II SA/Gl 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. [...] jednostanowiskowej stacji auto-gaz obejmującej stanowisko do tankowania, dwa zbiorniki na gaz o pojemności [...] m3 każdy, wiatę, ściany oddzielenia pożarowego oraz budynek socjalny. W uzasadnieniu decyzji powołał się m.in. na zgodność inwestycji z ustaleniami zawartymi w wydanej dla niej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ( dalej decyzji o wzizt ). Stwierdził nadto, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony m.in. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz z Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. (zakresie zjazdu z drogi wojewódzkiej). Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] r. nr [...] , która w następstwie jej zaskarżenia przez Z. Z., E. S., A. S. i M. M. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 1982/02. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż została ona wydana bez zbadania zgodności projektu zagospodarowania terenu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z miejscowym planem zagospodarowania, w tym zwłaszcza z projektowanym zgodnie z tym planem przebiegiem drogi wojewódzkiej [...]. Zdaniem Sądu zatwierdzony projekt nie zawiera rozwiązań dotyczących układu komunikacyjnego dla obsługi inwestycji. Brak jest też informacji czy projekt zagospodarowania został sporządzony na odpowiedniej mapie, nie zawiera on nadto informacji o wszystkich wymiarach i wzajemnych odległościach, co nie pozwala na ocenę czy inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów sąsiadów oraz czy jej uciążliwość nie wykracza poza granicę działki inwestora. Stwierdził nadto Sąd, że gdyby się okazało, iż inwestycja została już zrealizowana to należy uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed organami architektoniczno-budowlanymi jako bezprzedmiotowe. W dalszej kolejności należy wówczas przekazać sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M., który powinien przeprowadzić postępowanie w oparciu o treść art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym.). Skarga kasacyjna G. K. od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 173/05. W uzasadnieniu tego wyroku NSA podzielił w zasadzie wszystkie zastrzeżenia sformułowane w wyroku WSA. Zakwestionował jedynie rozważania w części dotyczącej wpływu planowanego w przyszłości przebiegu drogi [...] na zapewnienie inwestycji dostępu do przebiegającej przy działce inwestora drogi wojewódzkiej, zwracając uwagę, iż zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu planowana inwestycja musi mieć zapewniony dostęp do drogi istniejącej obecnie a nie planowanej w przyszłości. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Starosty M. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] decyzję organu I instancji uchylił i umorzył postępowanie przed tym organem. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że objęta postępowaniem inwestycja została już zrealizowana o czym świadczy okoliczność, że Starosta M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] udzielił G. K. pozwolenia na użytkowanie stanowiska tankowania stacji obejmującego ściany oddzielenia pożarowego i zbiorniki gazu z dystrybutorem. W konsekwencji postępowanie odnośnie stacji auto-gaz zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w M., który podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. stwierdził, że stacja została zrealizowana z opisanymi w protokole z tych oględzin odstępstwami od pozwolenia na budowę, którym inwestor legitymował się w czasie prowadzenia robót budowlanych. Następstwie w postępowaniu wznowieniowym decyzją tego Inspektora z dnia [...] r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ( dalej WINB) z dnia [...] r. Nr [...], uchylono w/w decyzję Starosty M. o pozwoleniu na użytkowanie stanowiska tankowania stacji. W toku postępowania legalizacyjnego PINB w M. ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi G. K. wykonanie przez osobę posiadającą odpowiednie uprawienia budowlane i przedłożenie projektu budowlanego zamiennego stacji wraz z uzgodnieniami i orzeczeniem o stanie technicznym wykonanych obiektów budowlanych. W uzasadnieniu tej decyzji opisał dotychczasowy przebieg postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi i organami nadzoru oraz stwierdził, że objęta postępowaniem inwestycja nie stanowi samowoli budowlanej i dlatego też ma do niej zastosowanie treść art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Po przedłożeniu projektu zamiennego został on zatwierdzony decyzją PINB w M. z dnia [...] r., która w następstwie złożonych od niej odwołań została następnie uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzją WINB w K. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego PINB w M. wezwał G. K. do uzupełnienia braków w złożonym projekcie zamiennym, w zakresie w postanowieniu tym określonym. Ponowna decyzja PINB w M. z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego została ponownie uchylona przez WINB w K. ( decyzją z [...] r.). Orzekając kolejny raz PINB w M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ( znak [...] zatwierdził projekt zamienny jednostanowiskowej stacji dwuzbiornikowej auto – gaz zrealizowanej na działce nr ewid. [...] zlokalizowanej w Z. przy ul. [...], stanowiącej własność G. K. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tej stacji. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 51 ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki uzupełniając braki dokumentacji powykonawczej. Zrealizował on inwestycję w latach [...] w czasie obowiązywania pozwolenia na budowę Nr [...] r. z dnia [...] r. Wówczas jej lokalizacja spełniała wymogi określone w § 133 ust. 1 i2 w zw. z § 75 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 98 poz. 1067 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem z dnia 20 września 2000 r.). Potwierdza to m.in. opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...] r. Zdaniem organu z uwagi na czas realizacji inwestycji nie ma do niej zastosowania treść § 124 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 243 poz. 2063 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.). W odwołaniu od tej decyzji Z. Z. zarzucił, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z decyzji o wzizt w postępowaniu nie zostało wykazane, iż uciążliwość spornej inwestycji ograniczy się do działki inwestora. Zrealizowanie inwestycji narusza interesy właścicieli działek sąsiednich, a zwłaszcza działki nr [...] uniemożliwiając jej zabudowę budynkiem mieszkalnym na odcinku [...] m od działki na której zrealizowana jest stacja. Zdaniem odwołującego się obowiązujące przepisy nie zezwalają na lokalizację tego typu stacji w odległości mniejszej niż 30 m od budynków mieszkalnych. Wybudowane ściany oddzielenia przeciwpożarowego nie spełniają obowiązujących wymagań, gdyż z uwagi na małą ich wysokość nie zasłaniają zbiorników gazu od strony budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej. Nie sprawdzono też z czego te ściany zostały faktycznie wybudowane, a w konsekwencji czy posiadają one wymaganą odporność ogniową. Zarzucił też odwołujący się, że zjazd na stację nie spełnia warunków zawartych w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] r. W konsekwencji stwarza zagrożenie dla ruchu na drodze wojewódzkiej, zwłaszcza w sytuacji gdy na działce na której zlokalizowana jest stacja auto – gaz prowadzi się dodatkowo wynajem przyczep. WINB w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r, Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w toku postępowania legalizacyjnego usunięto uchybienia wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 1982/02, którego wytycznymi organy administracji publicznej były związane. W szczególności stwierdzono, że zjazd na stację z drogi wojewódzkiej ul. [...] został wykonany zgodnie z postanowieniem uzgadniającym Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...] r., o czym świadczy jego bezusterkowy odbiór przez przedstawiciela zarządcy tej drogi. Potwierdza to treść pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...] r. znak [...]. Od tego czasu układ komunikacyjny nie uległ zmianie i odpowiada części graficznej projektu zagospodarowania działki, co potwierdził w terenie podczas kontroli organ I instancji. Również zdaniem organu odwoławczego usytuowanie zbiorników gazu na objętej postępowaniem stacji nie narusza warunków mającego w sprawie zastosowania rozporządzenia z dnia 20 września 2000 r., co zostało również potwierdzone opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych B. I. z dnia [...]r., uzupełnionej pismem tej biegłej z dnia [...] r. Jedynie na etapie uzyskania pozwolenia na użytkowanie stacja będzie musiała być doposażona zgodnie z treścią § 97 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z § 177 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Zdaniem organu II instancji lokalizacja stacji nie narusza też treści aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r., zgodnie z którym działka inwestora Nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem 1MN/U1, przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną z usługami. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję WINB w K. Z. Z., E. i A. małżonkowie S. oraz E. M. zarzucili, iż stacja augo-gaz nie spełnia wymogów "aktualnego prawa, jak również Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r.", gdyż jej ściana oddzielenia przeciwpożarowego jest niska i nie zasłania zbiorników od strony budynku mieszkalnego, co obrazują załączone do skargi fotografie. Zgodnie z § 75 ust. 3 tego rozporządzenia ściana ta powinna być dwukrotnie wyższa. Nie zostało też wykazane aby posiadała ona wymagany stopień odporności ogniowej. W tym względzie opinia rzeczoznawcy inż. B. I. jest stronnicza, nierzetelna i nie może stanowić podstawy prawidłowych ustaleń. Powołali się też skarżący na zarzuty sformułowane wcześniej w postępowaniu administracyjnym. Zarzucili, iż sporna inwestycja stwarzała i stwarza zagrożenie pożarowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie argumentację zaprezentowaną wcześniej w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej. Zaakcentowano, że w sprawie ma zastosowanie rozporządzenie z dnia 20 września 2000 r., o czym świadczy treść § 177 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Skargi E. M., E. S. i A. S. zostały odrzucone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 146/08. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący Z. Z. zwrócił uwagę na zagrożenie pożarowe dla sąsiedniego budynku i zagrożenie ruchu na drodze wojewódzkiej powodowane niewłaściwym użytkowaniem stacji auto-gaz. W piśmie procesowym z dnia [...] r. podniósł zaś, że zagrożenie pożarowe jakie powoduje sporna stacja wynika również z niedostatecznego zaopatrzenia jej w wodę, z niewłaściwej drogi pożarowej oraz z niewłaściwego usytuowania i korzystania ze zjazdu z drogi publicznej. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. powołał się zaś na treść pism kierowanych do organów prokuratury. Uczestnicy E. M., E. S. i A. S. w piśmie z dnia [...] r. przyłączyli się do zarzutów sformułowanych wcześniej w pismach skarżącego Z. Z. Uczestnik postępowania G. K. w piśmie z dnia [...] r. zarzuty strony przeciwnej uznał za bezpodstawne i złośliwe. Zarzucił, że nieruchomość Z. Z. nie znajduje się w strefie oddziaływania stacji auto – gaz. Jego zdaniem stacja nie stwarzała i nie stwarza żadnego zagrożenia. Nie stwierdzono go także podczas wielu kontroli jakim stacja była poddana w czasie jej użytkowania. W piśmie z dnia [...] r. skarżący i uczestnicy postępowania ( poza G. K. ) ponowili formułowane już wcześniej zarzuty co do nierzetelności i stronniczości opinii rzeczoznawcy inż. B. I., niedostatecznego zaopatrzenia stacji w wodę dla celów przeciwpożarowych oraz niekorzystnego oddziaływania stacji na działki sąsiednie. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. dodatkowo podnieśli, że istotne odstępstwa jakich dopuścił się G. K. przy realizacji stacji uniemożliwiają jej legalizację, co powinno skutkować wydaniem nakazu rozbiórki stacji. W piśmie procesowym złożonym przed rozprawą sądową w dniu [...] r. uczestnik postępowania G. K. podniósł, że wszelkie nieprawidłowości związane z realizacją stacji oraz z jej dokumentacją zostały usunięte przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi ściana oddzielenia pożarowego od strony budynku uczestniczki E. M. spełnia wymagania wynikające z § 75 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20 września 200 r., zgodnie z którym ściana ta powinna zasłaniać zbiorniki gazu a nie budynki na działce sąsiedniej, czego domaga się skarżący. Stwierdził nadto, że w sprawie nie chodzi o modernizację czy przebudowę stacji ale o legalizację stacji wybudowanej zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jej realizacji, co uzasadnia zastosowanie "dotychczas obowiązujących przepisów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą aczkolwiek zasądzono z innych powodów niż podniesiono w skardze i w dalszych pismach procesowych, które Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi wziął pod rozwagę z urzędu zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że decyzje te zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem treści powołanego w ich podstawie prawnej art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Z naruszeniem treści art. 107 § 3 kpa, nie zawierają one też praktycznie żadnego uzasadnienia co do zastosowania powołanej w nich podstawy materialnoprawnej, w sytuacji gdy nie zostały one poprzedzone decyzją opartą na treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a decyzją z dnia [...] r. opartą na treści art. 51 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego. Wtedy zaś podstawę decyzji legalizacyjnej powinien stanowić art. 51 ust. 3 w zw. z art. 7 .tego aktu prawnego. Należy mieć bowiem jednocześnie na uwadze, że w sprawie nie wydano decyzji opartej na treści art. 30a ust. 2 Prawa budowlanego. Wynikało to m.in. z faktu, że decyzja o pozwoleniu na budowę stacji nie uzyskała przymiotu prawomocności i została uchylona w innym trybie ( wobec wcześniejszego zrealizowania inwestycji ). Wydając decyzję opartą na treści art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego organy musiały by jednocześnie wykazać, że ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr [...] ( znak [...]) była faktycznie oparta na treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego pomimo powołania zarówno w jej rubrum jak i w uzasadnieniu art. 51 ust. 1 pkt 2, czego nie uczyniły. W ogóle do tej kwestii się nie odniosły. Tylko wówczas byłoby też możliwe nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie o czym orzekły organy obu instancji. Taki obowiązek nie mógłby być przy tym orzeczony na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego. Odnośnie spornej inwestycji wynikałyby on przy tym wówczas z mocy prawa, wobec treści art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego ( stacje paliw zaliczone są bowiem do kategorii XX obiektów budowlanych ). W konsekwencji, skoro w niniejszej sprawie ani nie wydano decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ani też nie było podstaw do wydania takiej decyzji, a to wobec wcześniejszego uchylenia pozwolenia na budowę z innych powodów niż istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego ( takich odstępstw w odpowiednim trybie też zresztą nie stwierdzono ), to brak było podstaw do orzekania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Już tylko z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 w zw z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że decyzje te zostały również wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy której przedmiotem jest orzeczenie o dopuszczalności legalizacji objętej postępowaniem stacji auto-gaz i ewentualnie o warunkach tej legalizacji. Wobec wcześniejszego wydania w tej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. ostatecznej decyzji z dnia [...] r, opartej na treści art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, sprawa powinna być zakończona decyzją opartą na treści art. 51 ust. 3 tego aktu prawnego. Wydanie decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 2 powinno być bowiem poprzedzone wcześniejszymi ustaleniami, które nie wykluczałyby możliwości legalizacji objętych postępowaniem robót budowlanych. W przypadku bowiem wykluczenia takiej możliwości w sprawie powinna zapaść decyzja oparta na treści art. 51 ust. 1 pkt 1, a nie pkt 2 Prawa budowlanego. Takich zaś ustaleń i rozważań w/w decyzja PINB w M. z dnia [...]r. ( wydana z powołaniem się na treść art. 51 ust. 1 pkt 2 ) nie zawiera. W konsekwencji w aktualnym stanie faktycznym decyzja oparta na art. 51 ust. 3 zostałaby wydana bez wcześniejszego ustalenia i przesądzenia, że wykonane już w całości roboty budowlane odpowiadają obowiązującemu prawu, które to ustalenie stanowi konieczną przesłankę wydania pozytywnej decyzji legalizacyjnej, w tym decyzji z art. 51 ust. 3 pkt 3. Taka zaś sytuacja jest niewątpliwie niedopuszczalna. W konsekwencji należy stwierdzić, że przed ewentualnym wydaniem decyzji opartej na treści art. 51 ust. 3 pkt 1 organy nadzoru powinny rozważyć ( i uczynią to w pierwszej kolejności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy) zasadność wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2. Jak już bowiem stwierdzono w decyzji tej nie zawarto praktycznie żadnych ustaleń ani rozważań pozwalających na stwierdzenie, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej wydania zachodziły w ogóle warunki do legalizacji zrealizowanej stacji auto-gaz. W szczególności nie zawiera ona żadnych rozważań co do prawidłowości takiej legalizacji z uwagi na treść § 124 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., a nie jak to przyjęły organy obu instancji z uwagi na treść § 133 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. W tym względzie należy stwierdzić, iż jest niekwestionowaną zasadą, że organy administracji publicznej oraz sądy są zobowiązane stosować przepisy obowiązujące w dacie ich orzekania. Odstępstwa od tej zasady ( poza orzeczeniami deklaratoryjnymi ) mogą wynikać jedynie z obowiązujących przepisów ( zobacz np. § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm. lub art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego) których odnośnie przedmiotowej kwestii nie statuowano. W szczególności błędne jest powołanie się w tym przedmiocie przez organy orzekające na treść § 177 drugiego z tych rozporządzeń. Zdaniem Sądu norma ta odnosi się bowiem jedynie do stacji gazów płynnych ( w zw. z § 127 tego rozporządzenia ) wybudowanych lub użytkowanych w oparciu o będące w obiegu prawnym decyzje. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi skoro inwestor nie legitymuje się ważnym pozwoleniem na budowę i między innymi z tego powodu stacja objęta została postępowaniem legalizacyjnym. Do takiej stacji wymogi z § 97 ust. 1 pkt 2, 9 mają zatem zastosowanie wprost a nie w związku z § 177 rozporządzenia. W konsekwencji błędne jest też stanowisko organów orzekających, że do tego doposażenia może dojść dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na użytkowanie stacji. Ma do niej również zastosowanie wymóg z § 124 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, który w niniejszej sprawie nie został spełniony skoro jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania zbiornik gazu płynnego stacji jest usytuowany w odległości tylko [...] m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], a nie jak to wynika z tego przepisu co najmniej 30 m. Zmniejszenie tej odległości w następstwie wybudowania ściany oddzielenia pożarowego nie jest zaś w odniesieniu do budynków mieszkalnych zgodnie z ust. 2 § 124 dopuszczalne, odmiennie niż to miało miejsce w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. ( § 133 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia ). W konsekwencji niemożliwe jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zastosowanie przepisów nowego rozporządzenia jest konsekwencją wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę w oparciu o które stacja została z odstępstwami zbudowana, przy jednoczesnym braku pozytywnych unormowań pozwalających na zastosowanie w sprawie poprzedniego rozporządzenia. Należy przy tym podnieść, że organy orzekające miały obowiązek zastosować właściwe rozporządzenie niezależnie od stanowiska reprezentowanego w tej kwestii przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. B. I., na które są powołały. W konsekwencji naruszenia treści § 124 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. zasadny jest zarzut skarżącego i uczestników postępowania E. S., A. S. i E. M., że legalizacja inwestycji w jej aktualnym stanie naruszałaby uzasadnione interesy tych uczestników jako współwłaścicieli działki nr [...] gdyż uniemożliwi dalszą zabudowę tej działki na cele mieszkaniowe w odległości mniejszej niż 30 m od zbiornika gazu płynnego stacji. Należy też podnieść, że z naruszeniem treści art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organy obu instancji nie rozważyły w dostateczny sposób (organ I instancji nie uczynił tego w ogóle ) dopuszczalności legalizacji stacji z punktu widzenia zgodności inwestycji z obowiązującym w dacie ich orzekania planem zagospodarowania przestrzennego. W tym celu powinny uzyskać odpis tego planu celem ustalenia czy w dopuszczalnych tym planem na terenie działki inwestora usługach mieści się również usługa w zakresie prowadzenia stacji auto – gaz. Również te uchybienia dają podstawę do uchylenia decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. Nie zasługują natomiast zdaniem Sądu na akceptację pozostałe zarzuty skarżącego i ww. uczestników sformułowane w skardze i w dalszych pismach procesowych. W szczególności błędne jest ich stanowisko co do interpretacji pojęcia zasłaniania zbiornika gazu ścianą oddzielenia przeciwpożarowego ( z uwagi na jej wysokość ), która to kwestia przy zastosowaniu w sprawie rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. nie ma zresztą w sprawie żadnego znaczenia. Organy orzekające nie miały też podstawy uwzględnienia zarzutu niedostatecznego ciśnienia wody w sieci zasilającej stację w sytuacji gdy projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Z tego też względu nie były one też kompetentne do oceny prawidłowości urządzenia stacji pod względem usytuowania dróg pożarowych. Zdaniem Sądu nie zostało też wykazane, że objęty planem zagospodarowania działki układ komunikacyjny dla obsługi stacji, w tym zjazd do niej z drogi wojewódzkiej nr [...], został zrealizowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz niezgodnie z uzgodnieniem zawartym w postanowieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...]r. Nr L.dz. [...] ( o prawidłowości wykonania zjazdu świadczy treść pisma tego Zarządu do inwestora z dnia [...]r.). Jak to przy tym wskazał NSA w omówionym wyżej wyroku z dnia 9 listopada 2005 r. ten element układu komunikacyjnego powinien być bowiem oceniany w odniesieniu do istniejącego, a nie do ewentualnie projektowanego przebiegu drogi ( przewidzianej przy tym w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Z.). Bez znaczenia dla dopuszczalności legalizacji stacji była też okoliczność czy wykonany zgodnie z uzgodnieniem zjazd jest prawidłowo przez uczestników ruchu ( w tym korzystających ze stacji oraz obsługujących stację ) wykorzystywany. Podobnie nie miała w tym względzie znaczenia kwestia prawidłowości użytkowania stacji ( nawet gdyby przyjąć, ze zarzuty ww. są w tym względzie uzasadnione ). Bez znaczenia jest też okoliczność, czy istnienie stacji wpływa na wartość nieruchomości sąsiednich ( jako wykraczająca poza interes prawny skarżącego i uczestników ). W odniesieniu do stanowiska inwestora G. K. zajętego w jego piśmie z dnia [...] r. należy zaś podnieść, ze przymiot skarżącego jako strony niniejszego postępowania nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości w sytuacji gdy jest on właścicielem działki sąsiedniej nr [...] i brał udział na prawach strony na wcześniejszych etapach postępowania dotyczących spornej inwestycji. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy. p.p.s.a. Wytyczne co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają zdaniem Sądu bezpośrednio z powyższych jego rozważań.