II SA/Gl 1536/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2020 r. sprawę ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Starosta B. działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2019 poz.341- dalej "ustawa") oraz § 2 i 10.1. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. 2017 poz. 250 z późn. zm.) skierował W. N.(strona. skarżący) na badania lekarskie mające na celu ustalenie, na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia lub braku istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazał, że do organu I instancji wpłynął wniosek Prokuratury Okręgowej w K. z informacją o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia strony. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 99 ust.1 pkt 2 ustawy, gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia starosta z urzędu wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Zauważył, że strona została wezwana do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz przekazania dokumentów mających wpływ na przebieg postępowania. Organ I instancji zwrócił się początkowo do Prokuratury Okręgowej w K., a następnie do Sądu Okręgowego w K. o przekazanie dokumentacji medycznej, na podstawie której wnioskowano o skierowanie strony na badania lekarskie. W dniu 10 maja 2019 r. do organu I instancji zgłosiła się strona, która po zapoznaniu się z aktami nie wniosła uwag do sprawy. Nadto w dniu 30 maja 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Sądu Okręgowego w K. wraz kserokopią dokumentacji lekarskiej, z której wynika, że strona cierpi na szereg schorzeń. Po dokonaniu oceny okoliczności organ I instancji uznał, że ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym wszelkie przeciwwskazania kierowcy należy zweryfikować podczas badania lekarskiego i orzekł jak na wstępie. Decyzja ta odebrana została przez B. N., żonę adresata decyzji, w dniu 14 czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...]r. zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa za sprawą błędnej interpretacji art. 99 ust. 1 pkt. 2 ustawy oraz brak wskazania w decyzji konkretnych okoliczności, które stanowią przyczyn uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony. Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu, że strona wniosła odwołanie z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. i to mimo prawidłowego pouczenia w decyzji. Wyjaśnił, że odwołanie datowane na dzień 28 czerwca 2019 r. (piątek), zostało złożone osobiście przez stronę w siedzibie organu I instancji w dniu 3 lipca 2019 r., co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminu do złożenia odwołania zgodnie z art. 134 K.p.a. Pismem z dnia 31 lipca 2019 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] r. o skierowaniu na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazała, że w terminie od dnia 26 czerwca 2019 r. do dnia 2 lipca 2019 r. była w trakcie hospitalizacji i nie była w stanie wysłać odwołania ze względu na "załamanie stanu zdrowia". Do wniosku dołączyła podpisane odwołanie od decyzji oraz kartę leczenia szpitalnego z dnia 2 lipca 2019 r. Poinformowała, że o przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji dowiedziała się w dniu 24 czerwca 2019 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty B. . W uzasadnieniu organ stwierdził, że strona motywowała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tym, że w dniach od dnia 26 czerwca 2019 r. do dnia 2 lipca 2019 r. była w trakcie hospitalizacji, a ze względu na załamanie stanu zdrowia nie była w stanie wysłać odwołania. Kolegium nie uwzględniając tego wniosku zwróciło uwagę, że zgodnie art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, dopełniając jednocześnie danej czynności(art. 58 § 2 K.p.a.). Z powyższej regulacji zatem wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest spełnienie przez stronę łącznie czterech przesłanek, a mianowicie uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy; wniesienie prośby o przywrócenie terminu; jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. W przypadku łącznego spełnienia przywołanych przesłanek organ ma obowiązek pozytywnie załatwić podanie i przywrócić termin. Brak spełnienia choć jednej przesłanki uniemożliwia przywrócenie terminu. Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdyż wnioskodawca nie wniósł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z załączonej do wniosku karty informacyjnej z leczenia szpitalnego wynika, że strona przebywała w szpitalu do dnia 2 lipca 2019 r. Od tego dnia należy zatem liczyć termin do złożenia przedmiotowego wniosku, co w niniejszej sprawie oznacza, że wniosek ten mógł zostać złożony (nadany) najpóźniej dnia 9 lipca 2019 r. (wtorek). Strona jednak nadała pismo o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero dnia 1 sierpnia 2019 r. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stwierdziło, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie z dnia [...] r. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie podstawowych konstytucyjnych zasad porządku prawnego "za sprawą wykładni stanu faktycznego, która to polegała na domniemaniu, jakobym miał wiedzę, że uchybiłem terminowi wniesienia odwołania" oraz naruszenie prawa proceduralnego poprzez błędne zastosowanie art. 77 K.p.a. w związku z art. 80 K.pa.; naruszenie prawa proceduralnego poprzez pominięcie zastosowania normy wynikającej z art. 136 K.p.a., pomimo wątpliwości co do terminu, w którym skarżący dowiedział się, że uchybił terminowi wniesienia odwołania. Wniósł o uchylenie postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podkreślił, że organ zobowiązany był do oceny całego materiału dowodowego, czemu organ nie sprostał. Zdaniem skarżącego Kolegium operuje głównie domniemaniami w zakresie konsekwencji choroby i powtórzył, że ze względu na stan zdrowia nie był w stanie sporządzić i wysłać w terminie odwołania od decyzji . Stwierdził, że fakt przebywania w szpitalu do określonego dnia nie skutkuje możliwością realizacji danej czynności w dniu kolejnym. Zaakcentował, że dokonał czynności dopiero, gdy jego stan zdrowia poprawił się na tyle, aby móc wnieść odwołanie. Wskazał, że Kolegium nie wzięło pod uwagę jednoznacznej informacji skarżącego dotyczącej daty uzyskania informacji o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W jego ocenie Kolegium, błędnie oceniło okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. nr 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a.. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na wstępie niniejszych rozważań należy skarżącemu zwrócić uwagę, że przedmiotem skargi jest wyłącznie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach mocą którego odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty B. z dnia [...] r. Okoliczność ta oznacza, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a. dotyczące zwłaszcza nie zebrania całego materiału dowodowego i jego błędnej oceny, nie mogły być wzięte pod uwagę. Stanowisko takie wynika z tego, że Kolegium w swoim orzeczeniu rozpoznawało kwestię wpadkową, związaną z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania organ ten nie był uprawniony do oceny podnoszonych przez skarżącego argumentów, tym samym postawiony przez niego w skardze zarzut nie mógł być uwzględniony. Sąd zauważa nadto, że dokonywanie określonych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym przez uczestniczące w nim podmioty ograniczone jest ustalonym w przepisach terminem, od zachowania którego uzależniona jest skuteczność dokonanej czynności. Strona może jednak bronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu czynności, w przedmiotowej sprawie wniesienia odwołania od wydanej decyzji, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu. Warunki jej dopuszczalności reguluje art. 58 K.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei w myśl § 2 – prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z wymienionych powyżej przepisów wynikają przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Z analizy przepisu art. 58 Kp.a. wynika zatem, że przesłankami przywrócenia terminu są: 1) wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniesienie tego wniosku z ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) jednoczesne z wniesieniem wniosku dopełnienie czynności, dla której określony był termin, 4) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W rozpatrywanej sprawie nie podlega sporowi fakt, iż decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona w dniu 14 lipca 2019 r. żonie odwołującego. Zatem ustawowy termin do złożenia odwołania upływał w dniu 28 czerwca 2019 r. Nie jest sporne, że odwołanie złożone zostało wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 1 sierpnia 2019 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazał, iż nastąpiło to z powodu choroby. Wyjaśnił, że przebywał w szpitalu do dnia 2 lipca 2019 r. Na potwierdzenie tego faktu przedłożył kartę leczenia szpitalnego z dnia 2 lipca 2019 r., z której wynika, iż od dnia 26 czerwca 2019 r. do dnia 2 lipca 2019 r. był hospitalizowany. Kolegium podniosło, że skoro skarżący przebywał w szpitalu do dnia 2 lipca 2019 r. to od tej daty należało liczyć termin do złożenia wniosku. Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji mógł zostać złożony (nadany) najpóźniej dnia 9 lipca 2019 r. (wtorek). Skarżący jednak nadał pismo o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero dnia 1 sierpnia 2019 r. W ocenie Sądu zasadnie zatem Kolegium w przywołanych okolicznościach stwierdziło, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdyż skarżący nie wniósł wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Twierdzenia skarżącego, iż uzyskał wiedzę o tym, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania w dniu 24 lipca 2019 r. nie mogą odnieść oczekiwanego skutku, a to wobec doręczenia decyzji organu I instancji w dniu 14 czerwca 2019 r. Z opisanych powodów - zdaniem Sądu – zaskarżone postanowienie zasługuje na akceptację. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.