II SA/Gl 156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. B. i A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta S. (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i A. N. pozwolenia na nadbudowę budynku jednorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Przewidziany do nadbudowy budynek mieszkalny jest posadowiony przy granicy z działką [...] stanowiącą współwłasność K. B. i A. B. Poprzednia decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. z powodu, jak wynika z jej uzasadnienia, niewłaściwego wskazania adresata orzeczenia oraz braków projektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że pod wnioskiem o pozwolenie na budowę podpisały się bowiem 3 osoby ( m.in. B. Ż. ojciec I. N.), a decyzja została skierowana tylko do I. i A. N. W ocenie tego organu w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie określono natomiast w sposób jednoznaczny funkcji jaką ma pełnić poddasze w nadbudowanym obiekcie, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa nadbudowa miała służyć uzyskaniu dodatkowych pomieszczeń mieszkalnych. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia wymagała też kwestia znacznego zbliżenia budynku inwestorów do granicy działki nr [...], a organ I instancji winien zapewnić udział w tym postępowaniu właścicielom tej działki. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Wojewoda odniósł się także do twierdzeń odwołujących się właścicieli działki nr [...], którzy wskazywali, że w projekcie zagospodarowania działki nieprawidłowo został oznaczony przebieg granicy między ich nieruchomością, a działką inwestorów. Twierdzili oni w szczególności, że ściana graniczna przewidzianego do nadbudowy budynku jest usytuowana na ich działce bądź są jej współwłaścicielami (oświadczenie z dnia 14 sierpnia 2010 r.). W tej kwestii Wojewoda stwierdził, że miarodajnym i rozstrzygającym jest dla niego przebieg granicy wskazany w projekcie zagospodarowania działki, który został sporządzony na mapie geodezyjnej potwierdzonej przez właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. oparł na przepisach art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej zwanej P.b.) oraz art. 104 k.p.a. W decyzji oznaczony został także obszar oddziaływania obiektu obejmujący oprócz działki inwestorów także działki nr [...] oraz [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że inwestorzy przedłożyli poprawiony projekt budowlany i korektę wniosku o pozwolenie na budowę. W poprawionym projekcie oraz w ekspertyzie budowlanej uwzględnione zostały uwagi K. i A. B. W szczególności w projekcie tym jednoznacznie wskazano, że nadbudowane pomieszczenia będą pełnić funkcję mieszkalną. Poprawiony projekt budowlany nie pozostawia zaś wątpliwości, że ściana nadbudowywanego budynku znajduje się w całości na działce nr [...]. A. i I. N. w toku postępowania wyjaśnili także, że podpis B. Ż. złożony na wniosku o pozwolenie na budowę znalazł się na nim przez pomyłkę, a dotyczył on jego zgody na realizację nadbudowy budynku na działce nr [...]. Organ ustalił również, że działka nr [...] stanowi współwłasność inwestorów i z tego powodu nie zakwestionował lokalizacji realizowanej nadbudowy w odległości 0,80 m od jej granicy. W ocenie Prezydenta Miasta S. planowana nadbudowa spełnia też wymogi wynikające z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej zwanego rozporządzeniem MI). Wreszcie stwierdził, że przedłożony projekt odpowiada wymaganiom art. 34 i 35 P.b. Jednobrzmiące odwołania od tej decyzji wnieśli odrębnie A. B. i K. B., domagając się jej uchylenia w całości. Podali, że planowana inwestycja narusza ich uzasadnione interesy jako właścicieli nieruchomości położonej w obszarze jej oddziaływania. Zarzuty swoje odwołujący się przedstawili w 9 punktach, koncentrując się głównie na wadach ekspertyzy technicznej dotyczącej możliwości realizacji projektowanej nadbudowy autorstwa inż. W. B. W szczególności autor tej ekspertyzy ich zdaniem : - nie zbadał znajdującej się w granicy ściany przewidzianego do nadbudowy budynku od strony ich działki, - nie posiadając stosownych uprawnień rozstrzygnął arbitralnie sprawę własności tej ściany, - pominął kwestię nakazanej im w pozwoleniu na budowę z 2002 r. rozbiórki budynków gospodarczych posadowionych na ich nieruchomości, - zamieścił w niej gołosłowne i wewnętrznie sprzeczne stwierdzenia dotyczące kwestii rozbudowy kotłowni i kominów dymnych oraz związanej z tym potrzeby ogrzewania nowych pomieszczeń mieszkalnych. Zdaniem odwołujących się zaskarżona decyzja ponadto pomija fakt samowolnego wybudowania przez inwestorów kotłowni wraz z kominem, na dowód czego mają świadków i pochodzący z 1998 r. wyrys z mapy zasadniczej (kopia wyrysu została dołączona do odwołania). Inwestorzy nie dokonali też uzgodnień z zakładem energetycznym dotyczących przeniesienia przewodów elektrycznych mimo, że po przebudowie zmieni się wysokość budynku oraz zapotrzebowanie na energię. Nie planują także przeniesienia przewodów elektrycznych biegnących na wysokości 40 cm nad budynkiem mieszkalnym odwołujących się. Wskazane okoliczności dowodzą w ocenie odwołujących się naruszenia ich własności, zwiększenia uciążliwości związanych z emisją spalin z kotłowni znajdującej się w granicy działki oraz pogorszenia stanu środowiska, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 4 P.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W ocenie Wojewody analiza akt wykazała, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Pozostaje on także w zgodzie z decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., którą ustalone zostały warunki zabudowy uwzględniające istniejący stan zagospodarowania działki inwestora oraz działek sąsiednich. Decyzja ta dopuszczała zaprojektowaną nadbudowę odsyłając w tej kwestii do przepisów ogólnych P.b. oraz warunków technicznych określonych w rozporządzeniu MI. Stosownie do § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia MI dopuszcza się w zabudowie jednorodzinnej nadbudowę budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednia działką budowlaną o nie więcej niż jedną kondygnację. Przywołany przepis należy odnieść zaś także do sytuacji, gdy budynek będący przedmiotem nadbudowy jest usytuowany w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Odnosząc się do zastrzeżeń podnoszonych przez skarżących pod adresem ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku organ odwoławczy uznał, że nie mogły mieć one wpływu na jego rozstrzygnięcie. Przepis art. 35 ust. 1 P.b. określa bowiem zakres działania organów udzielających pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody przepis ten pozbawia organ administracji architektoniczno-budowlanej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Do podstawowych obowiązków projektanta należy natomiast zachowanie właściwej staranności przy sporządzaniu tego projektu oraz wykonanie go zgodne z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W kwestii zarzutu naruszenia granicy między nieruchomościami organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że zarzut ten nie został w jakikolwiek wiarygodny sposób udokumentowany. Wskazał, że wystarczającym i miarodajnym jest dla niego przebieg granicy uwidoczniony w projekcie zagospodarowania działki sporządzonym na mapie potwierdzonej za zgodność przez właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. W skardze na tę decyzję K. B. i A. B. praktycznie powtórzyli treść wniesionych przez nich odwołań od decyzji Prezydenta Miasta S. Powołując się ponownie na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz ustawę P. b. (bez bliższego ich wskazania) podnieśli, że planowana inwestycja nie powinna naruszać ich uzasadnionych interesów. W szczególności wskazali, że: 1) zaskarżona decyzja nie uwzględnia, że ściana przewidzianego do nadbudowy budynku stanowi wspólną, posadowioną na tym samym fundamencie ścianę z ich budynkiem gospodarczym, a autor dołączonej do projektu budowanego ekspertyzy nie oglądał przedmiotowej ściany od strony ich działki oraz nie posiada uprawnień do rozstrzygania spraw własnościowych, 2) nie przeprowadzono rozgraniczenia między działkami nr [...] i [...] zgodnie z ich żądaniem oraz zaleceniem geodety powiatowego, 3) granica oznaczona na mapie geodezyjnej ma inny przebieg niż w rzeczywistości, stąd istnieje potrzeba sporządzenia "mapy własnościowej", 4) decyzja nie uwzględnia nowego budynku mieszkalnego wybudowanego przez nich w oparciu o pozwolenie na budowę, w którym nakazano im rozbiórkę budynków gospodarczych usytuowanych przy spornej ścianie, 5) ekspertyza techniczna autorstwa inż. W. B. zawiera gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenia, w tym także pozostające w sprzeczności z celami realizowanej nadbudowy ( m.in. stwierdzono w niej, że po nadbudowie nie będzie dodatkowych pomieszczeń do ogrzewania), 6) w projekcie nie zostały rozwiązane sprawy kominów dymnych i kotłowni, których część (kotłownia z kominem) zostały - zdaniem odwołujących się - wybudowane samowolnie, 7) ekspertyza techniczna nie zawiera analizy dotyczącej wyburzenia budynków gospodarczych usytuowanych przy wspólnej ścianie, 8) po nadbudowie zwiększy się liczba pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednim budynku, a w ekspertyzie uznano, że nie będzie dodatkowych pomieszczeń do ogrzewania, 9) inwestorzy nie dokonali wreszcie uzgodnień z zakładem energetycznym dotyczących przeniesienia przewodów elektrycznych mimo, że po przebudowie zmieni się wysokość budynku oraz zapotrzebowanie na energię. Wskazane wyżej zastrzeżenia dowodzą w opinii skarżących braku równego traktowania przez urzędy stron postępowania. Inwestorzy uzyskują bowiem pozwolenie na budowę na podstawie składanych oświadczeń, a od nich wymagane są dokumenty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów tak prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie. Przystępując do szczegółowych rozważań dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie wskazać należy, że Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji zasadnie wyjaśnił odwołującym się, że zakres kontroli projektu budowlanego wyznaczają przepisy zawarte w art. 35 ust. 1 P.b. W świetle tych przepisów w przypadku pozwolenia na budowę ( w tym także na nadbudowę budynku mieszkalnego) organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać należy, że na mocy art. 1 pkt 28 lit b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) z dniem 11 lipca 2003 r. uchylony został art. 35 ust. 2 P.b., który nakazywał organowi zatwierdzającemu projekt badanie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 tej ustawy. Ta zmiana stanu prawnego dowodzi, że ustawodawca świadomie ograniczył zakres kontroli projektu architektoniczno-budowlanego dokonywanej przez organ udzielający pozwolenia na budowę do przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 P.b. W tym kontekście wskazać trzeba, że ekspertyza techniczna stosownie do § 11 ust. 2 pkt 3 in fine rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133) stanowi część projektu architektoniczno- budowlanego. Podkreślić wreszcie trzeba, że stosownie do art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Wobec powyższego należy zaakceptować stanowisko Wojewody [...], że ewentualne nieprawidłowości dotyczące zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ekspertyzy technicznej nie mogły mieć wpływu na jego rozstrzygnięcie. Na marginesie jedynie należy dodać, że znajdująca się w aktach sprawy ekspertyza techniczna autorstwa inż. W. B. nie zawiera nieścisłości i sprzeczności opisanych zarówno w skardze, jak i odwołaniu od decyzji organu I instancji. Powyższe dowodzi, że skarżący po wydaniu przez Wojewodę decyzji kasacyjnej nie zapoznali się dokładnie z aktami sprawy. Z akt tych tymczasem wynika, że postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta S. nałożył na inwestorów po raz drugi obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W związku z tym w dniu 28 czerwca 2010r. w Urzędzie Miasta złożony został poprawiony projekt budowlany, w którym usunięto nieścisłości i sprzeczności podnoszone przez skarżących w pkt. 5, 6 i 8 skargi. Z projektu tego wynika w szczególności, że kominy wentylacyjny i spalinowy zostaną przemurowane i podwyższone o 97 cm, co ograniczy "zadymianie" działki nr [...]. Na s. 4 ekspertyzy technicznej wskazano także, że ściana graniczna między działkami nr [...] i [...] "jest w dobrym stanie technicznym, ponadto zostanie wzmocniona wieńcem żelbetowym (...), co zdecydowanie poprawi bezpieczeństwo konstrukcyjne obiektu". W ocenie Sądu nie można podzielić także zasadniczego zarzutu skargi dotyczącego dysponowania przez inwestorów tytułem prawnym do jednej ze ścian projektowanego do nadbudowy budynku. Zdaniem skarżących przez ścianę tego budynku usytuowaną między działką nr [...] i [...] przebiega bowiem granica działki, a zatem są oni jej współwłaścicielami. Na okoliczność tę nie przedłożyli jednak żadnych dowodów poza powołaniem się na stwierdzenie geodety powiatowego z 2005 r., że dokładny przebieg granicy między działkami nr [...] i [...] może zostać ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym. W oparciu o to stwierdzenie oraz sporządzone przez nich zdjęcia domagali się oni od Prezydenta Miasta S. przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Odmienne stanowisko prezentowali tymczasem inwestorzy, których zdaniem sporna ściana jest w całości posadowiona na ich działce. Złożyli oni także pod rygorem odpowiedzialności karnej wymagane przepisem art. 32 ust. 4 P.b. oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Analizując tę kwestię wskazać należy, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają żadnych podstaw do podważenia prawdziwości złożonego przez inwestorów oświadczenia. W szczególności zaś potwierdza je znajdujący się w aktach sprawy wyrys z mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:500. Skład orzekający podzielił także ocenę Wojewody [...], że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wystarczającym i miarodajnym jest przebieg granicy między działkami uwidoczniony na dołączonej do projektu mapie geodezyjnej, zatwierdzonej przez właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Dodać należy, że mapa, na której sporządzona została część graficzna projektu zagospodarowania działki jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie ( Dz. U. Nr 25, poz. 133),. W rozporządzeniu tym ustalone zostały zaś wymogi dla opracowań geodezyjnych i kartograficznych przeznaczonych do celów projektowych. Zauważyć wreszcie trzeba, że przedmiotowa mapa została zaktualizowana w dniu 22 stycznia 2009 r. i przyjęta do Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w S. oraz opatrzona adnotacją, że może służyć do celów projektowych. Rozważając zasadność domagania się przez skarżących przeprowadzenia rozgraniczenia działek przed udzieleniem pozwolenia na budowę należy ponownie też wskazać na unormowanie zawarte w art. 35 ust. 4 P.b. Kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponuje prawną możliwością wprowadzania innych niż wskazanych w tym unormowaniu warunków, od których spełnienia uzależnione byłoby wydanie pozwolenia na budowę. Za wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 417/08 [w:] LEX nr 518453, dodać należy, że przeszkody do udzielenia pozwolenia na budowę muszą być uzasadnione dokumentami, z których w sposób jednoznaczny winno wynikać, jakie wymagania nie zostały spełnione i czym to było uzasadnione. Przywołać należy również w tym miejscu również tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. II OSK 1719/07, [w:] LEX nr 530046. W wyroku tym NSA wskazał, że "art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie". Dostrzec należy, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się zgłoszonego przez skarżących zarzutu samowolnej rozbudowy znajdującego się na działce inwestorów budynku gospodarczego pełniącego funkcję kotłowni. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do tego zarzutu należy uznać za naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie Sądu to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Wskazany w odwołaniach i skardze budynek gospodarczy nie stanowił bowiem przedmiotu postępowania, gdyż dotyczyło ono nadbudowy budynku mieszkalnego. Z akt sprawy nie wynika także aby w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji toczyło się przed organami nadzoru budowlanego postępowanie w sprawie samowolnej realizacji przedmiotowego obiektu, czy samowolnego wybudowania komina obsługującego istniejącą kotłownię. Sposób sformułowania tego zarzutu w skardze dowodzi wreszcie wprost, że także wcześniej nie została wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja nakazująca rozbiórkę całości bądź części kotłowni czy jej komina, co uzasadniałoby zastosowanie w sprawie art. 35 ust. 5 P.b. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji nie zajęły także wyraźnego stanowiska w podnoszonej przez skarżących kwestii przeprowadzonych przez ich działkę przewodów dostarczających energię elektryczną do budynku inwestorów. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zamieszczono jednak stwierdzenia dotyczące zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy. W punkcie 2 c decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla spornej inwestycji zamieszczone zaś zostało natomiast stwierdzenie dotyczące pozostawienia bez zmian istniejącego przyłącza dostarczającego energię elektryczną. Wbrew odmiennym wywodom skarżących projektant oraz orzekające w sprawie organy uwzględniły także wybudowany na działce nr [...] nowy budynek mieszkalny. Obiekt ten został w szczególności uwidoczniony na zaktualizowanej mapie wykorzystanej do celów projektowych. Oczywistym jest także, że przewidziane w projekcie wzmocnienie wieńcem żelbetowym ściany granicznej z pewnością umożliwi, a nie uniemożliwi skarżącym wykonanie nakazanej w decyzji o pozwoleniu na budowę rozbiórki dobudowanych do tej ściany budynków gospodarczych. Przeprowadzone rozważania dowodzą, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S. pozostają w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego. Decyzje organów obu instancji z ocenie Sądu nie naruszają także, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.