 14, 15, których zasoby wodne zatwierdzono decyzją [...] z dnia [...]r., b/ wprowadzenie w § 8 ust. 11 tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia w gminie Jeleśnia zakazu realizacji ujęć wody do celów przemysłowych w terenach oznaczonych symbolami "R", "Z", "ZE", "ZW", "ZL" ; "USw" , czym nałożone zostały bezprawne ograniczenia w możliwości korzystania z nieruchomości skarżącego oraz z zatwierdzonych zasobów wód podziemnych, a w konsekwencji doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego, czym naruszone zostały interesy skarżącego, a pośrednio również Skarbu Państwa, a co więcej działanie organów gminy nacechowane było celowością w dążeniu do uniemożliwienia prowadzenia działalności na terenie gminy przez konkretny podmiot, w osobie skarżącego, 2/ naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3,4 i 6 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519 t.j., dalej PrOchrŚrod) w zw. z § 4 pkt 3 lit a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164; poz. 1587) poprzez wprowadzenie w § 8 ust. 11 tekstu MPZP - wśród zasad ochrony środowiska - zakazu realizacji ujęć wody do celów przemysłowych w terenach rolnych leśnych, pomimo tego iż: a/ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien tak kształtować zasady zagospodarowania przestrzennego, aby umożliwiało to racjonalne korzystanie z zasobów wodnych, a nie ustalać zakazy eksploatacji tych zasobów, b/ prognoza oddziaływania na środowisko nie wymieniała, wśród zagrożeń, naruszenia bilansu wodnego na skutek eksploatacji ujęć wód, a zakazanie realizacji ujęć wód podziemnych w określonych terenach (rolnych i leśnych) i wyłącznie na cele przemysłowe nie służy ochronie zasobów wodnych, gdyż nie istnieje obiektywna i scharakteryzowana potrzeba z zakresu ochrony środowiska, która mogłaby taki zakaz uzasadniać, a faktycznie jedyną przyczyną wprowadzenie tego zapisu był zamiar utrudnienia prowadzenia działalności przez Skarżącego; 3/ naruszenie § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283 t.j.) w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez użycie w § 8 pkt 11 MPZP nieprecyzyjnego określenia "woda do celów przemysłowych", które to określenie nie zostało w uchwale zdefiniowane, a w praktyce stosowania przepisów MPZP może rodzić istotne wątpliwości interpretacyjne; 4/ naruszenie art. 17 pkt 6 lit a u.p.z.p. poprzez zaniechanie uzyskania ponownych opinii i uzgodnień, wymaganych ww. przepisem, pomimo że od uzyskania tych uzgodnień upłynęło kilka lat, w którym to czasie doszło do istotnej zmiany przepisów prawa; 5/ brak sporządzenia uzasadnienia uchwały, które - biorąc pod uwagę wprowadzane, daleko idące ograniczenia w wykonywaniu ujęć wód - powinno zostać sporządzone i opublikowane celem wyjaśnienia motywów wprowadzenia przez uchwałodawcę tak daleko idących zakazów, nie znajdujących odzwierciedlenia w ustaleniach prognozy oddziaływania na środowisko, 6/ naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu realizacji ujęć wód na terenach oznaczonych symbolami R, Z, ZE, ZW, USw dla celów przemysłowych (§ 8 pkt 11), podczas gdy zakaz taki nie został przewidziany w obowiązującym w gminie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jeleśnia, przyjętego uchwałą Rady Gminy Jeleśnia nr XLV/278/2014 z dnia 28 lutego 2014 roku (zwanego dalej "Studium") i sporządzenie w związku z tym wprowadzającego w błąd uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie odrzucenia uwag Skarżącego jako niezgodnych ze Studium, podczas gdy uwzględnienie uwag Skarżącego nie stałoby w sprzeczności z zapisami Studium, co potwierdza załączona opinia Towarzystwa Urbanistów Polskich z dnia 10 listopada 2016 r. 7/ naruszenie art. 17 ust. 5 u.p.z.p. oraz w § 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak uwzględnienia w skutków finansowych wszystkich następstw finansowych związanych z ustaleniami w szczególności wynikających z uniemożliwienia i ograniczenia korzystania nieruchomości i prowadzenia działalności przez skarżącego. W oparciu o te zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę spółki Wójt wyjaśnia, iż w planie nie oznaczono ujęć wody symbolem "W" na działkach spółki, bowiem nie było takiego oznaczenia w Studium i byłoby to niezgodne z tym aktem. Na etapie przygotowywania Studium spółka zgłaszała wniosek o uwzględnienie istniejących na działkach o nr 6, 8,7, 9 oraz 16 obiektów i urządzeń służących do poboru wody. Uwaga ta nie została jednak uwzględniona ze względu na to, iż przedmiotowy teren został "wskazany dla alternatywnej lokalizacji gminnej oczyszczalni ścieków". Według postanowień § 42 planu w bezpośrednim sąsiedztwie ujęć wody [...], [...], [...] i [...] znajduje się teren oznaczony symbolem "K1", przeznaczony pod urządzenia kanalizacji (oczyszczalnia ścieków), które nie mogłyby zostać zrealizowane w przypadku funkcjonowania tam ujęć wód podziemnych. Wprowadzenie tego zakazu, zdaniem Wójta, uzasadnione jest także postanowieniami Studium wskazanymi w odpowiedzi na skargę. Wobec tego, zważywszy na wiążący charakter Studium (art. 15 ust. 4 i art. 20 ust. 2 u.p.z.p.) zakaz taki był uzasadniony. Przytacza orzeczenie NSA z 31 maja 2010 r., sygn. II OSK 575/10, w którym Sąd uznaje za istotne naruszenie prawa inne przeznaczenie terenu w planie, aniżeli było to w studium. Dalej wskazuje na konieczność zachowania zgodności planu nie tylko ze Studium ale także z innymi przepisami, w tym art. 3 ust. 1 pkt. 1, pkt. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (u.o.g.r.l.) oraz art. 72 ust. 1 pkt. 3,4,i 6 ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. Co do tej pierwszej ustawy, to realizacja ujęć wody powodowałaby, wbrew tym przepisom, przeznaczenie przedmiotowego terenu na cele nierolnicze i nieleśne. Jeśli chodzi o drugą ustawę , pozostającą w związku z § 4 pkt. 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to racjonalna gospodarka zasobami środowiska (o której w art. 72 ust. 1 p.o.ś.) obejmuje swym zakresem również ochronę tych zasobów, a ta realizowana jest na podstawie przepisów niej zawartych, ale także przepisów szczególnych zawartych w innych ustawach, w tym u.o.g.r.l. (art. 81 ust. 1 pr.ochr.śr.). Wobec tego Wójt, mając na uwadze wskazane wyżej przepisy prawne oraz wynikającą z tych przepisów konieczność ochrony gruntów rolnych i leśnych - był jak najbardziej uprawniony, a nawet zobowiązany (art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.), do wprowadzenia wśród zasad ochrony środowiska zakazu, o którym w § 8 pkt. 11 skarżonego m.p.z.p. Zatem, to nie naruszenie bilansu wodnego na skutek eksploatacji ujęć wód podziemnych, uzasadniało wprowadzenie zakazu, o którym w § 8 pkt. 1 planu. Stąd, prognoza oddziaływania na środowisko, nie musiała wymieniać tego naruszenia wśród zagrożeń. Tym samym, za chybiony należy uznać również zarzut naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach i oddziaływania na środowisko (to jest zarzut wskazany w punkcie drugim skargi). Kolejny argument uzasadniający wprowadzenie rzeczonego zakazu wiąże się z tym, że takie ujęcia wody były realizowane na terenach rolniczych, co. powodowałoby ograniczenie uprawnień właścicieli gruntów sąsiednich. Chodzi o ograniczenia związane ze stosowaniem nawozów (§ 3 ust. 4a pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń) i z zakresu ich stosowania oraz koniecznością zachowania odległości studni od obiektów związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (§31 ust. 1 pkt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Dodatkowe ograniczenia mogłyby wynikać z wprowadzenia strefy ochrony pośredniej takich ujęć na podstawie przepisów ustawy – Prawo wodne. Zdaniem Wójta, podstawy wprowadzenia zakazu należy także upatrywać w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne15 (w dalszej części określanej skrótem: p.g.k.) oraz wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 wskazanej ustawy, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zważywszy zwłaszcza na treść załącznika nr 6 do tego rozporządzenia. W załączniku tym zostały określone wytyczne, jakimi organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków powinien się kierować przy ustalaniu przeznaczenia gruntu. Z treści pkt. 13 można wywieść, jakie grunty winne stanowić tereny przemysłowe, a z podpunktu 3, iż do terenów tych winno zaliczać się grunty zajęte m.in. pod ujęcia wody. Skoro wyraźnie wymieniono tam ujęcia wody, wskazując jednocześnie, że mogą one być posadowione jedynie na terenach przemysłowych, a zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 p.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, to z wykładni wskazanych przepisów można wywieść zasadność zakazu określonego w § 8 pkt. 11 zaskarżonego m.p.z.p. W dalszej części odpowiedzi na skargę Wójt nawiązuje do sprawy związanej z decyzją Starosty [...] z dnia [...] roku o znaku [...] udzielające skarżącej spółce pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych ze studni [...], [...], [...]oraz [...] położonych na działkach o nr 6, 8,7, 9 oraz 16. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie rozstrzygnięciem z dnia 15 kwietnia 2015 roku o znaku NU-5133-29/11, który jednocześnie odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja Dyrektora RGGW została zaskarżona do sądu administracyjnego, który zawiesił postępowanie ze względu na wcześniej zawisłe postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej odmówił dwukrotnie (po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) unieważnienia decyzji Dyrektora RZGW, a WSA w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 441/16 oddalił skargę na to orzeczenie. W ocenie Wójta dla przedmiotowej sprawy mają znaczenie wskazane rozstrzygnięcia, bowiem u ich podstaw leży pogląd o niedopuszczalności lokalizacji ujęć wody na terenach określonych w planie jako rolne. . Natomiast, jak zauważa organ, skoro skarżący decydował się ówcześnie na zakup czy dzierżawę gruntów rolnych, a następnie na budowę na tych gruntach - wbrew ustaleniom ówcześnie obowiązującego m.p.z.p. - ujęć wód podziemnych, to robił to wyłącznie na własne ryzyko. Podkreśla także, iż obecne przeznaczenie terenu na którym znajdują się te działki jest analogiczne do jego przeznaczenia w planie z 2005 r. To z kolei, jego zdaniem, przesądza o bezzasadności tak zarzutu dotyczącego braku sporządzenia uzasadnienia uchwały w zakresie zasadności wprowadzenia zakazu określonego w § 8 pkt. 11 (to jest zarzut wskazany w punkcie piątym), jak i zarzutu naruszenia art. 17 pkt. 5 u.p.z.p. oraz § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (to jest zarzut wskazany w punkcie siódmym). Uzasadnienie jest konieczne wówczas, gdy plan wprowadza zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu. Z uwagi na brak zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, gruntów pozostających w posiadaniu skarżącego, nie będzie on uprawniony do skorzystania z uprawnienia wynikającego z treści art. 36 u.p.z.p. Wójt nie podziela także zarzutu tyczącego naruszenia § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 2 Konstytucji RP (to jest zarzut wskazany w punkcie trzecim skargi) w kwestii pojęcia "woda celów przemysłowych", które nie budzi wątpliwości ( "jest jak najbardziej określeniem precyzyjnym"). Nie został naruszony także art. 17 pkt. 6 lit. b ( a nie lit. "a" – jak podaje skarżący), zmieniony ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. –Prawo wodne, bowiem zmiana ta weszła w życie dopiero 1 stycznia 2018 r., a po wtóre do rozpoczętych postępowań planistycznych stosuje się przepisy dotychczasowe. W części końcowej Wójt odniósł się do trzech opinii ( w tym dwu sporządzonych przez tego samego Autora), załączonych do skargi złożonej przez spółkę, zwracają uwagę, iż w przypadku pierwszej odnosi się ona do planu z 2005 r., w przypadku drugiej stanowisko Autora co do możliwości stosowania wykładni synonimicznej zweryfikował WSA w Warszawie w ww. wyroku z 10 maja 2016 r., zaś w przypadku trzeciej zauważa, iż odnosi się ona do projektu planu, wyeliminowanego następnie z obrotu prawnego rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Śląskiego. Pismem procesowym z 15 maja 2018 r. skarżący odnieśli się do stanowiska Wójta Gminy, wyrażonego w odpowiedzi na skargę. W pierwszym rzędzie zakwestionowali pogląd o braku naruszenia interesu prawnego skarżących postanowieniami uchwały planistycznej, bowiem wprowadzenie zmian w planie spowoduje istotną uciążliwość dla mieszkańców zabudowy mieszkaniowej, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Odwołując się do instytucji strony w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, obejmującej szeroki krąg podmiotów wskazują, że w sytuacji zmiany planu przymiot ten należy oceniać podobnie. Jeśli postanowienia planu mogą modyfikować dopuszczalne sposoby korzystania z nieruchomości, to stanowią one źródło interesu prawnego dla właścicieli nieruchomości, których dotyczą (na które oddziałują). Wskazują także, że w ponownie wyłożonym (podobnie jak i w wersji pierwotnej) w § 21 nie było postanowienia dopuszczającego lokalizację zakładów produkcyjnych. Pojawiło się ono dopiero w przyjętej przez Radę Gminy uchwale. Uniemożliwiło to składanie wniosków i uwag w tym zakresie. Ponadto, w planie nie wskazano konkretnych zakładów produkcyjnych, których lokalizacja na terenach mieszkalnych jest dopuszczalna. Nie podzielają opinii Wójta, jakoby wiązało się to z preferowaną przez Gminę funkcją rozwoju, jaką, według Studium, jest rozwój turystyczny gminy. Tereny mieszkalne są chronione "akustycznie", a standardy obowiązujące w tym zakresie mogą podlegać zmianom, co otwiera możliwość intensyfikacji działalności produkcyjnej. Natomiast, na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową plan, co do zasady, nie dopuszcza usług innych, niż związane z funkcjonowaniem strefy mieszkalnej. Te rozważania prowadzą skarżących do wniosku o sprzeczności planu ze Studium, co stanowi przesłankę nieważności uchwały (art. 9 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 9a ust. 1 u.s.g.). Zdaniem skarżących, plan pozostaje także w sprzeczności z art. 15 ust. 2 ust. 2 pkt. 2-4 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej. Zmiana planu, polegająca na umożliwieniu prowadzenia działalności tartacznej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej narusza "koncepcję architektoniczną całości zabudowy", która zostaje pozbawiona logiki i ładu przestrzennego. Skarżący kwestionują stanowisko Wójta odnośnie zgodności postanowień planu miejscowego z 2005 r. i obecnego ( z 1 grudnia 2017 r.). W tym pierwszym dla terenów oznaczonych "MN" - zabudowa mieszkaniowa, w uzupełnieniu wskazano na zakłady produkcyjne, ale jednocześnie ograniczono je do takich, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości należących do inwestora. Natomiast w nowym, tereny oznaczone symbolem "MN" mają przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa, a przeznaczenie dopuszczalne to m.in. "obiekty i urządzenia usługowo produkcyjne". Ustalono także zmianę sposobu użytkowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym oraz możliwość prowadzenia działalności usługowej lub produkcyjnej przy ograniczeniu ich powierzchni do maksimum 50% powierzchni użytkowej na działce. W wyniku tej zmiany działalność produkcyjna może być równorzędna, a nawet przeważać nad działalnością usługową. Wskazują również na naruszenie art. 25 w zw. z art. 18 ust. 2 u.p.z.p. ze względu na brak powtórzenia etapów postępowania planistycznego. Pismem z 17 maja 2018 r. spółka odniosła się do stanowiska wyrażonego przez Wójta w odpowiedzi na jej skargę. Odnośnie braku oznaczenia "W" ma działkach należących do spółki nie podziela twierdzenia, iż zaniechała zgłoszenia uwag lub wniosków do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jeleśnia. Złożyła swoje uwagi zarówno do projektu zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu w 2013 r., jak i ostatecznie (dwukrotnie) do projektu miejscowego planu gospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia. Trudno zatem doszukać się w działaniu skarżącego jakiegokolwiek zaniechania. Poza tym, uzyskując wcześniej od Wójta dwie decyzje środowiskowe dotyczące wykonania ujęć wody jak i sieci wodociągowej po stwierdzeniu zgodności z planem nie miała podstaw, aby plan mógł wykluczać lokalizacje ujęć wody. Jej zdaniem, postawa Gminy wobec spółki uległa zmianie po objęciu stanowiska przez nową osobę. Za daleko idącą niekonsekwencję należy uznać w tym kontekście wpisany zakaz realizacji ujęć wód podziemnych jedynie na terenach rolnych i leśnych oraz jedynie wody do celów przemysłowych. Jeżeli bowiem przyjąć - jak podaje organ - że ujęcia wody mogą być realizowane jedynie na terenach "WM - to przedmiotowy zakaz byłby zbędny, gdyż sam fakt braku takiego oznaczenia, skutkowałby brakiem możliwości wykonania ujęć wód podziemnych na jakichkolwiek terenach (tak rolnych, jak i np. mieszkaniowych). Jeżeli natomiast przyjąć, iż pomimo że niektóre tereny mają oznaczenie "W", to na całym obszarze planu można wykonywać ujęcia, z wyłączeniem jedynie ujęć wody dla celów przemysłowych na terenach rolnych i leśnych - wyróżnianie terenów o oznaczeniu "W" okazałoby się zupełnie zbędne. Należy zaznaczyć ponadto, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, symbol "W" to symbol odpowiadający "wodociągom", które traktuje się jako tereny infrastruktury technicznej. W zaskarżonej uchwale użyto natomiast oznaczenia "W" jako tereny ujęć wody I stacji uzdatniania, co wydaje się niezgodne z ww. oznaczeniem z rozporządzenia. Na niezasadny uznaje spółka argument, jakoby położenie ujęć wód podziemnych wykluczało sąsiedztwo terenów przeznaczonych na gminną oczyszczalnię ścieków. Gmina powinna wykazać że istnieje przepis, który stanowiłoby o braku możliwości lokalizacji ujęć wód podziemnych w określonej odległości od oczyszczalni, a tego nie uczyniła. Natomiast, zgodnie z ustawą Prawo wodne nie ma obowiązku utworzenia wokół ujęcia wody strefy ochrony pośredniej. A jeżeli strefa taka zostanie już utworzona, to ustawa PrWod przewiduje jakie wiążą się z tym faktem roszczenia względem nieruchomości sąsiednich. Co więcej, sama Rada przyznaje, iż obecnie nie ma nawet planów powstania oczyszczalni ścieków, gdyż gmina korzysta z oczyszczalni ścieków na terenie Z. W związku z tym należałoby w ogóle rozpatrywać celowość ujęcia takiego przeznaczenia w mpzp, skoro oczyszczalnia w tym miejscu nie istnieje i nie ma żadnych skonkretyzowanych planów, co do jej powstania. W kwestii braku zgodności ze Studium spółka podkreśla, że żadne postanowienie tego aktu nie uzasadniało wprowadzenie do planu przedmiotowego zakazu. Szczegółowo odnosi się do poszczególnych regulacji Studium przywołanych w odpowiedzi na skargę. - postanowienie zawarte na s. 48 Studium stanowi jedynie o "ograniczeniu przemysłu i innych form produkcji niezwiązanych z rolnictwem musi być w gminie ograniczony ze względu na możliwość kolizji z preferowaną funkcją rekreacyjno-turystyczną i uwarunkowaniami związanymi z ochroną zasobów i walorów naturalnych". Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż "ograniczenie" nie oznacza "wykluczenia", "wyeliminowania" ani "zakazu". Ograniczenie należy rozumieć jako określenie granic, limitowanie. A zatem "ograniczeniem" przemysłu będzie niedopuszczanie do jego nielimitowanego rozwoju, ale nie jego wykluczenie. Co znamienne w tym miejscu Organ powołuje się na ochronę zasobów, jako uzasadnienie dla wprowadzenia ograniczenia wykonywania ujęć wody dla celów przemysłowych, podczas gdy w dalszej części odpowiedzi na skargę podaje, uzasadnieniem była ochron gruntów rolnych i leśnych. - postanowienie o wykluczeniu możliwości lokalizacji nowych zakładów, należących do tym szczególnie szkodliwych dla środowiska również nie mogło stanowić uzasadnienia wprowadzenia zakazu realizacji ujęć wody dla celów przemysłowych, bowiem same ujęcia wody nie stanowią zakładu produkcyjnego. Poza tym nie da się postawić znaku równości pomiędzy wszystkimi zakładami wykorzystującymi wodę z ujęć podziemnych, a zakładami szczególnie szkodliwymi dla środowiska. Samo określenie "zakład szczególnie szkodliwy dla środowiska" nie jest poprawne, biorąc pod uwagą iż zgodnie z art. 60 ustawy o udostępnianiu, wydane na jego podstawie rozporządzenie mówi o przedsięwzięciach mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie o zakładach. Poza tym w Studium jest mowa wyłącznie o nowych zakładach, a takie zastrzeżenie w mpzp się już nie pojawiło. - postanowienie dotyczące braku przewidywania w okresie perspektywicznym realizacji nowych obiektów produkcyjnych, również nie ma związku z realizacją ujęć wód podziemnych. Co więcej zapis dotyczy wykonywania ich na nowych terenach, trudno zatem dopatrywać się w przedmiotowym zapisie uzasadnienia dla braku możliwości zaznaczenia już istniejących ujęć. - postanowienie zgodnie z którym uznaje się za niewskazaną realizację nowych lokalnych bądź indywidualnych ujęć wody bezpośrednio ze źródeł lub na terenach leśnych, również nie należy odnosić do generalnego zakazu ujęć wody dla celów przemysłowych w terenach rolnych i leśnych. Ujęcia wód podziemnych nie są tym samym co ujęcia wody ze źródeł. Ujęcia wód podziemnych to ujęcia korzystające z zasobów wodnych, znajdujących się w pokładach geologicznych wód trzecio lub czwartorzędowych. Źródło natomiast - tak w ujęciu potocznym jak i w ujęciu hydrogeologicznym - to naturalny, skoncentrowany, samoczynny wypływ wody podziemnej na powierzchnię ziemi. Tym samym wiązanie tego fragmentu Studium z wprowadzonym w mpzp zakazem realizacji ujęć dla celów przemysłowych w terenach rolnych jest zupełnym nieporozumieniem. Poza tym działki spółki leżą poza obszarem [...] Parku Krajobrazowego. - w zakresie postanowienia, iż tereny, obejmujące grunty klasy III i IV powinny być przeznaczane na inne cele iż rolne jedynie w uzasadnionych przypadkach, należy zauważyć iż sam ten zapis nie wyklucza całkowicie innego przeznaczenia terenów o klasie III i IV na inne cele, a jedynie ogranicza takie przeznaczenie do przypadków uzasadnionych. Nie powinno ulegać wątpliwości, iż pozyskiwanie wody do celów spożywczych i umożliwienie korzystania z dostępnych i zatwierdzonych zasobów wód podziemnych, jest takim uzasadnionym celem. Również ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wyklucza przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na inne cele, co prowadziłoby zresztą do absurdalnych skutków w postaci braku możliwości zagospodarowania w nierolniczy sposób wszystkich gruntów, na których znajdują się gleby, możliwe do wykorzystania rolniczego. Co więcej to grunty klasy I-III objęte są ochroną i stanowią istotnie wartościowe gleby, co znajduje wyraz w ich ochronie, przewidzianej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jedynie bowiem przeznaczenie w mpzp gruntów rolnych klasy I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a przeznaczenie pozostałych gruntów nie zostało w ten sposób ograniczone (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy). W ocenie spółki, realizacja ujęć wód podziemnych, które mają służyć pozyskiwaniu wody, przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w ogóle nie koliduje z rolniczym przeznaczeniem gruntu, bowiem jej celem też jest zaspokojenie potrzeb żywnościowych społeczeństwa. Co należy podkreślić zarobkowy cel prowadzenia danej działalności nie stoi w sprzeczności z rolniczym przeznaczeniem gruntów. Ideą rolnictwa jest zaspokajanie potrzeb żywnościowych społeczeństwa. Jednocześnie lokalizacji ujęć wód podziemnych jest na tyle mało inwazyjna - zainstalowane zostaje wyłącznie urządzenie do poboru wody, połączone z podziemnym wodociągiem i obudowane kręgami betonowymi o stosunkowo niewielkich rozmiarach - że trudno uznać, aby tego rodzaju urządzenie nadmiernie ingerowało w rolnicze przeznaczenie danego obszaru. Co więcej, biorąc pod uwagę, iż ujęcia wody, tak jak i wodociągi, powinny być traktowane jako infrastruktura techniczna, jej wykonanie nie powinno być interpretowane jako wyłączenie z produkcji rolniczej. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do absurdalnych konsekwencji, a mianowicie konieczności wyłączania z produkcji rolniczej również w razie konieczności posadowienia jakichkolwiek instalacji sieciowych, typu sieci energetyczne, kanalizacyjne, wodociągowe czy gazowe. Jak zauważa spółka, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 11u.p.z.p., w studium uwzględnia się występowanie udokumentowanych zasobów wód podziemnych, a co za tym idzie pominięcie istniejących i udokumentowanych zasobów w studium, świadczy o jego wadliwości. Naruszająca prawo studium nie powinno stanowić uzasadnienia dla akceptacji naruszającego prawo mpzp. Odnośnie braku aktualności Studium oraz opinii i uzgodnień wydanych do projektu planu spółka wyjaśnia, iż jej zdaniem, z uwagi na długi okres czasu pomiędzy przeprowadzeniem i uzyskaniem opinii oraz uzgodnień do projektu mpzp, a jego podjęciem w zmienionym kształcie, Organ winien był pozyskać nowe uzgodnienia I opinie, w szczególności biorąc pod uwagę skalę różnorodnych i zmian legislacyjnych. Przykładowo w okresie tym weszła w życie nowelizacji ustawy Prawo geologiczne I górnicze, ustawy Prawo wodne, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nowe rozporządzenie Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 25 ( stycznia 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Koszarawy dla aglomeracji żywieckiej na potrzeby Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Żywcu, a w Studium powołano się jeszcze na poprzednie rozporządzenie. Skala zmian legislacyjnych obligowała do zasięgnięcia ponownych uzgodnień i opinii. W kwestia korelacji pomiędzy mpzp, a ewidencją gruntów i budynków spółka zwraca uwagę na różne cele ewidencji i planowania, co powoduje, że nie można postawić znaku równości pomiędzy danymi ujmowanymi w ewidencji gruntów i budynków, a treścią ustaleń planu w zakresie przeznaczenia gruntów. Zdecydowana większość gruntów w Polsce, posiada kwalifikację rolniczą (a zatem w ewidencji gruntów będzie figurowała np. jako grunt orny), co nie stoi na przeszkodzie możliwości zaliczenia tych gruntów do terenów mieszkaniowych czy przemysłowych. Zdaniem spółki, niejasny jest cel wprowadzonego zakazu realizacji ujęć i nieuwzględniania w części graficznej występujących i udokumentowanych zasobów wód podziemnych. Z jednej strony organ cytuje postanowienia Studium dotyczące zasobów wodnych, w tym ograniczenia technologii wodochłonnych i zakładów, mających szkodliwy wpływ na środowisko, a zamieszczone głównie w rozdziale Studium zatytułowanym: "Uwarunkowania związane z ochroną zasobów wodnych i położeniem w strefie ochrony WI wody", a z drugiej podaje, iż to nie ochrona zasobów wodnych była przyczyną wprowadzenia spornego zakazu, a wyłącznie ochrona gruntów rolnych i leśnych. Co więcej, trudno ustalić z jakich powodów akurat pozyskiwanie wody dla celów przemysłowych szkodzi gruntom rolnym i leśnym, a nie wywołuje takiej szkody pozyskiwanie wody dla celów związanych z potrzebami mieszkańców, skoro takie ujęcia wiążą się z wykonaniem takich samych urządzeń, w postaci wodociągu i studni, jak ma to miejsce w przypadku ujęć służących pozyskiwaniu wody dla innych celów. Spółka odnosi się także do uwag Wójta dotyczących opinii (nie podzielając ich) oraz do zasadniczego zarzutu skargi, do którego Wójt się nie ustosunkował. Zarzut ten został sformułowany w oparciu o przepisy ustawy o narodowych zasobach strategicznych oraz ustawy Prawo wodne. Skarżący w żadnym razie nie traktuje wody jako kopaliny i nie do tego zmierzał zarzut skargi. Woda (za wyjątkiem wód leczniczych, termalnych i solanek), co oczywiste, kopaliną nie jest. Jest natomiast dobrem, bogactwem naturalnym, do którego odnosi się ustawa o narodowych zasobach strategicznych. Warunki korzystania z tych zasobów wynikają natomiast z ustawy Prawo wodne. To w tym akcie prawnym zamieszczone zostały zasady gospodarowania wodami, co wynika zarówno z aktualnie obowiązującej, jak i poprzedniej ustawy. Zgodnie bowiem tak z art. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. jak i art. 1 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia z dnia 18 lipca 2001 r. "Ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi". Ustawa określa również, iż zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w tym szczególności w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności. Zgodnie z ustawą instrumenty zarządzania zasobami wodnymi stanowią: 1) planowanie w gospodarowaniu wodami; 2) pozwolenia wodnoprawne; 3) opłaty i należności w gospodarce wodnej; 4) kataster wodny; 5) kontrola gospodarowania wodami.  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W pierwszym rzędzie przyjdzie stwierdzić, iż nie można odmówić skarżącym interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Najogólniej rzecz ujmując, jeśli w przypadku ubiegania się przez prowadzącego zakład tartaczny o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy byliby oni stronami ze względu na potencjalne oddziaływanie inwestycji na ich nieruchomość, to także na etapie postępowania planistycznego, jeśli regulacje zawarte w projekcie planu przewidują możliwość analogicznego oddziaływania, to mają oni interes prawny polegający na możliwości sprawdzenia czy wpływ ten jest zgodny z prawem (mieści się w granicach prawa). Natomiast w sytuacji, w której miała miejsce zmiana postanowień planu w odniesieniu do obszaru oddziaływania polegająca na poszerzeniu w możliwości zagospodarowania terenu, przyjąć trzeba, iż stanowi to naruszenie interesu prawnego skarżących. W nowym planie, wbrew twierdzeniom skarżących, nie wprowadzono przeznaczenia uzupełniającego możliwości zagospodarowania terenu w postaci obiektów usługowych (obok produkcyjnych), bowiem w starym planie z 2005 r. znajdowało się analogiczne postanowienie (§ 21 ust. 4 pkt. "c"), natomiast zrezygnowano z regulacji dopuszczającej lokalizację tylko takich obiektów usługowych i produkcyjnych, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości należących do inwestora (§ 21 ust. 4 pkt. "c"). Taka rezygnacja formalnie oznacza, że mogą powstać obiekty usługowe lub produkcyjne, których oddziaływanie przekracza granice nieruchomości należących do inwestora i w tym należy upatrywać ewentualnego naruszenia interesu prawnego. Nie stanowi naruszenia interesu postanowienie dotyczące ograniczenia do maksimum 50% powierzchni użytkowej działki, przeznaczonej do prowadzenia działalności usługowej lub produkcyjnej (§ 21 ust. 4 pkt. 4 nowego planu). Uprzednio obowiązujący plan żadnego ograniczenia nie przewidywał, wobec czego zmianę tę trudno uznać za niekorzystną dla skarżących i tym samym naruszająca ich interes prawny. Tut. Sąd w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gl 823/16 (wyrok z 25 listopada 2016 r.) przyjął naruszenie interesu prawnego skarżących postanowieniami Studium, Rozważając, w graniach naruszenia interesu prawnego skarżącego problem legalności stosownych postanowień planu stwierdzić przyjdzie, iż nie naruszają prawa. Nie wynika bowiem z przepisów prawa, aby gmina nie mogła wycofać się z regulacji zawartych w planie, których przedmiotem jest ograniczenie lokalizacji tylko takich obiektów usługowych i produkcyjnych, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości należących do inwestora. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w praktyce tak działalność usługowa jak i produkcyjna oddziałuje nie tylko na nieruchomość, na której jest prowadzona, ale także na nieruchomości sąsiednie (hałas, emisje zanieczyszczeń itd.). Jest to, na gruncie obowiązujących przepisów prawa, sytuacja legalna pod warunkiem, że nie są przekroczone wyznaczone prawem dopuszczalne poziomy (standardy) emisji. Tak jest w przypadku hałasu emitowanego przez prowadzącego działalność tartaczną na działce sąsiedniej, który (hałas), jak należy sądzić z treści skargi, jest przyczyną poszukiwania ochrony prawnej przez skarżących. Ochrony tej, jak wynika z akt postępowania, poszukiwali także przed organami ochrony środowiska oraz administracji budowlanej, przy czym prowadzone postępowania nie przyniosły pozytywnego dla nich rezultatu ze względu na to, że nie stwierdzono samowoli budowlanej oraz przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu (wyrok NSA z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16 dostępny w CBOSA oraz pismo Zastępcy Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 20 sierpnia 2015 r. przywołane w odpowiedzi na skargę). Wobec tego, przy uprzednio obowiązujących regulacjach planu organy zaakceptowały możliwość oddziaływania prowadzonej działalności poza granice nieruchomości na której jest prowadzona, o ile dopuszczalny poziom hałasu nie zostaje przekroczony. W konsekwencji tych ustaleń Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze w pkt. 1,2 i 3. Odnosząc się do pozostałych stwierdza co następuje: Ad. 4. Nie zachodzi sprzeczność pomiędzy częścią tekstową, a rysunkiem uchwalonego ostatecznie plan co do obiektów i urządzeń usługowo-produkcyjnych, bowiem rysunek planu trzeba odczytywać z uwzględnieniem części tekstowej planu, a z takiego odczytania kolizja, o jakiej piszą skarżący, nie wynika. W części graficznej określono jedynie przeznaczenie podstawowe terenu, zaś w części tekstowej, gdzie są te obiekty wymienione, także przeznaczenie dopuszczalne (uzupełniające) Ad. 5. Gmina wyjaśniła w odpowiedzi na skargę, że plan zagospodarowania zatwierdzony uchwałą Rady z 17 stycznia 2017 r. został unieważniony przez Wojewodę, po czym ponowiono czynności planistyczne (art. 17 pkt. 6 lit. a, tiret 4 i 8 u.p.z.p.), a następnie wyłożono ponownie projekt planu do publicznego wglądu z informacją o możliwości zgłaszania uwag ( tom: "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia w Gminie Jeleśnia. Dokumentacja prac planistycznych" , cz. 3). Skarżący uwag nie złożyli. Uwzględniając uwagi dotyczące przywrócenia przeznaczenia terenu zgodnie z planem z 2005 r. na tym etapie dokonano pewnych zmian w § 21 projektu, zabezpieczając je postanowieniami § 8 pkt. 3 oraz § 16 nakazującymi dostosowanie prowadzonej działalności do prawnie dopuszczalnych standardów dotyczących uciążliwości dla środowiska powodowanych przez hałas, zanieczyszczenie powietrza, wody oraz gleby. Nie można doszukać się tutaj ani naruszenia procedury planistycznej (tym bardziej istotnego naruszenia), ani też przekroczenia granic włdztwa planistycznego. Ad. 6. Stanowisko o niezgodności planu ze Studium skarżący wywodzą z faktu, iż rozstrzygnięciem nadzorczym z 3 kwietnia 2014 r. Wojewoda Śląski stwierdził nieważność § 3 uchwały Rady Gmina Jeleśnia z 28 lutego 2014 r. w sprawie przyjęcia Studium, co, w ocenie skarżących, doprowadziło do przywrócenia uprzednio obowiązującego Studium z 2000 r., zmienionego w 2002 r. (dalej: Studium z 2002 r.) Natomiast stanowisko Rady, wyrażone w związku z przyjęciem planu w dniu 1 grudnia 2017 r. w sprawie zgodności planu ze studium, dotyczyło Studium z 2014r. Jak wynika z akt sprawy (tom: "Jeleśnia. Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy", s. 3, luty 2014 r.) Studium z 2002 r. przy sporządzaniu nowego Studium z 2014 r. to wcześniejsze (z 2002 r.) potraktowano jako akt obowiązujący, do którego wprowadzono zmiany wynikając m.in. z projektu uchwały zmieniającej Studium, datowanej na 12 grudnia 2008 r. Wprowadzone zmiany zostały graficznie wyróżnione w tekście aktu. Co za tym idzie, przedmiotem oceny Rady nie była kwestia zgodności ze Studium z 2002 r., ale z 2014 r. Ad. 7. wprowadzenie do lokalnego porządku prawnego obowiązujące podstawy prawne ingerujące w prawo dobrze nabyte przez skarżących i ich sytuację administracyjnoprawną; Ad. 8. Jak to wykazano wyżej, nie stanowi naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska to, że w planie dopuszczono możliwość oddziaływania zakładów produkcyjnych, zwłaszcza zlokalizowanych na terenach mieszkalnych, na nieruchomości sąsiednie w granicach nieprzekraczających przewidzianych prawem poziomów uciążliwości. Jeśli chodzi o skargę spółki, to jej istotą jest problem wprowadzenia w planie zakazu realizacji ujęć wodnych na dla celów przemysłowych na określonych terenach. Ujęcie wody to zespół budowli i powiązanych z nimi urządzeń, przeznaczonych do poboru wody dla potrzeb gospodarczych i bytowych. Przemysł to dział produkcji materialnej, w którym wydobywanie zasobów przyrody i dostosowanie ich do potrzeb ludzi odbywa się na dużą skalę, na zasadzie podziału pracy i za pomocą maszyn (Encyklopedia PWN z 2005 r.). Oznacza to zatem zakaz budowania ujęć wód podziemnych dla "A" S.A., który czerpie wodę dla potrzeb związanych z zaopatrzeniem ludzi, czyni to na dużą skalę i przy wykorzystaniu maszyn i urządzeń. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan taki, jak wynika z art. 1 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy, powinien być ukierunkowany na cele naczelne, to jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Definicję "ładu przestrzennego" zawiera art. 2 pkt 1 u.p.z.p., stanowiący, iż ilekroć mowa jest w komentowanej ustawie o "ładzie przestrzennym" – należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Również określenie "zrównoważony rozwój" zostało zdefiniowane w komentowanej ustawie, jednakże przez odesłanie do innej ustawy. Artykuł 2 pkt 2 u.p.z.p. stanowi, że ilekroć w komentowanej ustawie mowa jest o "zrównoważonym rozwoju", należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. z 2018 r., poz. 799, dalej: p.o.ś.).Chodzi tutaj o taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Plan zatem powinien zawierać dwie podstawowe wartości, jakimi są ład przestrzenny oraz zrównoważony rozwój (art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (3), prawo własności (7), potrzeby interesu publicznego (9), potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (10), potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności (13). Zaopatrzenie ludności w wodę to nie tylko zaopatrzenie zbiorowe, o jakim mowa w ustawie z dnia z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. z 2018 r., poz. 1152, dalej: u.z.z.w.), a więc nie jest tylko kwestia dostarczania wody przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 4 pkt. 21 tej ustawy), ale zaopatrzenie rozumiane szerzej, w tym również takie, jakie stanowi przedmiot działania spółki. Gmina przygotowując plan zagospodarowania przestrzennego powinna kierować się, z jednej strony, potrzebami i uwarunkowaniami lokalnymi, natomiast z drugiej strony, zakresem uprawnień przyznanym jej w tej materii przez ustawodawcę. Ten zakres uprawnień gminy zwykło się określa jako "władztwo planistyczne", wyznaczone z kolei z zasadami sporządzania planu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zasady te określają w istotnej części przepisy u.p.z.p., w tym art. 15 ust. 2 – 4, uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587, dalej: rozporządzenie). W tym drugim akcie przewidziano formy (instrumenty) planistyczne, którymi w większości przypadków będą nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt. 3 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Zakaz realizacji ujęć wody dla celów przemysłowych w terenach oznaczonych symbolami "R", "Z", "ZE", "ZW", "ZL", "USw" znajduje się w rozdziale II planu, zawierającym przepisy dla całego obszaru objętego planem, w części "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego". Zgodnie z § 4 pkt. 3 "a" rozporządzenia, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.), W myśl art. 72 ust. 1 pkt. 3 i 4 p.o.ś., w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni, a także uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki rolnej. Warunki te (wymagania) określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań (art. 72 ust. 4). Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt. 3 p.o.ś., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Warunki korzystania z wód regionu wodnego oraz warunki korzystania z wód zlewni ustala, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu, po ich uzgodnieniu z Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, kierując się ustaleniami planu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a (art. 120 ust. 1 obowiązującej w dacie przyjęcia planu ustawy z 8 lipca 2001 r. Prawo wodne, t.j. z 2017 r., poz. 112, dalej: p.w). Strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57 (art. 58 ust. 1 p.w.). Podobnie obszar ochronny zbiornika wód śródlądowych ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, wskazując zakazy, nakazy lub ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 59.ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, wskazując zakazy, nakazy lub ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 59 (art. 60 p.w.). Analiza postanowień § 4 pkt. 3 rozporządzenia w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 3 i 4 oraz art. 73 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.ś., a także regulacji zawartych w ustawie- Prawo wodne dotyczących "warunków korzystania z wód regionu wodnego i zlewni" "stref ochronnych ujęć wód" oraz "obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych" uzasadnia twierdzenie, iż ograniczenia z zakresu gospodarki wodnej mogą zostać przyjęte w planie tylko w sytuacji, w której wynikają one ze wskazanych wyżej aktów prawa miejscowego, podejmowanych przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej bądź też wynikają z opracowań ekofizjograficznych wskazujących na konieczność określenia warunków utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska, w tym w zakresie gospodarki wodnej. Z dokumentów planistycznych, również ze Studium jak i z samego planu miejscowego nie wynika, aby podstawa wprowadzenia ograniczeń w postaci realizacji ujęć wody dla celów przemysłowych znajdowała uzasadnienie w takich aktach prawnych lub opracowaniach ekofizjograficznych. Nie powołuje się także na nie Gmina w odpowiedzi na skargę. Wobec tego wprowadzenie rzeczonego zakazu przyjdzie uznać za istotne naruszenie prawa ze względu na przekroczenie władztwa planistycznego gminy i uchybienie przez to zasadom sporządzania planu miejscowego. Uzasadnia to, w świetle art. 28 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie nieważności § 8 ust. 11 uchwały. Podzielić także należy stanowisko wyrażane w skardze, iż władztwo planistyczne gminy nie obejmuje kwestii związanych z gospodarowaniem wodami podziemnymi, których ograniczenie to dotyczy. Stosownie do art. 10 ust. 1a .p.w. wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa, do którego należy obowiązek gospodarowania tymi wodami. Zgodnie z art. 32 pkt. 1 p.w., wody podziemne wykorzystuje się przede wszystkim do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz na cele socjalno-bytowe. Jedną z prawnych form realizacji zadań w zakresie gospodarowania wodami stanowi pozwolenie wodnoprawne, które nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 125 pkt. 2 p.w.). Nie wynika z tego przepisu, że można w planie miejscowym wprowadzić zakaz wydawania pozwoleń wodnoprawnych, jak również zakaz budowy ujęć wody, których pozwolenia te miałyby dotyczyć. Natomiast zakaz ujęty w § 8 pkt 11 uchwały oznacza w istocie rzeczy nie tyle niedopuszczalność realizacji ujęć wody do celów przemysłowych, ale ograniczenie uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa związanych z gospodarowaniem wodami podziemnymi, jak również wyłączeniem w tym zakresie obowiązków publicznoprawnych, wynikających nie tylko z przepisów Prawa wodnego, ale i ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1235). Wody podziemne, obok wód powierzchniowych i morskich, a także lasów państwowych, złóż kopalin oraz zasobów przyrodniczych parków narodowych ustawa ta zalicza się do strategicznych zasobów naturalnych kraju (art. 1). Gospodarowanie tymi zasobami, jak stanowi art. 3, prowadzone zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w interesie dobra ogólnego. Trzeba także zauważyć, że w trakcie postępowania zmierzającego do przyjęcia mpzp projekt planu nie podlegał uzgadnianiu czy nawet opiniowaniu z organami reprezentującymi Skarg Państwa w zakresie gospodarowania wodami do niego należącymi. Obecnie podlega uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ale tylko w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Może to świadczyć o tym, że kwestia ustalania zasad gospodarowania wodami publicznymi pozostaje poza zakresem materii planistycznych, a tym samym poza zakresem władztwa planistycznego gminy. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty podnoszone w skardze spółki, uzupełnione pismem procesowym z 15 maja 2018 r., to część z nich ze względów przytoczonych wyżej Sąd podziela. Chodzi o zarzuty sformułowane w pkt. 2 i 7. Ad. 2. Doszło do naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3,4 i 6 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519 t.j., dalej PrOchrŚrod) w zw. z § 4 pkt 3 lit a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164; poz. 1587) poprzez wprowadzenie w § 8 ust. 11 tekstu MPZP - wśród zasad ochrony środowiska - zakazu realizacji ujęć wody do celów przemysłowych w terenach rolnych leśnych. Ad. 6. Naruszono art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu realizacji ujęć wód na terenach oznaczonych symbolami R, Z, ZE, ZW, USw dla celów przemysłowych (§ 8 pkt 11), ale nie z tej racji, że zakaz taki nie został przewidziany w obowiązującym w gminie Studium, lecz z powodu jego bezprawności. Sąd nie stwierdził naruszenia § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283 t.j.) w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez użycie w § 8 pkt 11 MPZP nieprecyzyjnego określenia "woda do celów przemysłowych", skoro przy zastosowaniu wykładni językowej nie powinno ono rodzić wątpliwości interpretacyjnych (ad. 3). Zdaniem Sądu nie było w przedmiotowej sprawie obowiązku ponownego uzyskiwania opinii i uzgodnień do projektu planu w zakresie wskazywanym przez spółkę, stąd nie doszło do naruszenia art. 17 pkt 6 lit a u.p.z.p. (ad. 4). Jeśli zakaz przyjęty w planie miał charakter bezprawny, to nie można jednocześnie wywodzić, iż uchwała w tej części powinna zawierać uzasadnienie (ad. 5), jak również dopatrywać się naruszenie art. 17 ust. 5 u.p.z.p. oraz w § 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak uwzględnienia w skutków finansowych wszystkich następstw finansowych związanych z ustaleniami w szczególności wynikających z uniemożliwienia i ograniczenia korzystania nieruchomości i prowadzenia działalności przez skarżącego (ad. 7). Wreszcie, nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy pominięcie na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Jeleśnia istniejących ujęć wód podziemnych, znajdujących się na działkach o nr 6, 7, 8 i 9, których zasoby wodne zostały udokumentowane i zatwierdzone decyzją Starosty [...] znak [...] z dnia [...] r., oraz studni na działkach o nr 10, 11, 12, których zasoby wodne zostały udokumentowane i zatwierdzone decyzjami [...] z dnia [...]r., oraz na działkach o nr 13, 14, 15, których zasoby wodne zatwierdzono decyzją [...] z dnia [...]r. (ad. 1 a). Wyeliminowanie z obrotu prawnego § 8 pkt 11 planu i tym samym brak ograniczeń z niego wynikających czyni ten zarzut bezprzedmiotowym, bowiem o możliwości realizacji ujęcia wody podziemnej będzie decydował nie plan, ale właściwy organ administracji uprawniony do wydania zezwolenia wodnoprawnego. Sąd, zważywszy na przyjęte wyżej ustalenia, nie aprobuje wyjaśnień odnoszących się do zarzutów skargi, podnoszonych przez Wójta w odpowiedzi na skargę. Nie ma dla sprawy znaczenia kwestia lokalizacji na terenie obejmującym działki o nr 6, 8,7, 9 oraz 16 "alternatywnej lokalizacji gminnej oczyszczalni ścieków", skoro formalnie jest możliwe usytuowanie ujęć wody podziemnej po uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego. Nie zachodzi kolizja z przepisami szczególnymi, w tym wynikającymi z u.o.g.r.l i .p.o.ś. Nie ma także przeszkód prawnych, aby ujęcia wody były realizowane na terenach rolniczych. Nie zmienia to przeznaczenia rolniczego takich gruntów. Co do ewentualnych przeszkód do lokalizacji ujęć wody na terenach rolnych to należy zauważyć, że kwalifikowanie terenów zajętych pod ujęcia wody jako przemysłowe, podobnie jak inne dane zawarte w ewidencji gruntów mają charakter informacyjny. Nie oznacza to, że nie może nastąpić zmiana kwalifikacji zgodnie z którą teren rolniczy w części czy w całości zostaje przeznaczony na cele przemysłowe i konsekwencją tego będzie konieczność dokonania zmian w ewidencji (aktualizacji) w trybie określonych w p.g.k. Idąc tokiem rozumowania Wójta nie byłoby np. możliwe dokonanie wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, co przewiduje wyraźnie u.o.g.r.l. Odnośnie spraw związanych z decyzją Starosty z [...] r. zdaniem Sądu wynika tylko tyle, że Dyrektor RZGW uchylił pozwolenia wodnoprawne udzielone tą decyzją i odmówił ich udzielenia, zaś sąd administracyjny nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do decyzji Prezesa KZGW odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora RZGW. Wobec tego sąd dokonywał oceny jedynie w zakresie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. (a także z urzędu oceny pozostałych przesłanek nieważności) i takiej nie stwierdził. W przedmiotowej sprawie problem jest jednak inny, niż to czy jest dopuszczalna lokalizacja ujęć wody na terenach rolnych, ale czy jest możliwe wprowadzenie do planu zakazu lokalizacji takich ujęć. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę A. P. i J. P. oraz stwierdził w części nieważność uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.