II SA/Gl 167/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia NSA Łucja Franiczek Protokolant referent-stażysta Jolanta Czarnata po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi Spółki A w W. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu miejscowego postanawia odrzucić skargę. Rada Gminy M. podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., teren sołectwa R. i R. K. Pierwsze wyłożenie projektu planu nastąpiło w okresie od [...] do [...] roku, o czym powiadomiono w sposób zwyczajowo przyjęty. Wobec zgłoszenia propozycji wielu poprawek i wniosków oraz konieczności uzgodnienia planu z zainteresowanymi instytucjami i organami w okresie od [...] do [...] nastąpiło drugie wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu. Uchwałą z dnia [...] nr [...], podjętą w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) Rada Gminy M. odrzuciła protest do rozwiązań przyjętych w projekcie miejscowego planu, gdyż tak zakwalifikowała wniesione pismo Przedsiębiorstwa A L.G. sp. Jawna z siedzibą w W., działającego w imieniu Polskiej [...] sp. z o.o. w W. (w aktach brak zarówno tego pisma, jak i pełnomocnictwa do reprezentowania[...]). W uzasadnieniu Rada Gminy podała, iż elementy infrastruktury technicznej związane z terenami zabudowy mieszkaniowej winny być projektowane w sposób nie tworzący dysonansów z otaczająca zabudową. Natomiast wieże telefonii komórkowej mogą być lokalizowane z dala od osiedli w drodze fragmentarycznej zmiany planu. W dniu [...] doręczono PPUH "[...]" L. G. sp. jawna powyższą uchwałę wraz z uzasadnieniem. Natomiast w dniu [...] wpłynęło do Urzędu Gminy w M. "odwołanie od uchwały nr[...]", adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., które wobec zakwalifikowania jako skargę na w/w uchwałę przesłano do Sądu. W uzasadnieniu skargi skarżąca [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wyjaśniła, że nie składała protestów ani zarzutów do projektu planu a jedynie wystąpiła z uwagami dotyczącymi uściślenia zapisów o częstotliwości. Rada Gminy M. wniosła o odrzucenie skargi podkreślając, że z uzasadnienia skarżącej Spółki wynikało, że jej pismo to ma charakter skargi złożonej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jednakże brak było uprzedniego wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z zm.), a to w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.). Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywała dwa instrumenty oddziaływania w stosunku do projektów planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonych do publicznego wglądu, jakim są protesty, o których mowa w art. 23 ustawy i zarzuty wnoszone na podstawie art. 24 tej ustawy. Protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie zarzutu jest ograniczone do kręgu podmiotów których interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone ustaleniami przyjętymi w projekcie planu. Zarówno protest, jak i zarzut winny być wniesione na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu. O charakterze prawnym złożonych zastrzeżeń do projektu planu nie decyduje nazwa im nadana przez autora czy nawet bezpośrednio wyrażona w nich treść. Kryterium rozróżnienia i zaliczenia zgłaszanych zastrzeżeń do kategorii zarzutu bądź protestu, jest legitymacją prawa wnoszącego. Jeżeli podmiot wnoszący posiada interes prawny, w który ingerują zapisy planu, wówczas wniesione przez niego pismo winno być zakwalifikowane jako zarzut, a nie protest (vide: wyrok NSA z dnia 14.05. 1996 r. o sygn. akt SA/Kr 2329/95; ONSA z 1997 r., nr 2, poz. 81 ). Obowiązek zakwalifikowania pisma do określonego rodzaju środków prawnych ciąży na organach gminy, rozpatrujących protesty i zarzuty. Organy te każdorazowo winny badać legitymacje wnoszącego. Błędne zaliczenia środka wnoszonego przeciwko projektowi planu, stanowi bowiem istotne naruszenie prawa. Uchwała o odrzuceniu zarzutu wymaga bowiem uzasadnienia i przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego (art. 24 ust. 3 i 4 ustawy), natomiast uchwała w przedmiocie protestu nie wymaga uzasadnienia (art. 23 ust. 3 ustawy) i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie SN z 15.10.2002 r. o sygn. akt III RN 163/01). W rozpoznawanej sprawie ponowne wyłożenie projektu trwało do [...] Z uwagi natomiast na brak w aktach pisma Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "[...]" L. G. sp. Jawna z siedzibą w W., działającego w imieniu Polskiej [...] sp. z o.o. w W. niemożliwym było ustalenie dochowania ustawowo określonego 14 -dniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia do tego projektu. Powyższe nie ma w sprawie jednak znaczenia, gdyż skarżąca w piśmie z dnia [...] zakwalifikowanego jako skarga do Sądu, wyjaśniła, że nie składała ani protestu ani zarzutów do planu. Przyjmując zatem, że uchwalanie nowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. nastąpiło pod rządami ustawy z dnia [...] o zagospodarowaniu przestrzennym to należy skonstatować, że [...] sp. z o.o. jako podmiot nie legitymujący się prawem własności nieruchomości objętych projektem planu uprawniony był wyłącznie do złożenia protestu. Natomiast jak wskazano powyżej na uchwałę w przedmiocie protestu nie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast przy przyjęciu, że powyższy plan podlega reżimowi nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to należy stwierdzić przede wszystkim, że jedną z najważniejszych zmian w systemie planowania przestrzennego, wprowadzonych tąże ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest eliminacja z procedury sporządzania planu miejscowego instytucji protestów i zarzutów do projektu planu. Na ich miejsce wprowadzono inną formę wyrażania stanowiska wobec projektu planu – uwagi. Jednakże ustawodawca zrezygnował z kontroli sądowej ustaleń planu miejscowego na etapie jego sporządzania. Taka możliwość pojawia się dopiero po uchwaleniu planu w postaci uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wobec powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych należy skonstatować, że z żadnej normy prawnej zawartej w wyżej omówionych ustawach nie wynika możliwość zaskarżenia do sądu "uchwały" w przedmiocie uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jak podnosiła to skarżąca. Ponadto wniesiona skarga i tak jest niedopuszczalna. Wniesienie bowiem skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Natomiast skarżąca wniesienia skargi nie poprzedziła wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 w związku art. 3 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowić jak w sentencji.