II SA/Gl 145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania oddala skargę. W. G., zam. w C. przy ul. [...] dnia 10 marca 2015 r. wystąpił do Burmistrza C. o wymeldowanie z ww. adresu J. G., gdyż ten ostatni od miesiąca nie przebywa w miejscu zameldowania a jego miejsce pobytu nie jest znane. Zostało w sprawie wszczęte postępowanie administracyjne. Ze względu na to, iż nie można było ustalić miejsca pobytu J. G., postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] sygn. [...] został ustanowiony dla nieobecnego kurator w osobie A. S. Po przesłuchaniu W. G. i kurator, oraz przeprowadzeniu oględzin miejsca zameldowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz C. orzekł o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego z lokalu położonego w C. przy ul. [...]. Decyzja ta została doręczona kurator, która jednak nie wniosła odwołania. Dnia 1 października 2015 J. G. odebrał osobiście decyzję w siedzibie organu. Następnie w dniu 8 października 2015 r. działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o przywrócenie terminu do zapoznania się z aktami sprawie oraz złożenia wniosków dowodowych. Wreszcie dnia 15 października 2015 r. złożył odwołanie od decyzji o wymeldowaniu nie wnosząc jednak o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W swym odwołaniu J. G. podniósł, iż jego nieobecność była spowodowana trybem pracy. Jest bowiem kierowcą i prowadzi transport poza granicami kraju. Okoliczność tę potwierdził dokumentami między innymi w postaci umowy o pracę oraz zaświadczeniami. Wskazał, że przyczyną wniosku W. G. (jego syna) o wymeldowanie był konflikt na tle osobistym. Wskazał także, że w lokalu znajdują się jego rzeczy. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania przez J. G. Powołując się na art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego organ II instancji podniósł dwie okoliczności. Pierwsza dotyczyła tego, że za J. G. w postępowaniu administracyjnym działała kurator, która jednak nie złożyła od decyzji o wymeldowaniu odwołania. Sam J. G. złożył odwołanie dnia 15 października 2015 r. Nie wniósł jednak o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Skargę na to postanowienie złożył J. G. działający przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi II instancji naruszenie: - art. 7 i art. 77 w związku z art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza w zakresie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy oraz do złożenia wniosków dowodowych, - art. 57 § 1 w związku z art. 48 § 1 w związku z art. 129 § 2 w związku z art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż termin złożenia odwołania od decyzji rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji kuratorowi a nie stronie, - art. 112 w związku z art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie, iż w pouczeniu zawartym w skarżonej decyzji zawarto informację, że odwołanie należy złożyć w terminie 14 dni od jej doręczenia, - art. 10 w związku z art. 34 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, ze stronie zapewniono czynny udział co w ocenie skarżącego nie miało miejsca, - nie poinformowanie skarżącego o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Odpowiadają na skargę organ wnosi o oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 – dalej jako k.p.a.) "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Redakcja powyższego przepisu nie daje organowi możliwości wyboru treści rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy ustali, że środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji został wniesiony przez stronę po upływie ustawowego terminu, a wniosek o przywrócenie tego terminu został rozpatrzony negatywnie, organ odwoławczy musi wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. IV SA/Wr 638/14 – wszystkie orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla J. G. w sprawie został ustanowiony kurator. Podstawą ustalenie kurateli dla nieobecnego jest art. 184 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Zgodnie z tym przepisem "dla ochrony praw osoby, która z powodu nieobecności nie może prowadzić swoich spraw, a nie ma pełnomocnika, ustanawia się kuratora. To samo dotyczy wypadku, gdy pełnomocnik nieobecnego nie może wykonywać swoich czynności albo gdy je wykonywa nienależycie". Jak jednak wynika z akt administracyjnych, kurator ustanowiona w sprawie nie złożyła odwołania od decyzji o wymeldowaniu, zatem stała się ona ostateczna. Skarżący, gdy dowiedział się o wydaniu decyzji o wymeldowaniu, złożył dnia 15 października 2015 r. odwołanie. Jednakże zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy". W rozpatrywanej sprawie zaistniało uprawdopodobnienie braku winy po stronie J. G. Jednakże warunkiem skutecznego złożenia odwołania w sprawie było by jednoczesne złożenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.). A taka prośba (wniosek) nie została złożona. Zatem rozstrzygnięcie Wojewody [...] należy uznać za trafne. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż złożył on wniosek o przywrócenie terminu do dokonania odwołania. Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że dnia 8 października 2015 r. złożył on wniosek o przywrócenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy oraz do złożenia wniosków dowodowych. Nie jest to jednak równoznaczne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Przede wszystkim wniosek i odwołanie powinny zostać złożone razem do dnia 8 października 2015 r. (7 dni od dnia kiedy J. G. dowiedział się o wydaniu decyzji o wymeldowaniu). Jak się wskazuje w orzecznictwie sądów administracyjnych, "nie można podzielić poglądu, zgodnie z którym organ administracji w drodze interpretacji treści oświadczenia strony winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia. Nawet gdyby przyjąć, że celem strony było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to wniosek taki powinien wynikać wprost z podania lub odwołania, a nie być wywodzony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie strony. Oświadczenie woli zainteresowanego (wnoszącego wiosek o przywrócenie terminu) musi być sformułowane w sposób wyraźny" (por wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r. I OSK 323/13). Biorąc pod uwagę powyższe skład orzekający uznał, że zarzuty skargi nie są zasadne a rozstrzygnięcie Wojewody [...] odpowiada prawu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.