II SA/Gl 168/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. nr SKO.IV/424/3997/1213/2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej k.p.a.) w związku z art. 17 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm. - dalej u.ś.r.), po rozpoznaniu odwołania E. M. (dalej – Skarżąca, Strona), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej – organ I instancji) z dnia 13 października 2021 r. nr [...] odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wójt Gminy decyzją z dnia 7 lipca 2021 r., po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, odmówił przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem J. M. Wskutek odwołania Strony, Kolegium decyzją z dnia 17 września 2021 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy przyjął, że w sprawie wystąpiła jedynie przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która ustąpi w chwili wstrzymania wypłaty renty chorobowej. Decyzją z dnia 13 października 2021 r. Wójt Gminy ponownie odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem. W jej uzasadnieniu wskazano, że Skarżąca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1b, ust. 5 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a u.ś.r. Zdaniem organu, wprawdzie J. M. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, jednak jego niepełnosprawność nie powstała w okresie wskazanym w art. 17 ust. 1b u.ś.r., lecz terminie znacznie późniejszym, tj. w wieku 50 lat. Ponadto wskazano, że pozostaje on w związku małżeńskim, a osobą ubiegającą się o świadczenie jest jego żona, na której spoczywa obowiązek pomocy małżonkowi. Podniesiono również, że Wnioskodawczyni dysponuje prawem do renty, co również wyłącza ją z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu z dnia 29 października 2021 r. pełnomocnik Strony zanegował decyzję organu I instancji zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; 2) błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. stanowiącym o braku uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy nie może on mieć zastosowania w sprawach mających za przedmiot przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz współmałżonka. Kolegium decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie Kolegium przychyliło się do stanowiska pełnomocnika Skarżącej, że fakt pozostawania w związku małżeńskim osoby wymagającej opieki nie wyklucza świadczenia pielęgnacyjnego dla jego małżonka. Przeciwna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. przyjmująca wykluczenie małżonka osoby wymagającej opieki z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, obciążonego obowiązkiem alimentacyjnym oraz zdolnego do pracy, a niezatrudnionego ze względu na konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny, byłaby naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co przesądził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07. Organ odwoławczy zgodził się również z twierdzeniem o spełnieniu warunku z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Przyjął bowiem – opierając się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 – że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później niż w terminie określonym w art. 17 ust. 1b u.ś.r., kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W kwestii kryterium z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Kolegium stanęło na stanowisku, że jego wykładnia prowadzi do wniosku, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Jak zaznaczono, o prawie tym Strona została poinformowana w czasie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2021 r. Nie wyraziła jednak chęci pobierania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, zamiast otrzymywanej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Nadto powyższe stanowisko w tym zakresie potwierdził pełnomocnik Strony w piśmie z dnia 6 października 2021 r. adresowanym do organu I instancji. W jego treści wyraził pogląd, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17, okoliczność pobierania renty nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W tej sytuacji Kolegium zdecydowało o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W skardze z dnia 12 stycznia 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej oraz niewłaściwe przyjęcie, że fakt pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy pozbawia Skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt SK 2/17 i przyjęcia przez Kolegium, że na podstawie tego przepisu istnieją podstawy do warunkowania przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od uprzedniego zawieszenia renty przyznanej z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że w świetle powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., Skarżąca dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego (spełniając warunki ku temu), nie musi rezygnować z przysługującej jej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Inne podejście, zdaniem pełnomocnika, niweczyłoby treść rozstrzygnięcia Trybunału. Takie stanowisko, jak wskazano w skardze, zyskuje akceptację także w judykaturze (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Po 402/21). Podniesiono także, że w związku ze wspomnianym orzeczeniem prawodawca nie przedsięwziął działań dla wprowadzenia regulacji, które dawałyby podstawę do tego, aby wysokość świadczenia pielęgnacyjnego pomniejszać o dochody uzyskiwane np. z tytułu renty, czy też dających możliwość rezygnacji z danego dochodu (np. renty) na rzecz wspomnianego świadczenia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem. Spór dotyczy wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Mianowicie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne z uwagi na to, że Skarżąca dysponując prawem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyraziła woli zawieszenia jej wypłat, przez co nie wyeliminowała negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z tym stanowiskiem nie zgadza się pełnomocnik Strony podnosząc, że ustawodawca nie wprowadził żadnych mechanizmów, które warunkowałyby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w zamian za rezygnację z dochodu wymienionego w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Ponadto wykładnia tego przepisu przeprowadzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt SK 2/17 daje jednoznaczne wskazanie, że pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie pozbawia możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Tym samym, w opinii pełnomocnika, jego mocodawczyni bez rezygnacji z wypłat renty winna uzyskać świadczenie pielęgnacyjne. Nie jest natomiast kwestionowana ta część zaskarżonej decyzji, w której Kolegium uznało - za wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 – że czas wystąpienia niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie może warunkować przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto w skardze nie zanegowano stanowiska organu odwoławczego, co do wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. przyjmującej, że żona lub mąż opiekujący się swoim współmałżonkiem jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec tego, że kwestie te pozostają bezsporne, a także przyjmując ich prawidłowość, Sąd odstąpił od dalszych rozważań w tej materii. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 u.ś.r. Zgodnie z jego ust. 1 pkt 4, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 -dalej k.r.i.o.) ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Nadto, na mocy art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 1); nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 2); nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 3). Natomiast w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. W niniejszej sprawie organy odmówiły Skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż dysponuje ona prawem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i nie wyraziła woli rezygnacji z jej wypłat dla wyeliminowania przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Natomiast organ odwoławczy nie widzi podstaw do tego, aby Strona otrzymywała obok renty również świadczenie pielęgnacyjne. Problem ten był przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych, w tym m.in. wyroku NSA z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1020/21 (Lex nr 3327423). Skład orzekający w pełni podzielając stanowisko w nim wyrażone posłuży się m.in. jego argumentacją dla uzasadnienia niniejszego rozstrzygnięcia. Dokonując wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. podkreślić należy, iż istotną cechą osób będących adresatami zawartej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. normy prawnej, określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Poprzestanie na wynikach językowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., prowadzącej do wyeliminowania z kręgu osób tych, którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie, naruszałoby konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Zatem sprzeczna z zasadą równości byłaby sytuacja, w której samo przyznanie prawa do świadczenia wymienionego w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. skutkowałoby odebraniem świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17). Tym samym wypada uznać, iż brak jest przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tym opiekunom, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne (zob. wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, Lex nr 3021475; z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt I OSK 2800/20, Lex nr 3195259). Dlatego też osoba pobierająca świadczenie emerytalno-rentowe i sprawująca opiekę w warunkach art. 17 ust. 1 u.ś.r., powinna dysponować prawem wyboru świadczenia, które uważa za korzystniejsze. Z treści art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną w razie zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja, w ujęciu systemowym przemawia za przyznaniem opiekunowi osoby niepełnosprawnej prawa do wyboru świadczenia, także w razie zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami spoza systemu świadczeń rodzinnych. Regulacja kolizyjna, w razie zbiegu uprawnień do świadczeń, znajduje się również w art. 95 i nast. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 504 – dalej u.f.u.s.). Przepis art. 95 ust. 1 u..f.u.s. stanowi, że w razie zbiegu prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się osobie uprawnionej jedno z tych świadczeń, wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy u.ś.r. i u.f.u.s. generalnie regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ale także na podstawie wyraźnie wskazanych przepisów (art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. i art. 96 u.f.u.s.) wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i świadczeń wypłacanych na podstawie u.f.u.s. jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W sytuacji gdy przepisy powyższych ustaw nie regulują kwestii możliwości wyboru przez osobę uprawnioną jednego z tych świadczeń, to biorąc pod uwagę przedstawione powyżej rozważania na gruncie konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), ale także uwzględniając konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), obowiązek Państwa w zakresie udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 Konstytucji RP) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji RP), uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (zob. wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, Lex nr 3021475; z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20, Lex nr 3157729; z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2010/20, Lex nr 3280347; z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt I OSK 2800/20, Lex nr 3195259). Osoba uprawniona jednocześnie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i niższego świadczenia z u.f.u.s. swój wybór może zrealizować przez złożenie organowi rentowemu wniosku o zawieszenie prawa do emerytury lub renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.f.u.s. Świadczenie rentowe jest co prawda prawem niezbywalnym, ale uznając prawnie dopuszczalną możliwość jej zawieszenia, zlikwidowana zostaje negatywna przesłanka prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta lub rencisty wynikająca z powyższego przepisu winna być bowiem rozumiana jako wiążąca się nie z samym prawem do świadczeń z u.f.u.s., lecz z ich realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt SK 2/17 nie pozwala na równoczesne pobieranie świadczenia emerytalno-rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego. Otóż stwierdzenie częściowej niekonstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt lit. a u.ś.r. wspomnianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wykreowało z dniem 9 stycznia 2020 r. (wejście w życie wyroku Trybunału) nowy stan prawny, w którym zaistniała konieczność odnalezienia istniejących w systemie prawa instrumentów prawnych pozwalających w praktyce stosowania prawa urzeczywistnić ten wyrok Trybunału. Jakkolwiek kształtujące się w powyższym zakresie orzecznictwo sądowe nie było początkowo jednolite, to aktualnie nie budzi już wątpliwości, że w sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami wskazanymi w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zachodzi konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych działań prowadzących do zawieszenia prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.f.u.s. W ten sposób, w następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia, usunięta zostaje przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21, CBOIS). Ponadto wskazać należy na art. 27 ust. 5 u.ś.r., który wyklucza możliwość pobierania więcej niż jednego świadczenia. Dlatego osoba chcąc otrzymać świadczenie pielęgnacyjne musi zawiesić prawo o świadczenia emerytalno-rentowego. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy przyjąć należy trafność decyzji Kolegium uznającej wystąpienie przesłanki negatywnej dla przyznania Stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca podczas wywiadu środowiskowego została poinformowana o swojej sytuacji prawnej. Wyjaśniono jej, że chcąc uzyskać świadczenie pielęgnacyjne z racji na sprawowaną opiekę nad niepełnosprawnym mężem, musi zawiesić wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Skarżąca jednak nie wyraziła woli dla podjęcia tego rodzaju czynności. Stanowisko to potwierdził również jej pełnomocnik w piśmie z dnia 6 października 2021 r. skierowanym do Wójta Gminy, w którym domagał się przyznania spornego świadczenia niezależnie od tego, że jego mocodawczyni będzie pobierać wspomnianą rentę. W tej sytuacji zasadnie organ przyjął, że w sprawie zaistniała przeszkoda z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. dla przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Kolegium art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.).