II SA/Gl 1467/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi L.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy M. (dalej: "organ", "organ I instancji"), na podstawie art. 104, art. 127a, art. 130 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 17, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm., dalej: "ustawa") oraz art. 6 ust. 2a pkt 1 i ust. 2b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 423 z późn. zm.): - w pkt I decyzji - odmówił L. G. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem L. G. na okres od 1 maja 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., - w pkt II decyzji - przyznał L. G. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy w kwocie 1.971 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2021 r. do bezterminowo. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 28 maja 2020 r. Strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, do którego przedłożyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] r. o przyznaniu prawa do emerytury od dnia 1 kwietnia 2001 r. Uprzednio wydana w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej nr [...] z dnia [...] r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] r. o odmowie przyznania Stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20, w którym stwierdzono, że organy zaniechały poinformowania Skarżącej o przysługującej jej wyborze świadczenia oraz nie poinformowały o możliwości zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie, nie wezwały też do złożenia brakujących dokumentów, co umożliwiłoby wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem. Na skutek przywołanego wyroku, dnia 1 czerwca 2021 r. organ poinformował Stronę o przysługującym jej prawie wyboru świadczenia, możliwości zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie oraz zobowiązał do przedstawienia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wstrzymaniu wypłaty emerytury. W dniu [...] r. Strona przedstawiła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] o wstrzymaniu emerytury od dnia 1 lipca 2021 r. Następnie organ przywołał treść art. 17 ust. 1, ust. 1b i ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy oraz ustalił, że wobec wykładni wyrażonej w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20, zawieszenie prawa do emerytury eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, a ograniczenie prawa do świadczenia na podstawie przywołanego przepisu wiąże się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia, skoro decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 czerwca 2021 r. wypłata pobieranej emerytury została wstrzymana od dnia 1 lipca 2021 r., zatem od dnia 1 lipca 2021 r. Stronie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, natomiast od dnia 1 maja 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. Strona nie spełniała przesłanki określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, stąd też w ocenie organu za ten okres świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. W dniu 25 sierpnia 2021 r. Strona złożyła odwołanie od w/w decyzji wyrażając niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia co do pkt I decyzji. Strona podniosła, że czuje się pokrzywdzona, ponieważ 37 lat wychowuje syna, który jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Wskazała, że nie została poinformowana o uprawnieniu do zawieszenia niskiej emerytury i pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Strona wyraziła niezrozumienie co do sytuacji, w której postępowanie w sprawie toczyło się ponad rok, a Strona w tym okresie oczekiwała na przyznanie świadczenia od złożenia wniosku w tej sprawie. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), oraz art. 17, art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte dotychczas w sprawie, następnie przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia tj. art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 2 pkt 2, art. 17 oraz art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W dalszej kolejności organ odwoławczy przedstawił poczynione w sprawie ustalenia wskazując, że przy uwzględnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przywołanych przepisów prawa podziela stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy cytując w tym zakresie część uzasadnienia w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. II SA/Gl 1091/20 podkreślił, że zaskarżona decyzja uwzględnia stanowisko w nim wyrażone, które wiąże organy orzekające w sprawie. Następnie wskazał, że w świetle prezentowanej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a oraz art. 24 ust. 2 ustawy Strona wnioskując o zawieszenie emerytury i wstrzymanie jej wypłaty oraz uzyskując decyzję organu emerytalno-rentowego w tym przedmiocie, skutecznie dokonała wyboru pobieranego korzystniejszego dla niej świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym nastąpiło wstrzymanie wypłaty świadczenia emerytalnego, ponieważ dopiero z tym momentem nastąpiła eliminacja negatywnej przesłanki określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym zarzucając błędne uznanie, że Skarżąca nie spełniła przesłanek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie emerytury. Skarżąca wskazała, że od 2001 r. pobierała emeryturę, natomiast w dniu 28 maja 2020 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreśliła, że w uzasadnieniu decyzji odmownej z dnia [...] r. jak również decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. brak było wzmianki o możliwości otrzymania wnioskowanego świadczenia poprzez wstrzymanie wypłaty emerytury i przedłożenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca podniosła, ze organy I i II instancji działały na jej niekorzyść, Skarżąca nie miała wiedzy w tym zakresie, a postępowanie w sprawie toczyło się ponad rok. Skarżąca podtrzymała stanowisko o przysługującym Stronie wyrównaniu za okres toczącego się postępowania, które mogło zostać zakończone w terminie 2-3 miesięcy. Zaakcentowała również, że nigdy nie oczekiwała, że będzie pobierać dwa świadczenia, lecz skorzysta z przepisów które umożliwiają pobieranie korzystniejszego świadczenia. Skarżąca wskazała również, że czuje się pokrzywdzona, iż przewlekłość postępowania trwała ponad rok i nie znajduje uzasadnienia, dlaczego nie uzyskała świadczenia wcześniej. Przy tak sformułowanej argumentacji Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie, podkreślając, że linia orzecznicza w przedmiotowym zakresie nie była jednorodna, zatem Kolegium orzekając w takich sprawach dokonało, w wyniku pojawiających się w coraz większej ilości wyroków umożliwiających wybranie przez osobę wnioskującą o świadczenie pielęgnacyjne a jednocześnie pobierającej emeryturę świadczenia korzystniejszego dla niej, weryfikacji przyjętego dotychczas stanowiska, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie wskazania wymaga regulacja art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. sąd jest związany wyrażoną w orzeczeniu sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, co w niniejszej sprawie dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia rozstrzygnięć organów administracji publicznej Sąd uznał, że zaskarżone decyzje organów pierwszej i drugiej instancji (co do pkt I decyzji) odpowiadają prawu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istotą niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w części tj. w zakresie pkt I, w którym organ odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem na okres od 1 maja 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. Podkreślenia wymaga, że ramy niniejszego postępowania, poza wskazanymi powyżej, wyznacza kontrola wypełnienia przez organy wytycznych określonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20, a zatem weryfikacja czy organ odniósł się do wszystkich wskazań Sądu co do dalszego postępowania prawidłowo uzasadniając swoje stanowisko. Jak wynika z uzasadnienia przywołanego wyroku: "ponownie rozpoznając sprawę organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. zastosuje się do oceny prawnej, wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz uwzględni przyjętą przez Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i na tej podstawie umożliwi skarżącej dokonanie wyboru świadczenia" (str. 8 uzasadnienia wyroku sygn. II SA/Gl 1091/21). Przeprowadzona przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie weryfikacja wypełnienia przez organ wytycznych określonych w wyżej wymienionym wyroku o sygn. II SA/Gl 1091/21 prowadzi do następujących wniosków. Organ dokonał pouczenia o "przysługującym prawie do wyboru świadczenia i możliwości zawieszenia emerytury, wstrzymaniu jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie" (pismo z dnia 1 czerwca 2021 r., karta nr 23 akt administracyjnych). Następnie Skarżąca, na skutek w/w pouczenia, złożyła wniosek o wstrzymanie emerytury, następnie przedłożyła do akt sprawy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] o wstrzymaniu emerytury od dnia 1 lipca 2021 r. (karta nr 21-22 akt administracyjnych). Powyższe stało się podstawą do wydania decyzji w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem na okres od 1 maja 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. (pkt I decyzji organu I instancji) oraz przyznania Skarżącej prawa do świadczenia z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na okres od 1 lipca 2021 r. do bezterminowo (pkt II decyzji). W ocenie Sądu, organ wypełnił wytyczne zakreślone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20. Uzasadnienie przy tym pozostaje spójne, logiczne, poczynione wnikliwie, wypełniając przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. W odniesieniu natomiast do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w pkt I decyzji, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, a także art. 24 ust. 2 ustawy stosownie do którego prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, zwrócić należy uwagę na następujące kwestie. Ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo sądowoadministracyjne nie pozostawia wątpliwości, że ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawa do emerytury, uzależnione jest od faktycznego wstrzymania wypłaty emerytury. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. I OSK 563/21 "uwzględniając aktualną i utrwaloną praktykę orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w której świadczenie pielęgnacyjne dla skarżącej stanowi kwotę wyższą od kwoty pobieranej emerytury należy przyjąć, że skarżąca ma prawo dokonać wyboru świadczenia, z którego chce skorzystać. W takim przypadku rezygnację z prawa do emerytury w postaci zawieszenia jej wypłaty należy uznać za skutkujące wyłączeniem stosowania ograniczenia zawartego w cytowanym wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych" (podobnie: wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 24 czerwca 2021 r., I OSK 349/21, wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 26 kwietnia 2021 r., I OSK 2917/20). Przedstawiony pogląd, Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela. Jak wynika natomiast z akt przedłożonych do sprawy wstrzymanie emerytury nastąpiło od dnia 1 lipca 2021 r., zatem prawidłowo organ odmówił przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia za okres poprzedzający zawieszenie wypłaty emerytury. W okresie tym bowiem istniała negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie prawa do tego świadczenia. Regulacja art. 24 ust. 2 ustawy określająca, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, winna na gruncie rozpatrywanej sprawy być rozumiana w ten sposób, że w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury prawo do świadczeń rodzinnych ustala się od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r. I OSK 772/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2021 r. IV SA/Wr 640/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r. I OSK 2375/19, podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. I OSK 563/21 "wnioskiem uprawniającym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest wniosek uwzględniający wykazanie rezygnacji ze świadczenia emerytalnego"). Jednocześnie w odniesieniu do argumentacji skargi, w której Skarżąca podniosła: "nadal oczekuję, aby wypłacono mi różnicę pomiędzy emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym" (str. 3 uzasadnienia skargi), Sąd podkreśla, że obowiązujące przepisy prawa nie umożliwiają zastosowania tzw. "wyrównania" za okres toczącego się postępowania. Kwestia ta również jednolicie przedstawia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2018 r. I OSK 134/18 wyrażono pogląd, iż "tylko ustawodawca może wprowadzić, na podstawie wyraźnej regulacji ustawowej normę, pozwalającą na przyznawanie przez organ osobom, które mają ustalone prawo do emerytury i które sprawują opiekę nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyrównania/uzupełnienia świadczenia emerytalnego do wysokości przewidzianej w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Ustawodawca nie przewidział jednak takiej możliwości". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odmienne przyjęcie stanowiłoby naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, do której przestrzegania obowiązani są zarówno obywatele, jak i organy administracji. Na brak możliwości "wyrównania" pomiędzy kwotą przyznanej emerytury a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r. I OSK 2375/19, z dnia 18 czerwca 2020 r. I OSK 254/20, z dnia 11 sierpnia 2020 r. I OSK 764/20 i z dnia 15 grudnia 2020 r. I OSK 1983/20, z dnia 21 stycznia 2022 r. I OSK 872/21, podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2021 r. II SA/Po 336/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia 2021 r. II SA/Ol 986/21), które to stanowisko pozostaje w całości zgodne z poglądem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Sąd zważył, iż organy administracji nie mają żadnej podstawy prawnej aby dokonać tzw. wyrównania pomiędzy w/w świadczeniami, ani też nie są uprawnione pomijać okoliczności wypłacania Skarżącej w danym okresie świadczenia emerytalnego. Należy pamiętać, że samo ustalenie wypłaty prawa do emerytury wyklucza dopuszczalność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w jakiejkolwiek wysokości. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gl 1091/20 Sąd nie zgodził się z taką wykładnią art. 17 i art. 24 ust. 2 ustawy, która miałby umożliwiać wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia a wysokością pobieranego świadczenia emerytalnego. Ponadto Sąd wskazał również na zasadność odczytania art. 24 ust. 2 ustawy jak przedstawiony powyżej, tj. iż w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury (str. 6 uzasadnienie wyroku sygn. II SA/Gl 1091/20). Zasadnie zatem organ wydając zaskarżoną decyzję kierował się przyjętą przez Sąd oceną prawną w tym zakresie. Ponadto, w ocenie Sądu, nie sposób mówić w okolicznościach niniejszej sprawy, o działaniu organów administracji publicznej "na niekorzyść Skarżącej" (str. 2 skargi) co do rozstrzygnięcia w pkt I decyzji – w odniesieniu do okresu, gdy Skarżąca pobierała emeryturę, ponieważ organy wydając decyzje, następnie uchylone wyrokiem tut. Sądu, kierowały się literalnym brzmieniem przepisów wyprowadzając w ten sposób wprost negatywną przesłankę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle przeprowadzonych powyżej rozważań, Sąd nie podziela zatem sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tak przeprowadzonych ustaleniach sprawy Kolegium słusznie nie dopatrzyło się nieprawidłowości mogących świadczyć o zaistnieniu podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w części dotyczącej pkt I tej decyzji. Zdaniem Sądu stanowisko powyższe jest prawidłowe. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7 k.p.a., ani też zasad wynikających z art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organy administracji publicznej oparły rozstrzygnięcie o ustalenia wystarczające dla jego podjęcia oraz dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, który nie wymagał uzupełnienia. Zaskarżone decyzje pozostają zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi. Podobnie uzasadnienia organów czynią zadość regułom wynikającym z treści art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.