II SA/Gl 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. C. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] r., Nr [...], Rada Gminy N. dokonała zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...]r., Nr [...]. Uchwałę tę, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. C., zarzucając naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego przedmiotem uzgodnień i opinii do zaskarżonego studium był inny obszar niż ten, leżący w sąsiedztwie jego nieruchomości, a część tekstowa i graficzna nie odzwierciedla stanów rzeczywistych. Nadto skarżący zaakcentował, że organ gminy przekroczył granice władztwa planistycznego, w sposób dowolny i nieuzasadniony naruszając prawo własności. W uzasadnieniu skargi podano, że interes prawny skarżącego został naruszony poprzez pozbawienie go możliwości dokonania zabudowy nieruchomości stanowiących jego własność (działki nr "1" i "2", k.m. [...], obręb [...]), na których jest prowadzona działalność rolnicza w postaci gospodarstwa szkółkarskiego, podczas gdy na nieruchomościach sąsiednich tego rodzaju zabudowa jest dopuszczalna, co stanowi niczym nieuzasadnione różnicowanie sytuacji właścicieli nieruchomości. Takie rozwiązanie narusza wspomniany przepis art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie spełniając zarazem żadnej funkcji w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu. Zakwestionowano również przyjęte w studium ustalenia dotyczące występowania na nieruchomościach skarżącego określonych typów fauny i flory podkreślając, że nie odpowiada to rzeczywistości, gdyż w istocie są to grunty orne uprawiane od co najmniej kilkudziesięciu lat. Ustaleń zawartych w studium nie potwierdza uchwalony przez Sejmik [...] w [...] r. plan ochrony środowiska jak również treść uzgodnień z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska. Z treści opinii Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...]r. wynika, że przedmiotem uzgodnień i opinii był zupełnie inny teren leżący w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że w toku przeprowadzonej procedury planistycznej organ nie wykroczył poza określone przepisami ramy i nie naruszył racjonalnych zasad zagospodarowania terenu. Organ podniósł również, że nieuzasadniony jest zarzut różnicowania prawa przysługującego skarżącemu do nieruchomości z prawami innych właścicieli. Wyjaśniono bowiem, że w sąsiedztwie nieruchomości należącej do skarżącego znajduje się tylko jedna nieruchomość na której dopuszczono możliwość zabudowy lecz z tego powodu, że wznosiły się na niej obiekty dawnego zespołu folwarcznego Orzeszków – objętego ochroną jako obiekt zabytkowy. Rada Gminy miała na względzie konieczność uniknięcia zbytniego rozproszenia zabudowy i dopuszczenia nowej zabudowy wzdłuż sieci istniejących dróg. Odnosząc się z kolei do zarzutu niezgodności studium z treścią uzgodnień z właściwą Dyrekcją Ochrony Środowiska w K., organ zauważył, że projekt zmiany studium został uzgodniony przez wspomniany organ administracji, który w przedłożonym projekcie nie dopatrzył się żadnych uchybień. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu 17 kwietnia 2014 r. skarżący wyjaśnił, że na spornym terenie prowadzi szkółkę drzew w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Obecny również na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył do akt wydruki map dla zobrazowania położenia nieruchomości P. C. oraz nieruchomości, dla której zmieniono przeznaczenie na usługowe o symbolu 15 MNU, akcentując jednocześnie nierzetelność organu, polegającą na przyjęciu, że część nieruchomości strony stanowi las. Zaznaczył, że skarżący wraz z matką są współwłaścicielami nieruchomości od [...] r., a wobec tego nie mógł wnieść skargi na poprzednie studium z [...] r. ani też na uchwałę w sprawie zmiany tego studium z [...] r. Zarzucił, że zaskarżona uchwała powiela dla działek skarżącego zakaz zabudowy wynikający z poprzednio przyjętych uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jednym z warunków skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest kontrola aktów z zakresu administracji publicznej, jest legitymowanie się przez stronę skarżącą interesem prawnym w zaskarżeniu konkretnego aktu. O ile w przypadku rozstrzygnięć o charakterze indywidualnym stwierdzenie istnienia interesu prawnego z reguły nie nastręcza znaczących trudności, o tyle w przypadku aktów generalnych, a do takich niewątpliwie zalicza się studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalenie wpływu jaki mają przyjęte przez właściwy organ rozwiązania normatywne na sytuację prawną konkretnego podmiotu nie jest już takie oczywiste. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Mając przy tym na względzie, że przedmiotem skargi jest uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w pierwszej kolejności rozważyć trzeba, w jaki sposób tego rodzaju uchwała może wpływać na sytuację prawną właściciela nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest tworzone "w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego". W istocie więc, studium nie będąc samo w sobie aktem prawa miejscowego, służy określeniu perspektywicznej polityki gminy w zakresie planowania przestrzennego, determinując zarazem kształt przyszłych norm prawa miejscowego, jakie zawarte zostaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, że studium samo w sobie nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości nim objętych i co do zasady wiąże wyłącznie organy gminy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 670/13). Zauważyć jednak trzeba, że przepisy nie ograniczają możliwości składania skarg do sądu administracyjnego na uchwały w sprawie studium. Jednakże, co wyraźnie trzeba podkreślić, skorzystanie z takiej możliwości uzależnione jest od wykazania naruszenia ustaleniami studium konkretnego indywidualnego interesu prawnego osoby dysponującej nieruchomością (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1332/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, iż zaskarżona uchwała, mocą której dokonano zmiany obowiązującej uchwały Rady Gminy N. z dnia [...]r., Nr [...], narusza jakiekolwiek prawa przysługujące skarżącemu. Konstatację tę oparto na tym, że analiza zaskarżonej uchwały oraz dokumentacji sporządzonej na potrzeby przygotowania zmiany studium pozwoliła stwierdzić, iż zmiany w obowiązującym studium dokonane zaskarżoną uchwałą w żadnym stopniu nie dotyczą nieruchomości należących do skarżącego tj. działek o numerach ewidencyjnych "1" i "2", k.m. [...], obręb [...]. W odniesieniu do tych działek zaskarżona uchwała nie wprowadza jakichkolwiek zmian. Stąd też trudno mówić o naruszeniu interesu prawnego, gdy sytuacja prawna skarżącego, pomimo dokonania zmian w studium nie uległa zmianie. Chybione są więc tym samym zarzuty skargi dotyczące jego niezgodności z planem ochrony środowiska oraz opinią Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, strefami ochrony krajobrazu, przebiegiem korytarza ekologicznego a także obszarem terenów zalewowych. Lektura zawartych w skardze zarzutów oraz lektura akt administracyjnych pozwoliła stwierdzić, że w istocie argumentacja strony skierowana jest przeciwko innej uchwale – a mianowicie uchwale z dnia [...]r., Nr [...], którą zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała zmieniła jedynie we fragmentach. Uchwała z dnia [...]r. nie jest zaś przedmiotem skargi i nie podlega kontroli Sądu w ramach prowadzonego postępowania. Z tego też powodu uznano, że skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały z dnia [...]r., co w konsekwencji prowadzi do oddalenia jego skargi. Sąd zauważa, że oddalenie skargi w niniejszym postępowaniu nie oznacza, iż skarżący pozbawiony jest możliwości zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do obowiązującego dla jego terenu studium, o ile rzecz jasna wykaże, że narusza ono jego indywidualny interes prawny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zez zm.).