II SA/Gl 1829/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki drogi w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 8 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego) L. N. nadał na poczcie na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Biura Podawczego Sądu w dniu 12 listopada 2013 r., zaś w dniu 13 listopada 2013 r., zgodnie z obiegiem dokumentów, przekazano ją do Wydziału II. Następnie dnia 14 listopada 2013 r. skarga ta została przesłana do organu odwoławczego, celem nadania jej dalszego biegu, stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 10 października 2013 r. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił powyższą skargę L. N., wskazując na uchybienie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Odpis tego postanowienia skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2014 r. W dniu 13 stycznia 2013 r. (data nadania na poczcie) skarżący wystąpił, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W jego uzasadnieniu podniósł, że mimo prawidłowego zaadresowania skargi za pośrednictwem organu odwoławczego (vide: nagłówek skargi), kopertę nadawczą skargi skierował bezpośrednio na adres Sądu. Przyczyna takiego zachowania wynikła zaś z faktu ogromnego przemęczenia fizycznego i psychicznego skarżącego. Wyjaśnił on, że w lipcu 2013 r. został ponownie ojcem i w związku ze złym stanem zdrowia małżonki (depresją poporodową) z czasem obowiązany był przejąć obowiązki związane z opieką nad dziećmi i prowadzeniem domu, wykonując jednocześnie obowiązki służbowe. Nadmiar obciążeń spowodował, że od dnia 4 listopada do dnia 17 listopada 2013 r. był na urlopie ojcowskim. Skarżący podkreślił, że do dnia otrzymania postanowienia o odrzuceniu jego skargi sądził, że dochował wymogu pośredniego wniesienia skargi, albowiem samo pismo zaadresował w sposób prawidłowy. Do wniosku załączona została kserokopia odpisu skróconego aktu urodzenia córki oraz wydane przez pracodawcę zaświadczenie potwierdzające pobyt L. N. na urlopie macierzyńskim, a także odpis skargi. Uczestnicy postępowania H. P. i M. P. ustosunkowując się do tego wniosku zwrócili uwagę, że został on złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, gdyż jak wynika z jego treści przyczyna uchybienia terminowi winna ustać najpóźniej w dniu 18 listopada 2013 r., gdy skarżący wrócił do pracy. Nadto, ich zdaniem, L. N. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazanych we wniosku, mimo spoczywającego na nim obowiązku w tym zakresie. Uczestnicy wytknęli, że 14-dniowy urlop macierzyński (ojcowski) jest normalnym uprawnieniem przysługującym w pierwszym roku życia dziecka i jest szeroko wykorzystywany przez ojców. Według ich oceny, skarżący winien także uprawdopodobnić trwające aż do stycznia 2014 r. choroby córki oraz żony. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1829/13 przywrócono skarżącemu termin do wniesienia skargi. Orzeczenie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez uczestnika postępowania M. P., który postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 520/14 uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 190 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać trzeba, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższych czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie przybliżył żadnej obiektywnej i niezależnej od niego przeszkody uniemożliwiającej złożenie skargi w przewidzianym terminie. Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał na trudną sytuację rodzinną i życiową związaną z urodzeniem się dziecka i chorobą żony. Jednakże mimo takiej sytuacji skarżący złożył w ustawowym terminie skargę, tyle tylko, że wniósł ją bezpośrednio do Sądu zamiast do organu administracji, co skutkowało koniecznością przekazania jej właściwemu organowi. Sąd przekazał ją organowi w dniu 14 listopada 2013 r., a więc uznać należało, że wniesiono ją z uchybieniem terminu. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu i zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak również adres organu administracji. Przede wszystkim wskazać jednak trzeba, że podane przez skarżącego okoliczności uniemożliwiające wniesienie skargi w terminie, nie można określić jako nagłe czy niespodziewane. Jak wynika bowiem z akt sprawy, dziecko urodziło się w lipcu, natomiast uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło w listopadzie. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał w należyty sposób, aby problemy rodzinne uniemożliwiły mu dochowanie terminu. Strona zobowiązana jest prowadzić swoje sprawy z należytą starannością, w szczególności, jeżeli nie jest w stanie samodzielnie podejmować czynności przed Sądem może upoważnić inną osobę do występowania w jej imieniu tj. profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego) lub osobę bliską w rozumieniu art. 35 § 1 p.p.s.a. (np. rodzeństwo, zstępnych). W konsekwencji należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Doszło bowiem do tego, zdaniem Sądu, w wyniku co najmniej niedbalstwa, czy też braku należytej staranności skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.