II SA/Gl 2/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący - sędzia NSA Leszek Kiermaszek ( spr. ) Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Rady Gminy w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w punkcie [...] (w części odrzucającej zarzut skarżącego) i orzeka, że w tym zakresie nie podlega wykonaniu w całości; 2. zasądza od Gminy W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Gminy w W. w dniu [...] r. podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy W. obejmującego tereny od ulicy [...] i torów kolejowych PKP (od przejazdu kolejowego w kierunku Ż.) w kierunku wschodnim do granic Gminy. Projekt planu miejscowego wyłożony został do publicznego wglądu w okresie od [...] r. do [...] r. Po dokonaniu korekty projektu planu oraz uzyskaniu wymaganych uzgodnień i opinii projekt ten wyłożony został ponownie do publicznego wglądu w dniach od [...] r. do dnia [...] r. W dniu [...] r. D. K., właściciel nieruchomości o nr [...] i [...], położonej przy ulicy [...] w W., zgłosił zarzut do projektu planu. Podniósł w szczególności, że wyznaczony w projekcie planu pas zieleni wodochronnej, oznaczony na załączniku graficznym symbolem [...], zajmujący obszar w odległości [...] m od linii brzegu cieku wodnego – potoku W., prowadzić będzie do niezasadnego zajęcia części jego nieruchomości ([...] m) oraz ograniczenia przysługującego mu prawa własności. Dodał również, że ustalenia takie pozostają w sprzeczności z uzgodnieniem wydanym przez Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. Jednocześnie wskazał, iż przyjęte w planie ustalenia uniemożliwiać będą w przyszłości rozbudowę oraz modernizację jego nieruchomości. Wójt Gminy W., na mocy zarządzenia nr [...] z dnia [...] r., wydanego w trybie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), odmówił uwzględnienia wystąpienia D.K., kwalifikując je przy tym jako protest. Rada Gminy W. w uchwale nr [...] z dnia [...] r., wydanej w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznając, że oprotestowanie przez D. K. ustaleń projektu planu posiada status protestu, orzekła o jego odrzuceniu (pkt 10 tej uchwały). W uzasadnieniu Rada Gminy wskazała, iż przyjęte w projekcie planu ustalenia dotyczące ustanowienia strefy ochronnej dla zieleni wodochronnej stanowiącej ciągi ekologiczne dolin rzecznych uwarunkowane są fizjografią terenu oraz wymogami wynikającymi z przepisów szczególnych z zakresu ochrony środowiska i ochrony przyrody. Ukształtowanie nieruchomości stanowiącej własność odwołującego się i jej położenie w dolinie rzeki W., jak również planowana rozbudowa tej nieruchomości, nie mogą zdaniem Rady Gminy stanowić wiążącej podstawy dla uznania naruszenia interesu prawnego, a wobec tego uznania złożonego przez D.K. środka odwoławczego jako zarzutu. Podniosła także, iż ustanowiona w projekcie strefa niekorzystnych warunków fizjograficznych ma na celu zapobieżenie możliwym zagrożeniom powodziowym oraz niewłaściwemu zagospodarowaniu tego terenu. Wyznaczenie tej strefy wynika z zebranych w sprawie materiałów planistycznych określających nieruchomość odwołującego się jako obszar o niekorzystnych warunkach zabudowy z uwagi na morfologię terenu, zalanego w czasie powodzi i podtapianego w latach [...], a nadto uwarunkowana jest również dążeniem do zmniejszenia zanieczyszczenia potoku ściekami i odpadami, jak też zachowaniem bądź przywróceniem dolinom funkcji korytarzy ekologicznych. Jako podstawę prawną powołanych wyżej rozważań wskazała art. 3 oraz art. 71 – 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), art. 2, art. 3 i art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880) oraz art. 25 i art. 83 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). W skardze do Sądu D. K. wniósł o uchylenie powyższej uchwały, zarzucając jej błędne ustalenie, że złożone przez niego odwołanie stanowi protest. Wskazał bowiem, że ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłączają możliwość rozbudowy jego nieruchomości, ograniczając tym samym przysługujące mu prawo własności. Zarzucił ponadto, iż poprzez sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez poczynienia ustaleń z innymi organami administracji uchwała ta narusza art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Stwierdził również, że zarówno z treści planu, jak i z jego uzasadnienia nie wynika na jakiej podstawie ustalona została ostateczna szerokość pasa ochronnego (wynoszącego [...] m), zaznaczając przy tym, iż taka szerokość pasa ochronnego wiązać będzie się z objęciem strefą ochronną także jego działki nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny. Dodał ponadto, że stanowiące jego własność nieruchomości nie stanowią terenów objętych zagrożeniem powodziowym i nie były objęte zalaniem w czasie powodzi z roku [...], a przed uchwaleniem projektu planu nie przeprowadzono oględzin tych nieruchomości. Wskazał również, iż na przełomie lat [...] na terenie objętym w projekcie planu strefą ochronną realizował prace związane z założeniem instalacji kanalizacyjnej i wówczas Gmina nie uznawała tych nieruchomości za obszary zagrożone powodzią. Odpowiadając na skargę Rada Gminy w W. wniosła o jej oddalenie bądź odrzucenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wskazała, że skoro ustalenia planu nie naruszają interesu prawnego skarżącego i jego odwołanie zakwalifikowane zostało jako protest, toteż w jej opinii skarga winna zostać odrzucona z uwagi na brak uprzedniego pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wyjaśniła ponadto, iż w świetle ustaleń projektu planu działki skarżącego nie zmieniają swojego dotychczasowego przeznaczenia, gdyż wcześniej [...] i [...] znajdowały się w jednostce planu [...] – zieleń nieurządzona, w projekcie planu zaś oznaczone zostały jako [...] – tereny zieleni wodochronnej stanowiące ciągi ekologiczne dolin rzecznych, natomiast działka o nr [...] znajdowała się dotychczas w jednostce [...] – zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności, zabudowa zagrodowa, a w projekcie planu znajduje się w jednostce [...] – stanowiącej teren przeznaczony na realizację usług i funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ ten stwierdził wobec tego, że ustalenia zawarte w projekcie planu nie zmieniają możliwości dotychczasowego użytkowania tych nieruchomości. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii planowanej rozbudowy nieruchomości Rada Gminy W. uznała, iż zagadnienie to nie może być rozpatrywane na etapie tworzenia planu miejscowego, a jedynie w ramach ustalania warunków zabudowy terenu. Dodała przy tym, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy skarżący wystąpił już w odniesieniu do budowy budynku mieszkalnego z garażem jako wymiana kubatury w miejsce istniejącego budynku i sprawa ta jest obecnie w toku. Za niezasadny uznała ponadto zarzut skarżącego dotyczący braku wymaganych opinii i uzgodnień, wskazując, że w postępowaniu planistycznym zebrane zostały wymagane opinie [...] instytucji, wymienionych w rozdzielniku załączonym do akt administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć wszak należy, iż procedujące w sprawie organy Gminy W. zasadnie prowadziły postępowanie planistyczne w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przepisy dotychczasowej ustawy stosuje się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany miejscowego planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r. W niniejszej sprawie zarówno uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu, jak i druga z przesłanek kontynuowania procesu planistycznego dotycząca zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu miały miejsce przed wskazaną wyżej datą. Stwierdzić zatem należy, iż objęte kontrolą Sądu postępowanie planistyczne organów Gminy mogło być kontynuowane po dniu [...] r. na podstawie przepisów dotychczasowych zawartych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazana ustawa przewiduje dwa instrumenty oddziaływania w stosunku do projektu planu zagospodarowania przestrzennego na wstępnym etapie jego sporządzania, jakimi są protesty, o których mowa w art. 23 ustawy i zarzuty wnoszone na podstawie art. 24 tejże ustawy. Protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie zarzutu jest ograniczone natomiast do kręgu podmiotów, których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami przyjętymi w projekcie planu. Zarówno protest, jak i zarzut winny być wniesione na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu. Właściwe potraktowanie wniesionego środka prawnego - jako zarzutu lub protestu - ma niezwykle istotne znaczenie dla ukierunkowania dalszego postępowania planistycznego. W rozpoznawanej sprawie zastrzeżenia skarżącego do wyłożonego projektu planu zagospodarowania zostały zakwalifikowane jako protest i odrzucone zaskarżoną uchwałą. Z akt sprawy wynika wszakże, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości, składającej się z czterech działek, położonej na obszarze objętym wyłożonym do publicznego wglądu projektem i objętej częściowo wyznaczoną strefą ochrony zieleni wodochronnej. Zauważenia już w tym miejscu wymaga, że kwestię sporną stanowiły w szczególności ustalenia zawarte w punkcie [...] projektu planu, dotyczące zakresu wyznaczonej w projekcie strefy przeznaczonej pod ochronę zieleni wodochronnej, oznaczonej na mapie symbolem [...], zawierającej ograniczenia w korzystaniu z przedmiotu własności. Przysługujące skarżącemu prawo własności gruntu skutkuje natomiast uprawnieniem m.in. do korzystania z własności na zasadach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego. Ograniczenia w korzystaniu z własności mogą zatem wynikać z przepisów prawa, w tym prawa miejscowego (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), niewątpliwie więc stanowienie prawa miejscowego, o ile dotyczy przedmiotu własności, ingeruje w sferę uprawnień właściciela. W związku z powyższym skarżący jako właściciel nieruchomości objętych zapisami wyłożonego do wglądu projektu planu, miał interes prawny w kwestionowaniu zapisów tego projektu, bowiem jego zapisy niewątpliwie ingerują w przysługujące mu prawo własności, wyznaczając możliwe sposoby korzystania z rzeczy. Okoliczność ta miała zasadnicze znaczenie dla zakwalifikowania podniesionych przez skarżącego pisemnych zastrzeżeń wobec zapisów projektu planu. Podnieść przy tym należy, że o charakterze prawnym tych zastrzeżeń nie decyduje nazwa im nadana czy nawet bezpośrednio wyrażona w nich treść. Kryterium rozróżnienia i zaliczenia zgłaszanych zastrzeżeń bądź do kategorii protestu, bądź zarzutu jest legitymacją prawną wnoszącego. Jeżeli podmiot wnoszący posiada własny, zindywidualizowany interes prawny, w który ingerują zapisy planu, wówczas wniesione przez niego pismo winno być zakwalifikowane jako zarzut, a nie protest (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1996 r., sygn. SA/Kr 2329/95, ONSA 1997r., Nr 2, poz. 81). Na aprobatę zasługuje zatem stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., sygn. III RN 163/01 (OSN z 2003r., Nr 20, poz. 480), zgodnie z którym pisemne zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zmiany planu) wyłożonego do publicznego wglądu, które zostały wniesione przez właściciela nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego tym projektem, mają znamiona zarzutu rozpatrywanego w trybie określonym w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić jednocześnie należy, iż właściwe zakwalifikowanie pisma do określonego rodzaju środków prawnych stanowi obowiązek organów gminy rozpatrujących protesty i zarzuty, a organy te każdorazowo winny badać legitymację wnoszącego zastrzeżenia do projektu planu. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została jednak bez dokonania dogłębnej analizy sytuacji prawnej w jakiej się znalazł skarżący, a w związku z tym bez odniesienia się do jego interesu prawnego i ewentualnego naruszenia tego interesu. Nie można bynajmniej zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jakoby ukształtowanie terenu oraz zamiary skarżącego wobec nieruchomości nie stanowiły podstawy w zakresie naruszenia jego interesu prawnego. W sprawie pozostaje bowiem bezspornym, iż skarżący będąc właścicielem nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem planu miał interes prawny w kwestionowaniu propozycji przyjętych w projekcie. Pismo wniesione przez skarżącego w dniu [...] r. miało charakter zarzutu i winno być rozpoznane w trybie przewidzianym w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś sama uchwała dotycząca rozpoznania zarzutu winna odpowiadać treścią art. 24 ust. 3 powołanej ustawy, zawierając właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Wprowadzony we wskazanym przepisie tryb ochrony interesu osób trzecich oznacza, że osoba ta ma prawo domagać się szczegółowego rozważenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada gminy, rozpatrując zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest bowiem obowiązana ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, lecz także ustalić, czy zarazem nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. Nadto winna wskazać przesłanki, jakimi się kierowała przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. III RN 192/00, OSNAP 2002r. Nr 15, poz. 346; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. IV SA 1638/98, LEX nr 48261). Traktując zaskarżoną uchwałę wydaną przez Radę Gminy w W. jako w rzeczy samej odrzucającą zarzut, nie zaś protest jak błędnie przyjęto, należy stwierdzić, iż uchwała ta nie spełnia wskazanych powyżej wymogów. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, iż nie odniesiono się w jej uzasadnieniu w sposób konstruktywny do przedstawionej w zarzutach kwestii posiadania przez skarżącego interesu prawnego wynikającego z przysługującego mu prawa własności. Nie rozważono również wyczerpująco konsekwencji wynikających dla skarżącego z brzmienia punktu [...] projektu planu, skutkujących ograniczeniem jego prawa własności, w szczególności zaś nie odniesiono się do wskazanych przez skarżącego rozbieżności dotyczących szerokości wyznaczonej strefy ochronnej. W świetle powyższych rozważań stwierdzić wobec tego należy, iż zaskarżona uchwała nie zawiera należytego uzasadnienia prawnego, albowiem nie jest wystarczającym przytoczenie formalnoprawnej podstawy działania Rady Gminy, natomiast ze wskazanych w uzasadnieniu uchwały przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy Prawo wodne nie można wywieść przesłanek stanowiących przeszkodę w uwzględnieniu zarzutu. Jednocześnie ubocznie należy zauważyć, iż w punkcie [...] projektu planu, dotyczącym terenu oznaczonego na załączniku graficznym symbolem [...], przeznaczonym na ochronę zieleni wodochronnej stanowiącej ciągi ekologiczne dolin rzecznych, ustalono zakaz zabudowy w obrębie strefy ochronnej, dopuszczając realizację innych obiektów budowlanych (ogrodzeń, obiektów małej architektury) w odległości nie mniejszej niż [...] m od linii brzegu cieku wodnego. Ustalenia te zostały zatem oparte na uzgodnieniu przedstawionym przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., zawartym w piśmie z dnia [...]r. Wątpliwości natomiast wywołuje przedstawienie projektu planu do uzgodnienia w tym zakresie Ś. Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. – Oddziałowi w B. – B. Podkreślenia wymaga bowiem w pierwszym rzędzie, iż uzgodnienie przewidziane procedurą planistyczną ma charakter wiążący, stanowiąc akceptację dla rozwiązań przedstawionych w projekcie planu. Co więcej, jak wynika z treści art. 18 ust. 2 pkt 4 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4a pkt 2 ustawy Prawo wodne, uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, dokonuje właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Brak zatem podstaw do uznania kompetencji Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w zakresie obligatoryjnego uzgadniania projektu planu miejscowego, w szczególności zaś podstawy takiej nie można wywieść z powołanego przez ten organ w piśmie z dnia [...] r. brzmienia art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec braku należytego umotywowania zaskarżonej uchwały mogły zaś po stronie skarżącego zachodzić wątpliwości, czy procedujące organy Gminy W. zachowały obowiązującą procedurę na etapie przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. W § 8 pkt 8 projektu dla terenów oznaczonych symbolem [...] ( tereny ochrony zieleni wodochronnej, stanowiącej ciągi ekologiczne dolin rzecznych, potoków ) ustalono, że jest to teren zagrożenia powodziowego i obowiązuje zakaz realizacji zabudowy, z tym że w odległości nie mniejszej niż [...] m od linii brzegu cieku wodnego dopuszczono realizację niektórych obiektów budowlanych, mianowicie ogrodzeń i obiektów małej architektury. To ustalenie oparte zostało na uzgodnieniu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] r. i w świetle art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. Nr 115, poz. 1129 ze zm.) było wiążące. Ostatnio powołany przepis stanowi, że w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Tego rodzaju uzgodnienie, podjęte w trybie art. 18 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bezwzględnie wiąże organy gminy w trakcie sporządzenia planu miejscowego, co więcej, nieakceptowanie stanowiska organu współdziałającego ( uzgodnienia ) uniemożliwia uchwalenie planu ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 maja 2004 r., sygn. SA/BK 1600/03 – ONSAiWSA 2005 r., Nr 2, poz. 34 ). Zatem odmienne twierdzenia skarżącego, iż brak było podstaw do uznania, że teren objęty strefą [...] położony jest w strefie zagrożenia powodziowego nie są uzasadnione. W świetle treści powyższego uzgodnienia organy Gminy W. nie mogły więc przeprowadzić własnego postępowania i na tej podstawie dojść do innych wniosków niż organ uzgadniający. Również bezzasadnie zarzuca skarżący, że organy Gminy nie uwzględniły studium, o którym mowa w art. 82 ust. 2 ustawy Prawo wodne, skoro – jak wyjaśniono – studium takie do czasu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu nie zostało opracowane. Nie wyjaśniono jednakże, na jakiej podstawie wprowadzono zakaz lokalizacji budynków w odległości mniejszej niż [...] m od górnej krawędzi skarp cieków wodnych ( potoków), co zostało zapisane w § 4 pkt 1.1. ppkt 7 projektu planu. Spóźnioną próbę wyjaśnienia tego zagadnienia podjął organ w toku postępowania sądowego, która jednak nie doprowadziła do jednoznacznego usunięcia wszystkich pojawiających się wątpliwości. Z dostarczonego pisma zastępcy Dyrektora Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. – Oddziału w B.– B. z dnia [...] r. wynika, że organ ten uzgodnił projekt planu pod warunkiem zachowania wymienionej na wstępie linii zabudowy. Z kolejnego pisma z dnia [...] r. wynika, że Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. uzgodnienia dokonał na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, działając w granicach upoważnienia Marszałka Województwa Ś. i uchwały Sejmiku Województwa Ś.. Istotnie zaś potok W. wymieniony jest w załączniku nr 3 pod pozycją 275 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną ( Dz. U. Nr 16, poz. 149 ), zatem zaliczony został do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa w stosunku do których wykonywanie uprawnień właścicielskich ( art. 11 ust. 4 ustawy Prawo wodne ) powierzono marszałkom województw. Nie może być kwestionowana kompetencja tego organu do zajęcia stanowiska, wyjaśnienia wymagała moc wiążąca wprowadzonego do projektu planu zakazu zabudowy, skoro nie jest to organ powołany do uzgodnienia projektu na podstawie przepisów szczególnych ( art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ), nie został także wymieniony w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. b – g ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co nie oznacza, że stanowisko tego organu mogło zostać zignorowane. Poza tym ustosunkowania się wymagało, czy w ogóle zachodzi sprzeczność między treścią uzgodnienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. a stanowiskiem Dyrektora Oddziału w B.B. Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. ( wyjaśnić przy tym należało upoważnienie do podpisania pisma zajmującego stanowisko ) porównując w tym celu treść obu uzgodnień. W konkluzji należy stwierdzić, że w związku z zarzutem skarżącego, iż projekt planu narusza jego uprawnienia właścicielskie, precyzyjnie należało podać pełne motywy jakimi się kierował organ wprowadzając do tekstu planu ograniczenia w korzystaniu z uprawnień właścicielskich w strefie [...], na podstawie jakich norm prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji mogłoby to stanowić przesłankę do wypowiedzenia poglądu, iż naruszenie interesu prawnego skarżącego związane jest z koniecznością dostosowania przygotowywanego planu miejscowego ( aktu prawa miejscowego ) do obowiązujących przepisów. Zaskarżona uchwała, zawierająca błędną kwalifikację odwołania skarżącego, zapadła bez należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz bez rozważenia interesów skarżącego, przy braku wnikliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, zgodnie z wymogami art. 24 ust. 3 cyt. ustawy. W konkluzji prowadzi to do wniosku o dowolności stanowiska organu gminy. W tej sytuacji wadliwą prawnie uchwałę w części dotyczącej jej punktu 10 należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności tegoż aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł zatem jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł natomiast, że zaskarżona uchwała Rady Gminy W. w części dotyczącej odrzucenia zarzutu skarżącego nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koszty te sprowadzają się do uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).