II SA/Gl 1572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego P Sp. k. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 31 października 2025 r. nr SKO.4103.191.2025 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr [...] znak [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta C. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr [...] , znak: [...] , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (podany publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; aktualny: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 53 ust. 3, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (podany publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130; aktualny: Dz. U. z 2026 r. poz. 538, dalej w skrócie: "u.p.z.p.") w związku z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) i rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku Inwestora z dnia 29 kwietnia 2025 r., tj. P. spółka komandytowa z siedzibą w C. , doręczonego do organu I instancji w dniu 9 maja 2025 r. oraz uzupełnionego w dniach: 27 maja, 11 czerwca (odręczny dopisek na piśmie z dnia 27 maja) i 11 sierpnia 2025 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie magazynów energii o łącznej mocy do 5 MW wraz ze stacjami transformatorowymi w ramach inwestycji pn. "[...] o mocy do 3MW" i "[...] o mocy do 2MW" oraz budowa dwóch stacji transformatorowych SN/nN, na części działki nr ewid. [...] o powierzchni ok. 1200 m², obręb [...] , położonej w C. przy ul. [...] . W odwołaniu od powyższej decyzji Inwestor wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.z.p., poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że inwestycja nie spełnia zasady "dobrego sąsiedztwa", podczas, gdy magazyn energii elektrycznej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, do którego nie stosuje się tego wymogu; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, z pominięciem interesu społecznego związanego z transformacją energetyczną, ochroną środowiska i stabilizacją sieci elektroenergetycznej; 3) art. 6-9 k.p.a., poprzez interpretację contra legem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z pominięciem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/20001 z dnia 11 grudnia 2011 r. (Dz. U. UE. L. 2018.3287.8 z dnia 21 grudnia 2018 r. z późn. zm.) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, tym samym nieprzyczynienie się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa, oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 4) art. 3 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm., dalej: "p.e."), poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą nieuznaniem magazynu energii za urządzenie infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu odwołania Inwestor zauważył, że zmiany legislacyjne i brak uwzględnienia definicji pojęcia infrastruktury technicznej w przepisach u.p.z.p., skutkuje koniecznością odwołania się do treści art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm., w skrócie: "u.g.n."), która stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo pod ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei, z definicji urządzenia, zawartej w art. 3 ust. 9 p.e. wynika, że to urządzenie techniczne stosowane w procesach energetycznych, wchodzące w zakres wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (por. art. 3 ust. 7 p.e.). Odwołując się do bliżej nieokreślonego orzecznictwa Inwestor podał, że magazyn energii elektrycznej jest urządzeniem pozwalającym na kontrolowane pobieranie oraz oddawanie energii do systemu elektroenergetycznego przez jej magazynowanie, w sytuacji zaistnienia stanu nadprodukcji, co pozwala na równoważenie wahań mocy i służy poprawie jej jakości, a także niweluje zmienność generacji, poczynając od jej ustabilizowania. Zgodnie z definicją słownika języka polskiego, zawartą na stronie internetowej pod adresem: www.sjp.pwn.pl, infrastruktura techniczna, to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, nieodzownie potrzebnych dla właściwego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki. Do takich cech zalicza się w szczególności: służebny i usługowy charakter inwestycji, jej długowieczność, trwałość i komplementarność, względem innych urządzeń, czyli zdolność do wzajemnego uzupełniania się i korzyści skali, co kluczowe, ścisły związek potrzeb społeczności z przestrzenią oraz następczą konieczność zapewnienia zgodności czasowej i przestrzennej. Zatem "magazyny energii elektrycznej" mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna", o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., oraz jej wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, która uwzględnia zarówno cel, jak i okoliczności ewolucji technicznej i technologicznej urządzeń technicznych, w tym wszelkiego rodzaju związanych z energią elektryczną. Jak również, w coraz to większym procencie, magazynowania energii wytwarzanych ze źródeł odnawialnych, przez co aktywnie uczestniczą one w rynku bilansującym i odgrywają szczególną rolę w zakresie efektywności i optymalizacji sieci energetycznej. Zdaniem Inwestora, interes społeczny planowanego zamierzenia uzasadniony jest również celem transformacji polityki energetycznej, w tym zmniejszania uzależnienia od energii konwencjonalnej, dekarbonizacji, optymalizacji środków oraz ochrony środowiska naturalnego, co jest zgodne z dyrektywą UE 2018/2001. Z tego powodu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy magazynu energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w tym między innymi zasady "dobrego sąsiedztwa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: "Kolegium"), decyzją z dnia 31 października 2025 r., nr SK0.4103.191.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Inwestora, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 20 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podzieliło ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Wywiodło, iż nieruchomość objęta wnioskiem Inwestora stanowi współwłasność osób fizycznych. Jest nieogrodzona i niezabudowana, przy drodze publicznej kategorii powiatowej. Stanowi nieużytkowany, odłogowany grunt rolny oznaczony jako użytek gruntowy "Lzr- RV" (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Od strony południowo-zachodniej przylega do nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (w odległości ok. 11 m od budynku), od strony północnej do [...] własność T. S.A. Oddział w C. . W bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji po wschodniej stronie ul. [...] , znajduje się kompleks budynków usługowych, w tym stacja paliw wraz z budynkami usługowymi (usługi handlu i pokoje gościnne dla gości), myjnia samochodowa i skład materiałów budowlanych, a w odległości ok. 53 m, od granic terenu objętego wnioskiem, w narożniku ulic [...] i [...] , usytuowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, budynek mieszkalny oraz towarzyszący zabudowie mieszkaniowej budynek gospodarczo-garażowy, dalej w odległości ok. 75 m, od granic inwestycji, wzdłuż ul. [...] są budynki mieszkalne jednorodzinne (w tym jedna nieruchomość o funkcji mieszkaniowo-usługowej). Kolegium ustaliło również, że w części teren inwestycji leży w obszarze dna dolin o niekorzystnych warunkach gruntowych, z przeważnie płytko zalegającymi wodami deszczowymi, miejscami zagrożonymi podtopieniami. W granicach nieruchomości istnieje uzbrojenie, zapewniające potrzeby w zakresie podstawowych urządzeń infrastruktury technicznej, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania planowanej zabudowy. Ponadto, dla terenu objętego wnioskiem oraz działki sąsiedniej o powierzchni łącznej ok. 16 500 m² w dniu 30.04.2024 r., decyzją organu I instancji Nr [...] , ustalono na rzecz Inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków handlowych. Zgodnie z polityką przestrzenną miasta, zapisaną w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowanie Przestrzennego miasta C. , zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] r., teren wnioskowanej inwestycji położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MNU). Zgodnie z oświadczeniem Inwestora, wnioskowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obszar analizowany wyznaczono na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p.,tj. w odległości od granic terenu objętego wnioskiem nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Szerokość frontu, terenu objętego wnioskiem, wynosi ok. 29 m, dlatego granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 90 m od jego granic (w zaokrągleniu z 87 m). Zdaniem Kolegium, jak słusznie zauważył organ I instancji, inwestycja komercyjna nie może zostać uznana za urządzenie infrastruktury technicznej tylko za budowę magazynów energii o łącznej mocy do 5 MW. Magazyn energii elektrycznej został zdefiniowany w art. 3 pkt 10k p.e., o treści: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazyn energii elektrycznej - instalację umożliwiającą magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzenie jej do sieci elektroenergetycznej". Natomiast treść art. 3 pkt 59 p.e. wskazuje, że "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazynowanie energii elektrycznej - odroczenie, w systemie elektroenergetycznym, końcowego zużycia energii elektrycznej lub przetworzenie energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej lub wytworzonej przez jednostkę wytwórczą przyłączoną do sieci elektroenergetycznej i współpracującą z tą siecią do innej postaci energii, przechowanie tej energii, a następnie ponowne jej przetworzenie na energię elektryczną". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1293/19 wywiódł, że: "Wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Mianowicie, przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego granice wyznacza obszar analizowany. Zwolnienie od tej zasady, wynikające z art 61 ust. 3 u.p.z.p., nie powinno zatem naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu" (cytat). Potwierdzeniem powyższego jest również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 42/21. W myśl art. 2 pkt 12 u.p.z.p. o treści: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Taka definicja wskazuje na służebną rolę infrastruktury technicznej wobec obiektu budowlanego realizowanego na działce budowlanej. W związku z tym, planowane przez Inwestora przedsięwzięcie, pozostaje poza zakresem rozumienia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej i tym samym nie może być uznane za element zaliczany do urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/GI 1357/24). Ponadto, w ocenie Kolegium, nie może ono zostać uznane za instalację odnawialnego źródła energii. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, dalej w skrócie: "o.z.e.") o treści: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa, w rozumieniu art 3 pkt 10 a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego". Mając więc na uwadze powyższą ustawową definicję nie sposób przyjąć, że planowana inwestycja dotyczy urządzeń służących do wytwarzania energii z instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 o.z.e., albowiem polega ona wyłącznie na budowie magazynów energii o łącznej mocy do 5 MW wraz ze stacjami transformatorowymi. Przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja dotycząca urządzeń infrastrukturalnych powinna umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego. Odnosząc się do pisma Inwestora, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 1 sierpnia 2025 r., Kolegium zauważyło, że Inwestor wniósł o rozszerzenie i zmianę treści pierwotnego wniosku wraz z późniejszymi uzupełnieniami, poprzez zmianę jego punktu 7.1 i nadanie mu nowej treści: "Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 kW wraz z "[...] " o mocy 3 MW oraz budowa "[...] " o mocy 2 MW. W nawiązaniu do tego nowego wniosku Kolegium uznało, że już szczegółowo wyjaśniono brak możliwości uznania inwestycji za urządzenie infrastruktury technicznej i za instalację odnawialnego źródła energii, o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., oraz inwestycji celu publicznego. Zdaniem Kolegium, aby konkretna inwestycja mogła zostać uznana za inwestycję celu publicznego musi mieć określony zasięg (gminny, powiatowy, wojewódzki, krajowy lub międzynarodowy), oraz realizować cel, o którym mowa w art. 6 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 416/16). Nawet gdyby, ewentualnie uznać planowaną inwestycję za budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 kW wraz z magazynami energii o łącznej mocy 5 MW, to w dalszym ciągu rzeczywistym jej przedmiotem i zamiarem jest wyłącznie instalacja umożliwiająca magazynowanie energii, bowiem magazyny energii mają mieć moc aż 100 krotnie przekraczającą moc paneli fotowoltaicznych. Z tego powodu, Kolegium uznało, że tak duże magazyny energii nie mogą obsługiwać paneli fotowoltaicznych i są niewspółmierne w stosunku do instalacji fotowoltaicznej. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2025 r. Inwestor, w pierwszej kolejności zwrócił się o ponowne przeanalizowanie sprawy oraz wydanie pozytywnej decyzji, a dopiero w przypadku uznania uwag i wniosków za niewystarczające, wniósł o zmianę treści wniosku. Inwestor nie wskazywał w odwołaniu na ewentualne wnioski zawarte w piśmie z dnia 1 sierpnia 2025 r. Jednocześnie w dniu 24 października 2025 r. do Kolegium wpłynęła prośba o przyspieszenie rozpoznania sprawy z uwagi na fakt, że Inwestor złożył do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wniosek o dofinansowanie budowy magazynów energii i umowa musi zostać podpisana do końca roku 2025. Powyższe okoliczności dowodzą wprost, że rzeczywistym i planowanym przedmiotem inwestycji jest wyłącznie budowa magazynów energii. W skardze z dnia 28 listopada 2025 r. Inwestor wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 143 ust. 2 u.g.n. i art. 3 ust. 7 i 9 p.e., poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że inwestycja nie spełnia zasady "dobrego sąsiedztwa", podczas, gdy magazyn energii elektrycznej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu skargi Inwestor, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zauważył, że magazyn energii elektrycznej jest urządzeniem pozwalającym na kontrolowane pobieranie oraz oddawanie energii do systemu elektroenergetycznego przez jej magazynowanie, w sytuacji zaistnienia stanu nadprodukcji, co pozwala na równoważenie wahań mocy i służy poprawie jej jakości, a także niweluje zmienność generacji, poczynając od jej ustabilizowania. Zatem "magazyny energii elektrycznej" mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna", o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Interes społeczny planowanej inwestycji uzasadniony jest również celem transformacji polityki energetycznej, w tym zmniejszenia uzależnienia od energii konwencjonalnej, dekarbonizacji, optymalizacji środków oraz ochrony środowiska naturalnego, umożliwiającej maksymalne wykorzystanie ekologicznej energii. Dzięki magazynom energii zapewnione jest bezpieczeństwo energetyczne oraz odciążenie i uelastycznienie sieci. Z tego powodu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy magazynu energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w tym między innymi zasady "dobrego sąsiedztwa". Dodatkowo podał, że budynek mieszkalny jednorodzinny przylegający od strony południowo-zachodniej do działki Inwestora jest przeznaczony do rozbiórki i decyzja wydana w tym zakresie jest już ostateczna. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują inne środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Na wstępie poczynionych rozważań należy podkreślić, iż na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 z późn. zm., dalej: "ustawa zmieniająca") od dnia 24 września 2023 r. uległy zmianie przepisy m.in. art. 61 ust. 1 i 3 oraz ust. 5a i 6 u.p.z.p. Jednakże na mocy art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (pkt 1); nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie wniosek o warunki zabudowy dla inwestycji został doręczony do organu I instancji w dniu 9 maja 2025 r. oraz był trzykrotnie uzupełniany w dniach: 27 maja, 11 czerwca i 11 sierpnia 2025 r., jednakże nastąpiło to przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (por. art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej: studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe). Wobec treści przytoczonych regulacji intertemporalnych, wniosek Inwestora podlegał rozpoznaniu z uwzględnieniem art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji, zawartej w ustawie zmieniającej, czyli włącznie do dnia 24 września 2023 r. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji przywołał wspomniany art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej, oraz wskazał, że teren wnioskowanej inwestycji jest objęty postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowanie Przestrzennego miasta C. , zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] r., oraz jest położony w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MNU). Dodatkowo, położony jest w regionie wodnym rzeki [...] , gdzie obowiązuje: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 listopada 2022 r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] oraz rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego [...] . U źródeł problemu leży treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zgodnie z którym (w miarodajnym dla rozpoznawanej sprawy brzmieniu, obowiązującym do dnia 24 września 2023 r.), przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 o.z.e. Jak stanowi art. 2 pkt 13 o.z.e., przez "instalację odnawialnego źródła energii" należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii (lit. a), lub obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego (lit. b) a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Odnawialne źródło energii, w świetle art. 2 pkt 22 o.z.e., to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Aktualne w dacie orzekania przez Kolegium, tj. 31 października 2025 r., brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zostało ustalone mocą art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii", wprowadzając tym samym kolejne odstępstwo od zasad przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Co prawda początkowo, na tle art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowano pogląd, wedle którego ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii wskazanych w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., dotyczyć może tylko obszarów, gdzie wyznaczono ich rozmieszczenie w obowiązującym studium, to aktualnie za ugruntowany uznaje się pogląd, iż urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Obecnie podkreśla się, że treść tego przepisu jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (o.z.e.). Z tego przepisu, nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wobec tego, między innymi lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p., niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej (por. na przykład: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 września 2023 r. sygn. akt II OSK 2030/22; 28 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1421/22; 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 711/24 i II OSK 712/24; 25 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 805/23; 9 maja 2023r. sygn. akt II OSK 911/22; 1 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 159/23; 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1407/22). Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1421/22 okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy. Brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż określona w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (o treści: 2a. Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące), nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji.). Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy tylko przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego treści nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (jak również art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.) w przywołanym brzmieniu, które zostało uchylone z dniem 24 września 2023r. na podstawie art. 1 pkt 11 ustawy zmieniającej) nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym miejscu należy zauważyć, że w zależności od treści wniosku, który musi być konkretny i jednoznaczny, właściwe organy mogą prowadzić postępowanie, które kończy się wydaniem rozstrzygnięcia. Modyfikacja wniosku zmienia treść zawartego w nim żądania, które nie może być alternatywne. Organy mogą domagać się w tym zakresie wyjaśnień, tak aby nie było jakichkolwiek wątpliwości w ocenie, jaki jest przedmiot wniosku. W rozpatrywanej sprawie, po otrzymaniu przez Inwestora zawiadomienia organu I instancji z dnia 21 lipca 2025 r., doręczonego w trybie art. 79a § 1 k.p.a. i informującego o braku w obszarze analizowanym kontynuacji w zakresie funkcji oraz cech kształtowania nowej zabudowy, a także o tym, że w sprawie może być wydana decyzja niezgodna z żądaniem wniosku, Inwestor w piśmie z dnia 1 sierpnia 2025 r. (karta akt administracyjnych bez nadanego numeru) sprecyzował zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego oraz zmienił treść złożonego przez siebie wniosku, podając nową charakterystykę inwestycji w punkcie 7.1 "[...] o mocy do 50kW wraz z "[...] " o mocy 3MW oraz "[...] " o mocy 2MW" (cytat), a nie jak dotychczas - budowa magazynów energii o łącznej mocy do 5 MW wraz ze stacjami transformatorowymi w ramach inwestycji pn. " [...] o mocy do 3MW" i " [...] o mocy do 2MW" oraz budowa dwóch stacji transformatorowych SN/nN (...). Dodatkowo, do przywołanego pisma Inwestora załączone zostało zaświadczenie z dnia 28 lipca 2022 r. o braku sprzeciwu organu I instancji wobec rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinny i gospodarczego, przylegających do działki Inwestora od strony południowo-zachodniej (nr ewid. [...] i [...] , obręb [...] ). Organ I instancji mając wiedzę o tej zmianie w uzasadnieniu decyzji własnej podał, że przywołana zmiana w dalszym ciągu stanowi instalację umożliwiającą magazynowanie energii - magazyny energii o mocy 100-krotnie przekraczającej moc paneli fotowoltaicznych. Oceniając takie działanie uznał, że zmiana dokonana przez Inwestora ma na celu obejście przepisów prawa w celu urzeczywistnienia swoich oczekiwań, tj. budowy magazynów energii (str. 4 uzasadnienia decyzji organu I instancji). Kolegium również nie odniosło się do zmiany zawartej w piśmie Inwestora z dnia 1 sierpnia 2025 r., chociaż działało jako organ odwoławczy. Na uwagę zasługuje jednozdaniowe odniesienie się do tej okoliczności, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (por. zdanie przedostatnie str. 11 uzasadnienia - karta akt administracyjnych bez nadanego numeru), iż w treści odwołania Inwestor nie wskazywał na swoje ewentualne wnioski zawarte w piśmie z dnia 1 sierpnia 2025r. Stąd też, w ocenie Kolegium, zaproponowana zmiana nie była przedmiotem rozważań. Zdaniem składu orzekającego, takie działanie nie zasługuje na aprobatę, zażywszy na znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym rzeczywisty przedmiot wniosku Inwestora. Zmiana wskazana w piśmie Inwestora z dnia 1 sierpnia 2025 r. być może wskazywałaby na to, że planowana inwestycja może być inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 lit. a) o.z.e. W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż sam magazyn energii, który nie jest połączony z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii, a odstępstwo od wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa odnosi się tylko do magazynów energii będących instalacją odnawialnego źródła energii. W wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 619/24 stwierdzono, że: "Odstępstwo od wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa odnosi się tylko do magazynów energii będących instalacją odnawialnego źródła energii. Jeśli wolą ustawodawcy byłoby zaliczenie samodzielnego magazynu energii do urządzeń infrastruktury technicznej to wyodrębnianie kategorii magazynu energii będącego instalacją odnawialnego źródła energii byłoby zbędne. Wystarczyłoby bowiem samo zakwalifikowanie magazynu energii jako urządzenia infrastruktury technicznej, aby nie stosować do tego rodzaju inwestycji wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa. Taka kwalifikacja wyłączałby stosowanie wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa zarówno wówczas, gdy byłby to magazyn połączony z odnawialnym źródłem energii jak też wówczas gdyby był on połączony z nieodnawialnym źródłem energii czy też w skrajnym przypadku, gdyby to był samodzielny magazyn. Proponowana wykładnia art. 61 ust. 3 pkt 2 i 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 jest niedopuszczalna, gdyż przeczyłaby zasadzie racjonalnego prawodawcy. Ustawodawca wprowadzałby bowiem do systemu prawnego definicję magazynu energii jako magazynu połączonego z instalacją odnawialnego źródła energii, która to definicja byłaby pozbawioną znaczenia. Zawsze bowiem wymóg połączenia magazynu z instalacją odnawialnego źródła energii mógłby być pominięty poprzez zakwalifikowanie magazynu energii jako urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p." (cytat). Należy jednoznacznie stwierdzić, że magazyny energii niepołączone z instalacją fotowoltaiczną nie mogą być kwalifikowane jako urządzenia infrastruktury technicznej, a ich lokalizacja i sposób zagospodarowania muszą być oceniane przez pryzmat ich rzeczywistej funkcji jako urządzeń energetycznych. Nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.Urz.UE.L z 2018 r. Nr 328, poz. 82). Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami, jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, tj. zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wobec niejednoznacznej treści wielokrotnie modyfikowanego przez Inwestora wniosku, należy uznać, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji były przedwczesne. Odnosząc się do merytorycznej treści zawartych w obu decyzjach rozważań należy dostrzec, że w granicach obszaru analizowanego, na działkach posiadających dostęp do tej samej drogi publicznej, tj. ul. [...] , jak również wzdłuż ul. [...] , brak jest zabudowy w formie instalacji o funkcji magazynowania energii elektrycznej. Jednakże na działkach sąsiednich od strony północnej znajduje się sieć infrastruktury technicznej [...] (węzeł w [...]), należąca do T. S.A. Oddział w C. , na co wskazuje pismo tegoż Oddziału z dnia 27 czerwca 2025 r., oraz jest też inna zabudowa, w tym również zabudowa usługowa oraz stacja paliw płynnych. Zdaniem organów orzekających w sprawie już istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich występujących w obszarze analizowanym nie pozwala na określenie wymagań dotyczących wnioskowanej inwestycji, bowiem nie jest to funkcja równorzędna z uwagi na jej komercyjne funkcje, a to stoi w sprzeczności z istniejącym układem przestrzennym. Dodatkowo, zdaniem tychże organów, magazyny energii o dużej mocy oraz ich zakładane parametry, tj. pojemność instalacji i moc, oraz wielkość działki, nie będzie się harmonijnie wpisywać w otoczenie mając na uwadze fakt, że w obszarze analizowanym w bezpośrednim sąsiedztwie nie stwierdzono zabudowy o jednoznacznej funkcji magazynowej, ale są usytuowane budynki o funkcji mieszkalnej i usługowej. W tej sytuacji, realizacja inwestycji prowadziłaby do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z obecnej funkcji na funkcję magazynową i tym samym spowodowałaby zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu, co należy uznać za niedopuszczalne. W powyższym zakresie zauważyć przyjdzie, że w sprawie nie musi zachodzić identyczność funkcji ale wystarczająca jest jej zbieżność z już istniejącą funkcją, którą posiada od strony północnej działki Inwestora nieruchomość sąsiednia, na której znajduje się węzeł [...] i odpowiedniej infrastruktury technicznej należącej do T. S.A. Oddział w C. . Pojęcie "sąsiedztwa", którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko i dlatego "działka sąsiednia", to również nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, ujętą w obszarze analizowanym. Zajmując się tym zagadnieniem stwierdzić należy, że warunek kontynuacji funkcji uznaje się za spełniony zarówno w przypadku, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i wówczas, gdy stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji, dające się pogodzić i nie kolidujące z nią (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 825/14). Nie mniej jednak rozważania te są tylko teoretyczne wobec braku jednoznacznej treści wniosku Inwestora, który był modyfikowany w toku postępowania wyjaśniającego. Przypomnieć trzeba, że w każdym postępowaniu administracyjnym obowiązkiem organu administracyjnego jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). W tym celu organ winien zgromadzić kompletny materiał dowodowy, a następnie poddać go wszechstronnej ocenie, celem ustalenia niewadliwego stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyniki tych ustaleń organ winien zobrazować w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podsumowując, zważywszy na poczynione powyżej rozważania, organy administracji naruszyły prawo materialne w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 ust. 3 pkt 2 i 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13 o.z.e., a także przepisy prawa procesowego, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez rozpatrzenie wniosku Inwestora o niejednoznacznym sprecyzowaniu jego przedmiotu i w związku z tym charakterystyki planowanego przedsięwzięcia. W ponownie prowadzonym postępowaniu, rozpoznając konkretny wniosek, zważywszy na zmiany w tym zakresie, uwzględnią rozważania poczynione przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu (por. art. 153 p.p.s.a.), w szczególności przedstawioną wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz ponownie ocenią wniosek Inwestora, pod kątem spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanek za[...] ch w art. 61 u.p.z.p., a także wnikliwie uzasadnią zajęte w sprawie stanowisko, w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnął w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się uiszczony wpis od skargi (500,- zł.) i opłata skargowa (17,- zł.), jak też wynagrodzenie pełnomocnika Inwestora, będącego radcą prawnym (480, - zł.). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.qov.pl.