II SA/Gl 1815/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi H.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniach od [...] do [...] r. inspektorzy z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K., działając z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K., przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod firmą H. G. 1. "A" 2 "B" z siedzibą w M. W wyniku stwierdzonych podczas tej kontroli naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 92 a ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 dalej zwanej u.t.d.) oraz art. 92 a ust. 3 pkt 2 u.t.d., nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedsiębiorca nie okazał wykresówek, danych z kart kierowców, z tachografów cyfrowych, dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu podlegającego obowiązkowi rejestracji czasu pracy przy użyciu urządzenia rejestrującego przez kierowców wykonujących w imieniu przedsiębiorcy przewozy drogowe za 1773 dni (odliczono soboty, niedziele , dni wolne i święta). Natomiast przedsiębiorca przedkładając postanowienie o umorzeniu dochodzenia, oświadczył, że wykresówki oraz zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za [...] r. zostały skradzione wraz z sejfem w dniach [...] r. W odwołaniu od tej decyzji H. G. wskazał na naruszenie art. 93 ust. 3 i art. 92 c u.t.d., a także art. 14 ust. 1 i 2 i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), poprzez przyjęcie, że niemożność przedstawienia wykresówek z uwagi na ich kradzież stanowi naruszenie przepisów tej ustawy. Nadto, zarzucił naruszenie art. 31 ustawy z dnia 16 czerwca 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1155). Uzasadniając te zarzuty zwrócił uwagę, że w sytuacji, w której przedsiębiorca powołuje się na okoliczności, o których mowa w art. 92 c u.t.d., to organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej k.p.a.). Podkreślił, że dochował wszelkiej staranności wymaganej w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przechowując wykresówki w bezpiecznym miejscu, a jedynie z powodu zdarzenia, na które nie miał wpływu, nie mógł dokumentów tych przedstawić w trakcie kontroli. Wnoszący odwołanie, przywołując treść art. 92 a u.t.d., podał, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do faktu kradzieży wykresówek, nie uzasadniając dlaczego zdarzenie to nie wypełnia przesłanki tego przepisu. Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., lp. 6.3.7. załącznika nr 3 u.t.d. oraz art. 13, art. 1, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. i art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że średnia liczba kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli wyniosła 19 kierowców. Zgodnie z art. 92 a ust. 3 pkt 2 u.t.d. kara pieniężna została zatem nałożona w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruku zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Nadto, w myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w określonej w tym przepisie formie. Wysokość kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu określona została w lp.6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podał, że w rozpatrywanej sprawie w toku czynności kontrolnych inspektorzy transportu drogowego żądali okazania wykresów, a także dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów oraz zapisów z tachografów cyfrowych i kart kierowców. Przedsiębiorca nie okazał tych dokumentów, zaś błędne wskazanie przez organ pierwszej instancji ogólnej liczby nieudokumetowanych dni tj. 1773 zamiast 1756 pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, z uwagi na treść art. 92 a ust. 3 pkt 2 u.t.d. Odnosząc się do kwestii kradzieży, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z postanowienia Komendy Powiatowej Policji w M. z dnia [...] r. wynika, iż postępowanie umorzono z powodu niewykrycia sprawcy. Brak jest przy tym informacji o fakcie kradzieży tarcz z tachografów. W ocenie organu odwoławczego kradzież wykresówek oznacza, że nie były one należycie przechowywane. Nadto, doręczenie w dniu [...] r. zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli winno skutkować zachowaniem przez przedsiębiorcę szczególnych środków ostrożności w zakresie przechowywania tych dokumentów. W świetle powyższych rozważań organ odwoławczy uznał, że brak było w sprawie podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 u.t.d. Podkreślił przy tym m.in., że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zgromadzono materiał dowodowy i dokonano jego oceny w sposób zgodny z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. G. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący powtórzył zarzuty wskazane w odwołaniu oraz przedstawioną tam argumentację. Dodatkowo podniósł zarzuty naruszenia art. 6, art.7, art.8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Do skargi załączono m.in. kserokopię protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej – H. G. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę. Dodatkowo wyjaśnił, że prawdopodobnie przez przeoczenie, w postępowaniu administracyjnym nie przedłożono odpisu z protokołu w sprawie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa na jego szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i § 3, art. 80 i art.107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267 dalej "k.p.a."), a w konsekwencji również z naruszeniem art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm., dalej zwanej "u.t.d."). Zdaniem Sądu decyzje organów obu instancji wydane zostały bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne, do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99.) W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu nie dochował Główny Inspektor Transportu Drogowego w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym wydane rozstrzygnięcie jest co do meritum, co najmniej przedwczesne. Nie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, o istotnym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, zostały bowiem w trakcie postępowania administracyjnego wyjaśnione, do czego Sąd jeszcze powróci w toku dalszych rozważań. Na wstępie stwierdzić należy, że kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje przede wszystkim możliwość zastosowania wobec skarżącego regulacji art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.1265 z późń zm.). Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Zauważyć należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, LEX nr 920618). Powyższa, argumentacja znajduje także oparcie w poglądach orzecznictwa, w tym Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06 wskazał także, że "sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (vide: wyrok z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 52/04). Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej." Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy, których - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz - nie można interpretować rozszerzająco. Podnieść w tym miejscu należy, iż analiza dyspozycji art. 92b (określającego wyłącznie w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenie pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku przesłanek ekskulpujących takich jak: zapewnienie przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji pracy i dyscypliny pracy, jak i prawidłowe zasady wynagradzania) oraz ww. art. 92c ustawy o transporcie drogowym prowadzi do konstatacji, iż przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie ukształtowanym na gruncie obowiązującej do dnia 1 stycznia 2012 r. treści przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, wyłączającego możliwość nałożenia kary w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący nie mógł przewidzieć, jak i art. 92a ust. 4 odnoszącego się do braku wpływu takiego podmiotu na powstałe naruszenie. Stąd też w przywołanych przepisach ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa transportowego. Przepisy te wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 2460/11, LEX nr 1337143 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 89/11 oraz z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1854/10). Przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania, uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności, w tym również w zakresie dotyczącym prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców oraz przechowywania związanych z tym dokumentów. Nieokazanie przez przedsiębiorcę wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu stanowi przejaw deliktu administracyjnego sankcjonowanego karą pieniężną. Od tej odpowiedzialności przedsiębiorca może się uwolnić, jeżeli wykaże, iż niedopełnienie tego obowiązku jest następstwem zdarzenia lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności. Ponieważ jak już wyżej wskazano odpowiedzialność za naruszenie prawa, która ma postać deliktu administracyjnego, jest zobiektywizowana, to też nie jest wystarczające powoływanie się przez przedsiębiorcę na przesłankę braku winy w zaistnieniu zdarzeń i okoliczności, które były przyczyną naruszenia prawa. Natomiast przypadek winy, choćby nieumyślnej niweczy możliwość uwolnienia się odo odpowiedzialności. Przedsiębiorca nie może osiągnąć zamierzonego celu, gdy ma świadomość, że może swym działaniem wywołać ujemne skutki, lecz uważa, że zdoła ich uniknąć lub też tych skutków nie przewiduje, choć z łatwością mógłby i powinien to zrobić ( por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 214/12, LEX nr 1337124). Przepis art. 92c u.t.d. daje podstawę do umorzenia postępowania toczącego się w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w sytuacji, gdy: - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub - za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie został obciążony karą pieniężną nałożoną przez inny organ, a wobec tego rozważenia wymaga, czy organy w sposób prawidłowy odmówiły zastosowania art. 92c u.t.d. ze względu na niewystąpienie okoliczności wskazanych w pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek. Istota sporu, jaki zaistniał pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do ustalenia, czy naruszenia stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej w dniach od [...]r. miały charakter niezależny do strony, co dawałoby podstawę do zwolnienia jej z odpowiedzialności, czy też nie. Strona nie kwestionuje bowiem ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, ani też wysokości nałożonej na nią kary. Wskazane w art. 92c u.t.d., przesłanki egzoneracyjne (zwalniające z odpowiedzialności) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy stwierdzić należy, że ograny w tym zakresie przeprowadziły postępowanie w sposób bardzo pobieżny i nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sytuacji gdy skarżący złożył oświadczenie zgodnie z którym wszystkie żądane dokumenty zostały utracone w wyniku popełnionego na jego szkodę przestępstwa, organ powinien zweryfikować tę informację , nie tylko poprzez dołączenie do akt odpisu postanowienia o umorzeniu dochodzenia, ale również zwracając się do Komendy Powiatowej Policji w M. o akta przedmiotowej sprawy. Organ I instancji przyjął, że na podstawie analizy zgromadzonego w trakcie kontroli materiału nie znalazł podstaw do zastosowania art.92c u.t.d., bez wskazania konkretnych ustaleń. Natomiast rozpoznający odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego, stwierdził, że z treści postanowienia o umorzeniu dochodzenia nie wynika, iż doszło do kradzieży tarcz tachografów dokumentujących czas pracy kierowców. Podczas, gdy już w oświadczeniu z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego wskazywał, że zostały skradzione wraz z sejfem, o którym jest mowa w treści postanowienia o umorzeniu dochodzenia. Nadto na okoliczność tę powoływał się również w treści odwołania skarżący. W tej sytuacji organ powinien był wyjaśnić, czy w sejfie do kradzieży którego doszło, znajdowały się dokumenty za nieokazanie których skarżący został ukarany. Takie informacje niewątpliwie znajdują się w aktach prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w M. postępowania przygotowawczego, czego dowodem jest dołączony do skargi protokół przyjęcia ustanego zawiadomienia o popełnionym przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej, z treści którego wynika, że w sejfie znajdowały się między innymi tarcze tachografów oraz oferty inwestycyjne. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy uzupełniony dowodem z przesłuchania w charakterze świadków pracowników firmy odpowiadających za obieg dokumentów, mógł stanowić podstawę do twierdzeń, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c u.t.d. W polu widzenia organu powinny być również poczynione przez Sąd rozważania na temat okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. W tym miejscu stwierdzić należy, że decyzję dotkniętą wyżej omówionymi wadliwościami, organ odwoławczy utrzymał w mocy, czym naruszył dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, stanowiło naruszenie przepisów postępowania , które mogły mieć istotny wpływ na treść wydanej w tej sprawie decyzji, konsekwencją tego było przyjęcie, że skarżący ponosi odpowiedzialność z art.92a ust.1 u.t.d., przy jednoczesnym braku podstaw do zastosowania przepisów ekskulpujących. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy przede wszystkim uzupełnić materiał dowodowy o akta prowadzonego dochodzenia, dokonać ustaleń w zakresie kto był odpowiedzialny za gromadzenie dokumentów ewidencjonujących czas pracy kierowców i gdzie były przechowywane przedmiotowe dokumenty, wreszcie jaki był obieg dokumentów i gdzie były przechowywane pozostałe dokumenty. Czy w związku z informacją o planowanej kontroli, przedsiębiorca podjął działania mające na celu skompletowanie niezbędnych dokumentów. Ponadto ustalić, czy którykolwiek z kierowców występował o wydanie kopii danych wczytanych z kart kierowców, wydruki kart, wykresówki za okres objęty kontrolą. Tak uzupełniony materiał dowodowy poddać wnikliwej analizie pod katem regulacji zawartych w art.92a ust.1 i art.92c u.t.d. dokonując jego oceny prawnej i dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art.107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.