II SA/Gl 1598/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. i R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1598/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych. W ustawowym terminie skarżący wnieśli zażalenie na powyższe orzeczenie. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 17 lutego 2015 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braku formalnego tego zażalenia przez nadesłanie 1 dodatkowego jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, celem doręczenia organowi oraz uczestnikowi postępowania. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono skarżącym siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi, informując jednocześnie skarżących, że uzupełnienie braku formalnego zażalenia przez jednego ze skarżących, zwalnia drugiego skarżącego z tego obowiązku. Powyższe wezwania, wysłane na wskazany w skardze adres do doręczeń, zostały doręczone skarżącym w dniu 23 lutego 2015 r. Korespondencja została odebrana przez W. S., osobę upoważnioną do obioru korespondencji w imieniu skarżących. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek – dzień roboczy), skarżący nie uzupełnili braku formalnego zażalenia. Pismem z dnia 16 marca 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, skarżący wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Do wniosku załączyli odpis zażalenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w okresie od 13 lutego do 6 marca 2015 r. skarżący przebywali w "[...]". Na dowód powyższego przedłożono kartę informacyjną leczenia skarżącej R. B.. Dalej wyjaśniono, że skarżący przebywał tam jako opiekun żony. W tym czasie kierowaną do skarżących korespondencję obierał upoważniony przez nich sąsiad W. S., zamieszkały w K. przy ul. [...], który listów nie otwierał. Skarżący przyjechali do K. w dniu 9 marca 2015 r. i w tym też dniu sąsiad przekazał im całą korespondencję, w tym wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 11 lutego 2015 r. W związku z powyższym skarżący bez swojej winy nie mogli zachować terminu do wykonania wezwania z dnia 18 lutego 2015 r. W piśmie z dnia 27 marca 2015 r. uczestnik postępowania "A" sp. j., ustosunkowując się do wniosku skarżących, wniósł o odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, przywołując przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że powołane przez skarżących okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Wbrew argumentom skarżących, podnoszonym we wniosku o przywrócenie terminu, leczenie sanatoryjne nie może zwalniać strony od obowiązków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w przypadku nieobecności spowodowanej pobytem na leczeniu sanatoryjnym przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu nie ma charakteru nagłego. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazali w żaden sposób, że ich wyjazd nastąpił w sposób na tyle nagły i nie mogli poczynić starań w celu zapewnienia sobie skutecznego doręczania korespondencji podczas nieobecności w miejscu zamieszkania. Należy podkreślić, że wina w uchybieniu terminu oceniana jest przy zastosowaniu kryterium należytej staranności, którą powinna zachować strona postępowania sądowego. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Strona wyjeżdżająca do sanatorium winna zadbać należycie o swoje interesy. Wyjazd do sanatorium nie stanowił okoliczności, na którą strona nie miała wpływu lub której nie można było przewidzieć, stąd skarżący powinni podjąć starania, które zapewniłyby im możliwość odbierania korespondencji z Sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 399/14, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). W ocenie Sądu skarżący nie dopełnili tego obowiązku w sposób prawidłowy, tym samym uchybienie przez nich terminowi do wniesienia zażalenia nie można było uznać za usprawiedliwione. Takiego usprawiedliwienia nie może stanowić przede wszystkim okoliczność, że uprawniony do odbioru korespondencji sąsiad, przekazał skarżącym przesyłkę Sądu dopiero po ich powrocie z sanatorium. W świetle powyższych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.