II SA/Gl 1448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r., zmodyfikowanym w dniu [...] r. M. C. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dwóch segmentów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr "1" przy ul. [...] o pow. [...] ha. We wniosku podano, iż powierzchnia zabudowy obu segmentów wyniesie [...] m2, wysokość budynku – [...] m, dach czterospadowy o kacie nachylenia [...]. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent miasta B. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W terminie otwartym do wniesienia odwołania wnioskodawca zwrócił się do organu I instancji o jej zmianę poprzez usunięcie treści na stronie trzeciej, a która prawdopodobnie stawiła fragment innej decyzji. Organ I instancji pismo wnioskodawcy zakwalifikował jako odwołanie i działając na podstawie art. 132 § 2 i 3 Kpa kolejną decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję z dnia [...]r. i ustalił warunki zabudowy. Jednakże wskutek odwołania D. P. (właścicielki nieruchomości sąsiedniej), decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Również kolejna decyzja tego organu z dnia [...]r. wskutek odwołania D. P. została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania na mocy decyzji Kolegium z dnia [...]r. Następnie decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. uchylił własną decyzję z dnia [...]r. oraz ustalił warunki dla planowanej inwestycji, określając linię zabudowy w odległości [...] m od granicy północno-wschodniej nieruchomości, wysokość budynku – [...] m od poziomu terenu i nie większą niż trzy kondygnacje, w tym poddasze mieszkalne, dach wielospadowy lub dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od [...] do [...], stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działek – do [...]%, szerokość elewacji frontowej – do [...] m, ilość miejsc parkingowych – [...] na jedno mieszkanie. Po rozpoznaniu odwołania D. P. decyzją z dnia [...]r. SKO w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jednakże wskutek skargi D. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 684/10 uchylił decyzje organów obydwu instancji, stwierdzając brak prawidłowych załączników, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 16, poz. 1588). Sąd wskazał, że decyzja nie zawierała w ogóle wymaganego załącznika, stanowiącego część tekstową analizy. Natomiast część graficzna nie spełnia wymagań rozporządzenia, gdyż nie ilustruje w czytelny sposób granic analizowanego terenu, co powoduje, że parametry inwestycji nie poddają się weryfikacji. Jednakże Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że w toku niniejszego postępowania nie podlegają badaniu kwestie, związane z lokalizacją obiektu na działce i jego wpływie na zamierzenie. Zastrzeżenie, że decyzja nie narusza uzasadnionych interes osób trzecich, a projekt budowlany należy opracować zgodnie z przepisami, są zatem dostatecznymi rozstrzygnięciami w tym zakresie na etapie ustalania warunków zabudowy. Za uzasadnione Sąd przyjął także, wykluczenie zabudowań znajdujących się w drugiej linii dla inwestycji planowanej w pierwszej linii wzdłuż ulicy [...] (str. 6 uzasadnienia). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. C. Jednakże skarga kasacyjna została oddalona na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 611/11. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania D. P. decyzja ta została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji na podstawie decyzji Kolegium z dnia [...] r. nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że przedmiotowe postępowanie po decyzji organu I instancji z dnia [...]r. prowadzone było w ramach samokontroli z art. 132 Kpa. Zatem błędnie wydano nowe warunki zabudowy w sytuacji, gdy w obrocie funkcjonuje decyzja z dnia [...]r., której nie uchylono do tej pory. Nadto, Kolegium za błędne uznało określenie poszczególnych parametrów planowanej inwestycji przez użycie zwrotu "nie powinna być większa niż", gdyż jest to stwierdzenie niedookreślone, mogące w przyszłości na etapie realizacji inwestycji budzić wątpliwości interpretacyjne. Zdaniem Kolegium, wartości poszczególnych parametrów powinny wyrażać się w konkretnie określonej liczbie procent albo w konkretnym ułamku dziesiętnym i niepoprawne jest określenie tych parametrów w formie "widełek". Dla poparcie stanowiska organ II instancji – przywołał orzecznictwo sądowe. W tym stanie rzeczy po kolejnym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] działając na podstawie art. 132 § 2 i 3 i art. 104 Kpa oraz art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) orzekł: 1. po rozpatrzeniu odwołania M. C., po udzieleniu zgody przez pozostałe strony postępowania uchylił decyzję z dnia [...]r. o warunkach zabudowy ; 2. po rozpoznaniu wniosku inwestora ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: p.n. "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (max. 4 lokale mieszkalne)", na nieruchomości oznaczonej jako działka nr: "1" obręb: [...] ul. [...] w B.: a) linia zabudowy: nieprzekraczalna w odległości [...] m od granicy wnioskowanej działki z ul. [...], zgodnie z zał. graficznym. Planowana zabudowa powinna zachować odległości od granicy sąsiedniej działki i istniejących obiektów wymagane przepisami techniczno-budowlanymi, b) wielkość powierzchni zabudowy: od [...] % do [...] % powierzchni działki, tj. od [...] do [...] m2 (łącznie dla dwóch budynków), c) udział powierzchni biologicznie czynnej: minimum [...] % powierzchni działki, d) wysokość nowej zabudowy: wysokość części nadziemnej od [...] do [...] kondygnacji w tym poddasze mieszkalne, oraz od [...] do [...] m, licząc od poziomu terenu istniejącego przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej górnej powierzchni pokrycia dachu. Dopuszcza się podpiwniczenie, e) szerokość elewacji od strony frontu działki: od [...] do [...] m (łącznie dla dwóch budynków), f) geometria dachu: dach dwu - lub wielospadowy kalenicowy symetryczny o nachyleniu głównych połaci od [...] do [...]. Nadto, w decyzji – określono wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Załącznikami do decyzji uczyniono: 1) mapę zasadniczą w skali 1:500, z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren wnioskowanej inwestycji, 2) wyniki analizy zagospodarowania - część pisemna, 3) wyniki analizy zagospodarowania - część graficzna w skali 1:500. W motywach organ I instancji podniósł, że działka, której dotyczy wniosek, położona jest w terenie, dla którego miasto nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sposób postępowania ustala ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznaczył wokół wnioskowanej nieruchomości obszar, na którym przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy. Przeprowadzono analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się lokalizację inwestycji. Na podstawie w/w analizy stwierdzono, że spełnione są łącznie warunki umożliwiające wydanie niniejszej decyzji wynikające z art. 61 ust.1 u.o p.i z.p.): 1) co najmniej jedna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu (np. budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej na dz. "2" i "3"), 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, bezpośredni z ul. [...], 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia, 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia rolnego i leśnego, ponieważ nie stanowi takiego gruntu (oznaczony jako B w ewidencji), 5) niniejsza decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 4 pkt. 1), obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy graficznej wynika, że linia zabudowy ma charakter uskokowy, budynki zlokalizowane są w zróżnicowanych odległościach od pasa drogowego. Zgodnie z § 4 ust 3 w/w rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie linia zabudowy na działkach bezpośrednio graniczących z terenem objętym wnioskiem znajduje się odpowiednio w odległości [...] m (narożnik północno-wschodni głównej bryły budynku ul. [...]) oraz w odległości [...] m od granicy działki z drogą (budynek ul. [...] w drugiej linii zabudowy). Organ odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy jako kontynuacji linii zabudowy budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego, ponieważ takie ustalenie uniemożliwiłoby zabudowę wnioskowanej działki. W związku z powyższym organ wyznaczył linię zabudowy na podstawie § 4 pkt. 4 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Organ ustalił linię zabudowy w odległości [...] m od granicy działki, tj. w linii budynku sąsiedniego ul. [...] na dz. "1" oraz w takiej odległości jak północno-wschodni narożnik głównej bryły budynku ul. [...] na działce "4". W postępowaniu uzupełniającym organ sporządził ponownie analizę średniej wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W toku analizy wykorzystano aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia zabudowy na działkach sąsiednich jest zróżnicowana i wynosi od [...] do [...] %, średnio [...] %. Organ ustalił wielkość powierzchni zabudowy w zakresie od [...] % (czyli wskaźnika takiego jak dla działki sąsiedniej nr "5") do średniej, tj. [...] % powierzchni działki. Organ odstąpił od ustalenia szerokości elewacji frontowej z tolerancją do [...] % w myśl § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia ze względu na szerokość wnioskowanej działki, która wynosi ok. [...] m. Organ określił łączną dla dwóch budynków szerokość elewacji frontowej od 10 m (tj. taką jak budynek sąsiedni ul. [...]na dz. "5") do [...]m (tj. do średniej w obszarze analizy). Nadto, organ I instancji wyjaśnił, że ustalił wskaźniki nowej zabudowy, jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Ustalenie takie jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA II OSK 1955/10 z dnia 28 lipca 2011 r., zgodnie z którym wyznaczenie parametrów nowej zabudowy w granicach tolerancji "od - do" jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy, mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego. Celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest ustalenie konkretnych wymiarów budynku lecz wskazanie koniecznych warunków przyszłej zabudowy w sposób uwzględniający zasadę "dobrego sąsiedztwa". Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o ostatecznym kształcie budynków, ani o rozwiązaniach technicznych lecz określa wyłącznie ogólne parametry inwestycji). Również Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku Sygn. akt II OSK 229/11 z dnia 24 kwietnia 2012 r., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 430/10 nie zakwestionował przedziałowego określania współczynników nowej zabudowy, nie znajdując podstaw do rygorystycznego traktowania kwestii wymagań dotyczących nowej zabudowy. Prawodawca w w/w aktach prawnych nie posługuje się żadnymi kategorycznymi sformułowaniami, stosuje wskazania np. wyznacza się na podstawie..., wyznacza się jako..., ustala się odpowiednio..., dopuszcza się wyznaczenie..., co jest zgodne również z regułami wykładni językowej i funkcjonalnej. Sąd uznał określenia parametrów architektonicznych nowej zabudowy w sposób absolutnie konkretny za błędny, ponieważ rodzi on niebezpieczeństwo naruszenia konstytucyjnej zasady równości podmiotów oraz ogranicza prawa do zabudowy wynikające z art. 6 ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi i nie może być postrzegany jako jedyna możliwość zapewnienia ładu przestrzennego. Postulowany sposób kształtowania przestrzeni można zapewnić zdaniem Sądu na podstawie przeprowadzonej analizy i jej wyników, ustalając poszczególne parametry i cechy architektoniczne stosując wielkości dopuszczalne (np. używając przyimka "do") lub określając wymagania alternatywnie, pod warunkiem, że znajduje to nie budzące wątpliwości uzasadnienie i potwierdzenie w wynikach analizy i mieści się w przedziale wielkości średnich lub tolerowanych jako dopuszczalne w przypadku cech określonych liczbowo lub odpowiada cechom posiadanym przez obiekty występujące w obszarze analizowanym, jeżeli są one ustalane opisowo. Zdaniem organu I instancji, zakres wniosku określony art. 52 u.p.z.p nie daje podstaw żądania od wnioskodawcy precyzyjnych ustaleń inwestycji na etapie warunków zabudowy. Zgodnie z "Komentarzem Planowanie i Zagospodarowanie Przestrzenne" pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego (Wyd. C. H. Beck Warszawa 2009), we wniosku należy zamieścić opis planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i przeznaczenia obiektów budowlanych. Wniosek powinien zatem zawierać projekt urbanistyczny uzupełniony stosownym opisem. Użyte w komentarzu pojęcie projektu urbanistycznego nie jest prawnie zdefiniowane. Zdaniem organu, dopiero projekt budowlany w sposób konkretny i ścisły określa parametry nowej zabudowy, którego jednak organ nie ma prawa żądać na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Żądanie takie byłoby sprzeczne z art. 52 ust. 3 i art. 56 u.p.z.p. Przeciwko słuszności kontrowersyjnej tezy o konieczności ustalania parametrów nowej zabudowy ścisłą wartością liczbową, przemawiają liczne względy wiedzy pozaprawnej z dziedziny architektury, urbanistyki i planowania przestrzennego. Określenie wskaźników wielkości powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej "precyzyjnie" (tzn. bardziej dokładnie niż "w sposób przedziałowy"), to określenie ścisłą wartością liczbową, bez jakiejkolwiek tolerancji, sztywne, restrykcyjnie. W praktyce niemożliwe jest ścisłe określenie wszystkich parametrów technicznych istniejącej zabudowy (wymiarów) bez pomiarów budowlanych lub geodezyjnych i ścisłe określenie parametrów technicznych (wymiarów) nowej zabudowy bez projektu budowlanego. Niemożliwe jest też wykonanie projektu budowlanego zgodnie ze ścisłymi parametrami technicznymi (wymiarami) ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Projekt taki przeczyłby podstawowej zasadzie sztuki zawodowej, która wymaga prawidłowego łączenia trzech aspektów budowania: funkcji, formy i konstrukcji. Projekt budowlany stawiający za cel jedynie uzyskanie konkretnych wymiarów np. w kalenicy niweczyłby rzeczywiste potrzeby użytkowe inwestora. Organ podkreślił, że wyliczony matematycznie średni parametr istniejącej zabudowy stanowi jedynie pojęcie abstrakcyjne, mające z rzeczywistością mało wspólnego ponieważ w analizowanym obszarze najczęściej nie istnieje nawet jeden budynek o gabarytach takich, jak średnie. Istnieją natomiast budynki odbiegające od średniej, których parametry po dodaniu i podzieleniu tworzą tę średnią. Analiza (inwentaryzacja) istniejącej zabudowy, oraz jej przyszła wizja (planowanie) wymagają kwalifikacji wykształconych na bazie unikalnej cechy projektanta, jaką jest wyobraźnia przestrzenna. Dlatego ustawodawca powierzył sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy osobom z odpowiednim kwalifikacjami zawodowymi. Analiza i projekt decyzji sporządzone w postępowaniu administracyjnym przez urbanistę lub architekta mają w sprawie rangę dowodu porównywalnego z opinią biegłego. W związku z powyższą argumentacją organ ustalił wskaźniki nowej zabudowy jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Tylko wielkość powierzchni biologicznie czynnej określono wskaźnikiem minimalnie wymaganym, ponieważ przepisy art. 74 i 75 Prawa ochrony środowiska, wymagają przekształcania elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne. Odnosząc się zaś do uwag D. P., zawartych w piśmie z dnia [...]r., tj: 1. niekonkretne ustalenie parametrów nowej zabudowy, 2. bezpodstawne ustalenie linii nowej zabudowy oraz brak argumentacji organu odnośnie przyjęcia większego obszaru analizowanego, 3. zasadność wyznaczania średniego wskaźnika zabudowy jako wyznacznika parametrów wnioskowanej inwestycji, 4. określenie parametrów nowej zabudowy (tj. wskaźnika powierzchni zabudowy i geometrii dachu) w sposób sprzeczny z wynikami analizy urbanistycznej oraz brak ustaleń kalenic dachów w stosunku do frontów działek w obszarze analizowanym, organ stwierdził co następuje: Odnośnie pkt. 1, tj. przedziałowego ustalenia parametrów nowej zabudowy organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji i wyjaśnienia w tym zakresie uważa za wystarczające. Odnośnie pkt. 2, organ nie podzielił twierdzenia strony o bezpodstawnym ustaleniu linii nowej zabudowy. Przesłanki jakimi organ się kierował przy ustalaniu tego parametru zostały zawarte na str. 4 uzasadnienia niniejszej decyzji. Zarzut braku argumentacji dla przyjęcia "większego obszaru analizy" jest bezzasadny, ponieważ wyznaczony przez organ obszar analizy stanowi minimalny zakres wymagany przepisami (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Dokładny sposób określenia obszaru analizy organ zawarł w pkt. 1 wniosków analizy (część pisemna). Odnośnie pkt. 3, organ ustalił wielkość powierzchni zabudowy zgodnie z § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia na podstawie średniej, tj. od [...] % (czyli wskaźnika takiego jak działka sąsiednia nr "5") do średniej, tj. [...] % powierzchni działki. Organ nie podzielił twierdzenia strony, aby w przedmiotowej sprawie zasadne było wyznaczenie wskaźnika zabudowy innego niż średnia. Odnośnie pkt. 4, wbrew twierdzeniu strony ustalony wskaźnik zabudowy wynika z analizy zgodnie z uzasadnieniem decyzji (str. 4) oraz zgodnie z wyjaśnieniami do zarzutu nr 3. Wbrew twierdzeniu strony ustalona geometria dachu również nie jest sprzeczna z wynikami analizy. Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia geometrię dachów ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zdaniem organu, ustalenie geometrii dachu nowej zabudowy jest zgodne z zapisami pkt. 5 ppkt. 5) wniosków analizy, tj. "geometria dachów: zróżnicowana. Dominują dachy dwu i wielospadowe o nachyleniu ponad [...], występują też dachy płaskie". Organ nie podzielił także zarzutu braku ustalenia kierunków kalenic w obszarze analizowanym, ponieważ zostały one oznaczone na załączniku graficznym wyników analizy zagospodarowania. Organ przeanalizował kierunek kalenic i w związku ze zróżnicowanym ich ułożeniem, odstąpił od ustalenia kierunku głównej kalenicy dla wnioskowanej zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji orzekł jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D. P., wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz brak uwzględnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zaleceń organu odwoławczego, zawartych w decyzji z dnia [...]r. Zarzuciła też naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie jej interesu jako właścicielki sąsiedniej nieruchomości oraz niejednoznaczne określenie parametrów planowanej inwestycji. Odwołująca podała, że wymagania dotyczące projektowanego zamierzenia powinny być określone konkretnie i podniosła zastrzeżenia odnośnie ustalonej linii zabudowy, przyjętego zakresu analizy przestrzennej, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wysokości nowej zabudowy i geometrii dachu. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, organ prowadzący przedmiotowe postępowanie powinien oznaczyć stosowne granice i właściwą argumentacją uzasadnić przyjęty zakres obszaru analizowanego, gdyż § 3 rozporządzenia wskazuje tylko na minimalne wymiary - co najmniej trzykrotna szerokość frontu działki, co też w przedmiotowej sprawie uczyniono. W części opisowej analizy jej autor podał zaś motywy, którymi kierował się przy wyznaczaniu granic analizy przestrzennej, a które w ocenie Kolegium zasługują na uwzględnienie. Przyjęcie przy wyznaczeniu obszaru analizy promienia o 1 m większego od min. zakresu, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Przy wyznaczaniu zakresu analizy przestrzennej organ nie może stosować automatyzmu, lecz powinien dokonać oceny sytuacji faktycznej w granicach pewnego luzu decyzyjnego. Zdaniem Kolegium działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, która z jednej strony nie może być pojmowana zbyt rozlegle, gdyż poruszając się w pojęciu sąsiedztwa ustawodawca narzuca pewną bliskość, a z drugiej strony przedmiotowego sąsiedztwa nie można traktować w znaczeniu wąskim, ograniczając je wyłącznie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem, na którym planowane jest określone zamierzenie inwestycyjne. Elementem prawa własności jest wolność jej zagospodarowania i w tym kontekście należy interpretować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też w przypadku, gdy sformułowania w niej zawarte są niejasne, tak jak np. sąsiedztwo, to należy je interpretować na korzyść uprawnień właścicielskich. Wąskie rozumienie sąsiedztwa ogranicza w większym stopniu wolność zabudowy niż rozumienie szerokie, ponieważ drastycznie zawęża możliwość wydawania decyzji o warunkach zabudowy, blokując tym samym w wielu przypadkach proces inwestycyjny. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zatem wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać - w ujęciu funkcjonalnym - za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, zaś do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że przynajmniej jedna nieruchomość posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującej Kolegium uznało za zasadne złagodzenia swojego stanowiska w tym zakresie, a to z uwagi na aktualne rozbieżne orzecznictwo sądowe. Wprawdzie parametry nowej zabudowy powinny być zasadniczo określone w sposób konkretny, precyzyjny, niemniej jednak za dopuszczalne uznać należy ustalenie cech planowanej inwestycji poprzez wskazanie wartości granicznych ("od...do"). Organ I instancji określił zaś warunki dotyczące projektowanego przedsięwzięcia w dopuszczalny sposób, a w jej uzasadnieniu wyczerpująco ustosunkował się do wybranej formy ustalenia parametrów. W ocenie Kolegium, nie narusza to wymagań ładu przestrzennego, odpowiada ustaleniom poczynionym w analizie przestrzennej, a zarazem pozwoli na swobodne, ale nie dowolne, podjęcie rozstrzygnięcia przez organ budowlany w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nadto Kolegium uznało, że w § 4 ust. 4 rozporządzenia zawiera klauzulę pozwalającą określić linię zabudowy w sposób odmienny, jeżeli wynikać to będzie z analizy przestrzennej. Organ I instancji w oparciu o ustalenia analizy przestrzennej ustosunkował się do przedmiotowej problematyki i podał motywy, którymi kierował się przy wyznaczeniu linii zabudowy. W kontekście przedstawionego powyżej pojęcia działki sąsiedniej, brak jest podstaw do nieuwzględnienia przy ocenie zasady dobrego sąsiedztwa zabudowy, która objęta jest granicami analizy przestrzennej. Z kolei w myśl § 7 powyższego rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a gdy wysokość przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W analizie ustalono średnią wysokość zabudowy w postaci ilości kondygnacji - [...] a w zaskarżonej decyzji organ przyjął w sposób dopuszczalny wysokość w przedziale [...] kondygnacje (analogicznie określając w jednostkach miary, tj. [...] m). Zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie przestrzennej ustalono, iż średnio wskaźnik wynosi [...] %, a w decyzji ustalono ten parametr w elastyczny sposób przyjmując dopuszczalny zakres [...] %, podając jednocześnie w uzasadnieniu motywy, którymi kierowano się przy jego określaniu. Zgodnie z przepisem § 8 w/w rozporządzenia, geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie podano w analizie przestrzennej, iż na działkach sąsiednich geometria jest zróżnicowana - dominują dachy dwu i wielospadowe o nachyleniu ponad [...], a w konsekwencji przedmiotowy parametr odpowiednio ustalono w zaskarżonej decyzji. Przepisy rozporządzenia, powyżej przewidują linię zabudowy, współczynnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu i geometrię dachu, to jednak nie określają sposobu i trybu ustalenia parametru w postaci współczynnika powierzchni biologicznie czynnej. Z kolei przepis § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosownych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) stanowi, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności udział powierzchni biologicznie czynnej. W konsekwencji skoro istnieje wymóg określenia w/w parametru, a brak w tym zakresie wytycznych odnośnie jego ustalania, należy w tym zakresie, uwzględniając zakres planowanej inwestycji, oprzeć się na wiedzy uprawnionej osoby (urbanisty, architekta), mając jednocześnie na względzie wymagania ładu przestrzennego (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r. Sygn. akt II SA/Kr 759/10). Zdaniem Kolegium w przedmiotowej decyzji przewidziano też wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym odwołującej w zakresie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (pkt 2.7). W zaskarżonej decyzji ustalono, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto określono stosowne wymagania w zakresie ochrony środowiska poprzez wprowadzenie stosownych zakazów dla inwestora w zakresie wskazanych uciążliwości i wymóg ich ograniczenia do terenu wnioskowanej nieruchomości (pkt 2.2). Podano też, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedopuszczalne jest też przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Ograniczenie cudzych praw do nieruchomości może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej w związku z wydaniem pozwolenia budowlanego, zagrożenie czyichś praw - na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy - ma charakter tylko potencjalny. Z tych względów odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego D. P. domagała się uchylenia decyzji – organów obydwu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 80 Kpa z powodu nienależytego wyjaśnienia sprawy oraz art. 8 Kpa z uwagi na nieuzasadnioną zmianę stanowiska Kolegium w stosunku do motywów, zawartych w decyzji tego organu z dnia [...]r. Skarżąca w szczególności zarzuciła, że organy administracji nie uwzględniły jej interesu jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej, gdyż sporna inwestycja wpłynie negatywnie na sposób korzystania z jej nieruchomości i będzie uciążliwa z powodu niewłaściwego określenia jej parametrów, a mianowicie w sposób niejednoznaczny, pozwalający na dowolne ich ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czym naruszono także wymogi § 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań... Zdaniem skarżącej, w sposób dowolny i nieuzasadniony doszło też do wyznaczenia obszaru analizowanego wokół działki budowlanej (§ 3 rozporządzenia) oraz nieprawidłowo wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy (§ 4 rozporządzenia). W tym względzie skarżąca ponowiła argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucając dodatkowo, że organ ten posłużył się niezgodnie z powołanym rozporządzeniem pojęciem "wysokość nowej zabudowy", zaś wszelkie parametry określono w sposób odmienny od danych, zawartych w wynikach analizy urbanistycznej (§ 9 rozporządzenia). Dla poparcia argumentacji skarżąca przywołała orzecznictwo sądowe. Wreszcie, jej zdaniem parametry dla wnioskowanej inwestycji winny być ustalone w oparciu o zabudowę jednorodzinną, a zatem bez uwzględnienia budynków wielorodzinnych 4 – ro kondygnacyjnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, bowiem posłużenie się sformułowaniem "wysokość nowej zabudowy", nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W toku rozprawy sądowej uczestnicy postępowania M. C. i D. Z. jako obecny właściciel działki nr "1", objętej wnioskiem, na rzecz którego przeniesiono decyzję o warunkach zabudowy, wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego w takim stopniu, aby można było je kwalifikować jako mające wpływ na wynik sprawy, ani też organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej, które dawałyby podstawę do wznowienia postępowania, bądź mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy organy administracji należycie zebrały i oceniły materiał dowodowy i na tej podstawie prawidłowo stwierdziły, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej, zaś określenie parametrów spornej inwestycji – nie narusza przepisów obydwu rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Nadto, decyzje organów obydwu instancji zostały należycie i obszernie umotywowane, zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa, zaś skarżącej zapewniono wszelkie gwarancje procesowe. Podkreślić też należy, że zgodnie z wiążącymi wytycznymi, zawartymi w prawomocnym wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 684/10, wydana decyzja zawiera wymagalne załączniki, o których mowa w § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań..., które w sposób czytelny obrazują granice obszaru analizowanego oraz przedstawiają cechy poszczególnych obiektów, mieszczących się w tym obszarze. Wbrew zarzutom skarżącej, podniesionym w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w niniejszym postępowaniu nie określono też lokalizacji inwestycji w konkretnym miejscu, gdyż terenem inwestycji – wyznaczono całą działkę nr "1". Bezpodstawny jest zatem zarzut naruszenia jej praw i ograniczania możliwości korzystania z jej nieruchomości jako sąsiedniej, przy czym kwestia sposobu określenia wymagań w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, do których należy skarżąca, na etapie ustalania warunków zabudowy, została już przesądzona w motywach przywołanego i zacytowanego w tym fragmencie wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. (str. 6 uzasadnienia tego wyroku). Z mocy art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku, ma zaś walor wiążący organy administracji i skład orzekający w niniejszej sprawie. Zatem stwierdzić należy, że decyzja zawiera określenia, wymagane w art. 54 pkt 2 lit d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu... (pkt 2.7 decyzji organu I instancji), co jest też zgodne z wymogami z § 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa... Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczył też sposobu wyznaczania obszaru analizowanego i określenia parametrów spornej inwestycji, co nastąpiło w formie tzw. widełek, czyli poprzez podanie wielkości minimalnej i maksymalnej. W tym względzie skład orzekający podzielił pogląd organów obydwu instancji, a w szczególności co do pojęcia "działka sąsiednia" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak wynika z analizy przestrzennej, szerokość frontu działki ( od ulicy [...]), wynosi ok. [...] m. Obszar analizowany wyznaczono promieniem o długości ok. 67 m wokół działki, co w pełni odpowiada wymogom z § 3 cyt. rozporządzenia. Obszar analizowany wyznacza się bowiem wokół działki, a zatem z każdej jej strony, a nie tylko wzdłuż frontu. W szczególności też, dokonuje się analizy zabudowy po drugiej stronie działki inwestora. Trzykrotna szerokość frontu działki stanowi zaś minimalne granice obszaru analizowanego, które w niniejszej sprawie nie zostały przekroczone, gdyż granice te przecinają działki sąsiednie i znajdujące się na nich budynki, a w takim przypadku zabudowa ta musiała być uwzględniona w analizie urbanistycznej. Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia do objęcia analizą tylko fragmentu działki i części budynku. Jeżeli chociażby zabudowany fragment działki znajduje się w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, objętej wnioskiem, cała działka i jej zabudowa mieści się w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo też stwierdziły organy administracji, że w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym występuje zróżnicowana zabudowa, zarówno co do funkcji, jak i cech (gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania ternu), brak jest podstaw do określenia parametrów dla wnioskowanej inwestycji jedynie na podstawie cech, jakimi charakteryzuje się zabudowa o tej samej funkcji. Zatem w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym znajduje się zarówno zabudowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna oraz usługowa, co wynika z opisu cech poszczególnych budynków, położonych w obszarze zanalizowanym, stanowiącym załącznik do decyzji organu I instancji, zasadnie określono parametry wnioskowanej inwestycji przy uwzględnieniu wszystkich obiektów, a nie tylko – zabudowy jednorodzinnej. Na tej podstawie obliczono średnie wskaźniki wielkości dla całego obszaru analizowanego, zaś precyzyjny opis cech poszczególnych obiektów, pozwala na weryfikację parametrów, ustalonych w decyzji dla planowanej inwestycji. Zdaniem sądu administracyjnego, nie sposób też podważyć argumentacji organu I instancji, gdy idzie o określenie parametrów spornej inwestycji. Mianowicie, wskaźniki w postaci wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość nowej zabudowy), określono w formie tzw. widełek, przy czym minimalny wskaźnik określono z uwzględnieniem tych cech zabudowy na działce nr "5" (budynek nr [...]), jako bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji wzdłuż ulicy [...] zaś jako wskaźnik maksymalny podano średnie wielkości dla całego obszaru analizowanego. Zdaniem sądu administracyjnego, tego rodzaju zabieg nie narusza wymogów z § 5-8 rozporządzenia. Przepisy te stanowią o obowiązku wyznaczenia wymienionych tam wskaźników na podstawie średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego jako zasada oraz dopuszczają jako wyjątek oznaczenia innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy przestrzennej. Nie sposób odmówić logiki i trafności rozumowania organowi I instancji w świetle przytoczonych wyżej motywów decyzji, że tego rodzaju działanie oznacza konkretne i precyzyjne wyznaczenie wymaganych wskaźników. W tym względzie organ zasadnie odniósł się też do wiedzy urbanistycznej i faktu sporządzenia projektu decyzji osobie wpisanej na listę urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Wymóg ten został w niniejszej sprawie dochowany. Zdaniem Sądu, nie sposób też ferować zarzutu, że poprzez określenie parametrów inwestycji w formie widełek, doszło do wyznaczenia wskaźników w sposób odmienny niż wynika to z analizy urbanistycznej. To właśnie wyniki analizy dowodzą, że na tym obszarze występuje bardzo zróżnicowana zabudowa, co pozwala na zastosowanie odstępstwa od średnich parametrów. Zdaniem sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia zasady z art. 8 Kpa z uwagi na odstąpienie przez Kolegium od poglądu, prezentowanego w poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...]r., która nie była przedmiotem kontroli sądowej. Co do zasady, uchylenie poprzedniej decyzji organu I instancji było wynikiem niezastosowania trybu z art. 132 Kpa, a więc uprzedniego uchylenia decyzji z dnia [...]r., co dopiero pozwala na ponowne rozpatrzenie wniosku inwestora. Stwierdzić też przyjdzie, że ustalenie parametrów inwestycji w formie widełek nie godzi w żaden sposób w interes prawny skarżącej, gdyż z punktu widzenia możliwości korzystania z działki sąsiedniej istotne są tylko maksymalne parametry inwestycji. Nadto wyjaśnić przyjdzie, że pogląd Kolegium wyrażony w motywach decyzji z dnia [...]r. co do niedopuszczalności posłużenia się określeniem "od – do", nie miał waloru wiążącego ani dla organu administracyjnego, ani też dla Sądu, a przy tym w wyroku z dnia 28 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 648/10, wydanym w niniejszej sprawie nie zawarto w tym zakresie żadnej oceny prawnej, mimo że w kontrolowanej wówczas decyzji określenie parametrów inwestycji nastąpiło przez użycie sformułowania "do", co jednoznacznie pozwalało na realizację inwestycji o mniejszych parametrach. Obecna decyzja jest na tyle jednoznaczna i precyzyjna, że brak obaw co do dowolności inwestora, a zwłaszcza brak podstaw do przyjęcia, aby była niewykonalna na etapie projektowania inwestycji i pozwolenia na budowę. O ile pozwala ona inwestorowi na dowolność, to jedynie przez obniżenie wskaźników na korzyść właściciela działki sąsiedniej. W takim wypadku nie może być mowy o naruszeniu zasady zaufania stron do organów administracji. Gdy zaś idzie o zarzut nieprawidłowego wyznaczenia linii zabudowy, w pierwszym rzędzie podnieść należy, że w poprzednim wyroku przesądzono kwestię braku przesłanek do uwzględniania budynku skarżącej jako usytuowanego w drugiej linii zabudowy, bowiem zaaprobowano pogląd, że linię zabudowy należy ustalić wzdłuż zabudowy przy ulicy Brodzińskiego w pierwszej linii. Zdaniem Sądu orzekającego, prawidłowo też określono tę linię jako przedłużenia budynku nr [...], który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Nie ma znaczenia fakt, że budynek ten posiada mały uskok od strony frontowej ściany, skoro § 4 ust. 4 rozporządzenia i tak pozwala na inne wyznaczenie linii zabudowy, a w interesie skarżącej jest takie możliwe usytuowanie spornej inwestycji, aby doszło do jej odsunięcia od własnego budynku. Aczkolwiek zgodzić się należy z zarzutem skarżącej co do braku określenia linii zabudowy dla budynków znajdujących się po drugiej stronie ul. [...], to jednak kwestia ta nie miała żadnego wpływu dla wyniku niniejszej sprawy. Poza zbędnym wrysowaniem tej linii, nie była ona podstawą ustalenia linii zabudowy dla nowej inwestycji, co wynika jednoznacznie z analizy graficznej, stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. Wreszcie, gdy idzie o zarzut posłużenia się w decyzji pojęciem "wysokość nowej zabudowy", odmiennie niż stanowi to § 7 ust. 1 rozporządzenia, sąd administracyjny uznał, że w żadnym razie nie może być mowy o istotnym naruszeniu prawa materialnego. Godzi się bowiem zaznaczyć, ze przepis ten określa jedynie sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, podczas gdy § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa... wyżej powołanego stanowi o zapisywaniu ustaleń decyzji przez określenie m.in. wysokości projektowanej zabudowy. Zatem wobec różnej terminologii, użytej w obydwu aktach wykonawczych do ustawy, należy uznać za dopuszczalne posłużenie się każdym określeniem. Ewentualne wątpliwości mogą być też wyjaśnione w drodze wykładni decyzji w trybie art. 113 § 2 Kpa. Dodać należy, że wysokość nowej zabudowy określono jako maksymalnie 3 kondygnacje ([...] m), co odpowiada parametrom budynku nr [...], który wszak jest budynkiem jednorodzinnym. Z uwagi na bardzo zróżnicowaną wysokość budynków w obszarze analizowanym, dopuszczalne było zaś odstępstwo od średniej wynoszącej 2,5 kondygnacji, który to parametr przyjęto jako minimalny (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Podobnie, gdy idzie o geometrię dachu, nie narusza wymogów § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymaganej... dopuszczenie dachu dwu – lub wielospadowego o nachyleniu połaci od [...] do [...], skoro w obszarze analizowanym występują różne dachy, co jednoznacznie dokumentuje też materiał fotograficzny, dołączony do analizy urbanistycznej pozwalający na obiektywną weryfikację opisu zawartego w tej analizie. Skoro też akt wykonawczy nie precyzuje sposobu ustalania powierzchni biologicznie czynnej, nie mógł odnieść skutku zarzut dowolności działania organów administracji w tym zakresie. W tej sytuacji chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Zatem nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. bu