II SA/Gl 219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. obecnie skarżący M. H. zwrócił się do Burmistrza Miasta S. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...], w sprawie odtworzenia zlikwidowanego wału kierunkowego (przeciwpowodziowego) zlokalizowanego na działce nr 1 w O. Jako podstawę wznowienia wskazał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.). Stwierdził, że decyzja została wydana na podstawie ustaleń i okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które okazały się fałszywe. W jego ocenie użytkownik działki – Stowarzyszenie "A" – złożył w toku postępowania fałszywe oświadczenie, że posiada zgodę Marszałka Województwa [...] na likwidację wału na tej działce. Tymczasem powoływana przez Stowarzyszenie decyzja Marszałka dotyczyła innej działki. Organ pierwszej instancji przekazał wniosek o wznowienie postępowania organowi drugiej instancji – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. (dalej SKO) – wskazując, że sprawa została zakończona ostateczną decyzją SKO z dnia [...] r. Stąd też, zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., właściwym organem do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania było SKO. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., znak [...], po wznowieniu postępowania z wniosku M. H. oraz przeprowadzeniu szeregu czynności w kilkukrotnie prowadzonym postępowaniu, na skutek m. in. orzeczeń WSA w Gliwicach, uchylających zaskarżone rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 17, 18, 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiło po raz kolejny uchylenia decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu podano m. in., że stosując się do wytycznych zawartych w poprzednim wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1151/13 SKO, po wznowieniu postępowania, przeprowadziło wymagane czynności. W rozpatrywanej sprawie strona stoi na stanowisku, iż Stowarzyszenie "A" złożyło fałszywe oświadczenie, że posiadało zgodę Marszałka Województwa [...] na likwidację wału znajdującego się na działce 1. Przesłanka ta została przez Kolegium szczegółowo przeanalizowana w decyzji z dnia [...] r., w której dowiedziono, iż w rozpatrywanej sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła. Skład orzekający WSA w Gliwicach również podzielił takie stanowisko Kolegium w wyroku z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. II SA/Gl 605/12. W tym samym wyroku Sąd nakazał poszerzyć granice postępowania i zbadać, czy w sprawie nie wystąpiły inne przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. Drugą przesłanką jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. SKO nie jest znany taki fakt z urzędu, informacji takich nie zawierają także akta sprawy. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu Kolegium powinno także dokonać analizy, czy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego C. z dnia [...] r. nie stanowi przesłanki wznowienia w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. SKO podkreśla, że nawet jeżeli fakt istnienia tej decyzji nie był organowi I instancji znany z urzędu w dniu wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta S. w dniu [...] r., to w ocenie Kolegium nie jest to istotny dla sprawy nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie każde pojawienie się nowego dowodu, czy nowego faktu, będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzją z dnia [...] r. nakazano "B" S.A. uzupełnić konstrukcję wału kierunkowego do poziomu istniejącego terenu w osi wału. Stosując się do wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. Kolegium zwróciło się o akta sprawy poprzedzające wydanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z [...] r., jak i o samą decyzję. Dokumenty powyższe zostały nadesłane. Decyzja o nakazie uzupełnienia konstrukcji wału z dnia [...] r., na którą powołuje się Skarżący, nie zawiera oznaczenia działki, której ma dotyczyć, stąd też nie może być dowodem przemawiającym za tym, iż na działce nr 1 znajdował się wał przeciwpowodziowy. Z treści protokołu oględzin w terenie przeprowadzonych w dniu [...] r. wynika, że wał kierunkowy, który znajdował się na tym terenie, nie chronił przed zalaniem i był w stanie cząstkowym. Ponieważ jednak był widoczny na mapach, Stowarzyszenie zwróciło się do właściwych Urzędów o uzyskanie zgody na jego usunięcie. Z treści pism Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. (dalej RZGW – pismo z dnia [...] r. do Burmistrza Miasta S. oraz pismo do M. H. i T. H. z dnia [...] r.) wynika, że przedmiotowa grobla usunięta przez Stowarzyszenie nie była urządzeniem wodnym, ani też nie stanowiła budowli przeciwpowodziowej. Są to jedynie pozostałości po dawnej żwirowni. Takie stanowisko zajął RZGW w piśmie z dnia [...] r. adresowanym do pełnomocnika Stowarzyszenia "A". W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie fakt istnienia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ brak jest związku pomiędzy tą decyzją, a jednorazowym zalaniem nieruchomości leżących na spornym terenie. W niniejszej sprawie zmiana stanu wód na gruncie miała zostać spowodowana poprzez zlikwidowanie przez użytkownika działki nr 1 grobli – wału, w związku z budową boiska sportowego. Zalanie nastąpiło tylko w czasie powodzi, co strona podnosiła w pismach składanych w toku postępowania. Nie było innych negatywnych skutków zlikwidowania przedmiotowego wału, poza tymi, które wystąpiły po powodzi w [...] r. Natomiast zalanie piwnic i drugiego stawu Skarżącego podczas powodzi było spowodowane napływem wód gruntowych, co jest normalnym zjawiskiem podczas tak silnych i długich opadów. Fakt ten został również potwierdzony w protokole z wizji przeprowadzonej w toku postępowania odwoławczego. Nadto art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (obecnie j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 – dalej p.w.) ma zastosowanie wówczas, gdy zmiany stanu wody na gruncie wynikają z działań niedotyczących istniejących urządzeń wodnych, a jedynie przy okazji wpływają na stosunki wodne w otoczeniu. Pozostałe przesłanki wznowienia postępowania w ocenie SKO w niniejszej sprawie także nie wystąpiły. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł M. H. podnosząc m. in., że podtrzymuje zarzut, iż Stowarzyszenie złożyło fałszywe oświadczenie na okoliczność, że posiadało zgodę na likwidację wału przeciwpowodziowego. Strona utrzymała, że wał ten faktycznie istniał i chronił jej działki przed zalewaniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu wniosku M. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez SKO decyzji z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję Kolegium dnia [...] r., znak [...]. W uzasadnieniu powtórzono swą poprzednią argumentację. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., znak [...] złożył M. H.. Zakwestionował wskazane rozstrzygnięcie, wnosząc o obciążenie kosztami sądowymi SKO w B.. W uzasadnieniu podał m. in., że w dalszym ciągu podtrzymuje, iż Stowarzyszenie "A" nie posiadało w [...]roku (i nie posiada) zgody na likwidację wału przeciwpowodziowego (grobli) na działce 1 położonej w O.. Przytoczona decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] dotyczy działki nr 2 położonej w obrębie miejscowości K.. Wynika to bezpośrednio z opinii Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., która to była podstawą wydania decyzji Marszałka. Ponadto decyzja Marszałka zabrania jakiegokolwiek naruszania stabilności i szczelności wałów przeciwpowodziowych. Nieprawdą też jest, jak zapisano w decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., że znajdujący się na terenie ośrodka "A" wał kierunkowy w momencie zakupu ośrodka był już wtedy w stanie cząstkowym i stanowił tylko wybrzuszenie terenu, niczym wału nieprzypominające i niespełniające roli zabezpieczenia przed spływającymi wodami powodziowymi kierowanymi do koryta rzeki [...]. Skarżący w dniu [...]r., uzupełniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji SKO z dnia [...] r., przesłał dokumentację w postaci wydruków z ortofotomapy działki 1 - wydruk nr 1 i 2. Wydruki te przedstawiają wał główny rzeki [...] oraz wał kierunkowy położony na działce 1. Jest to stan na rok [...], czyli przed rozbiórką wału. Na wydrukach tych jednoznacznie jest widoczne, że nie są to jakieś pozostałości po żwirowni czy też wał w stanie cząstkowym. Widoczna jest jednolita stabilna grobla ziemna bez jakichkolwiek ubytków, czy też braków w jej konstrukcji. Kolegium nie zechciało się zapoznać z tymi materiałami, a wersja elektroniczna jest o wiele wyraźniejsza. Nie zgodził się również na kwestionowanie przez Kolegium decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] r. tylko z tego powodu, że nie zawiera ona oznaczenia działki, której ma dotyczyć. SKO miało dokumentację, z której wynika, gdzie wał się znajdował. Co więcej, przedstawiciel Stowarzyszenia "A" podał, że ośrodek został zakupiony wraz ze znajdującym się na jego terenie wałem kierunkowym. Nie można również powoływać się na pismo RZGW w G. z dnia [...] r. dotyczące terenów położonych w miejscowości K.. Przedmiotowy wał (grobla) zlokalizowany był na działce nr 1 położonej w O.. Nie jest również zasadne podzielanie przez Kolegium poglądów pełnomocnika Stowarzyszenia "A" przedstawionych w piśmie z dnia [...]r., że żądanie wnioskodawcy w zakresie odtworzenia wału kierunkowego nie podlega uregulowaniom na podstawie art. 29 ust. 3 p.w. Uważa, że ma prawo na podstawie art. 29 ust. 3 p.w. żądać przywrócenia stosunków wodnych na działce 1 (kierunku spływu wód powierzchniowych) poprzez odbudowę istniejącej do [...] roku grobli - wału ziemnego, która jest widoczna na ortofotomapie z [...] roku. Uważa, że w sposób bezsporny wykazał, iż decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. należy uchylić i wydać decyzję nakazującą Stowarzyszeniu "A" w B. przywrócenie kierunku spływu wód opadowych na terenie "C" w K. poprzez odbudowę wału kierunkowego (kierującego wody opadowe do przepustu) na działce 1 do stanu pierwotnego, to jest sprzed rozbiórki w [...] roku. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podało, że działano na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu SKO powtórzyło swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przede wszystkim należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnymi wyrokami z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Gl 126/11), z dnia 12 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 605/12) oraz z 28 listopada 2013 r. (II SA/Gl 1151/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylał poprzednie decyzje SKO. Stosownie zaś do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem, ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim orzeczeniu. Ocena prawna, o której tu mowa, jest wiążąca jednak o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Oznacza to, że traci ona moc wiążącą jedynie: 1) w razie zmiany przepisów prawnych, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (uchwała składu 7 sędziów NSA z 30 czerwca 2008 r., I FPS 1/08; por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11; wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. I OSK 920/10). W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego jej rozpoznania przez organ i wydania decyzji z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Co więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w przywołanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1591/11). W tym kontekście należy zauważyć, że w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. II SA/Gl 605/12, wyraźnie stwierdzono: "W pierwszej kolejności, zgodnie z nałożonym na nie obowiązkiem, Kolegium rozważyło wystąpienie w sprawie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., na którą powołał się skarżący w swoim wniosku (kwestia złożenia rzekomego fałszywego oświadczenia o zgodzie Marszałka Województwa na przeprowadzenie inwestycji – przyp. tut. Sądu). Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W ocenie Sądu z tego obowiązku organ wywiązał się w sposób należyty. (...) Skład orzekający podziela (...) pogląd Kolegium, że wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanka wznowienia nie wystąpiła w kontrolowanym postępowaniu." Wskazanie to wiąże zatem w niniejszej sprawie i nie polega dalszej ocenie. Tutejszy Sąd w sprawie II SA/Gl 605/12 stwierdził jednak, że "SKO nie zbadało, czy w sprawie nie wystąpiły inne przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby wznowienie postępowania, a w szczególności, czy wskazana przez skarżącego w toku tego postępowania decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z [...] r. nie stanowiła przesłanki wznowienia, o jakiej jest mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję)." Po przeprowadzonych czynnościach dowodowych organ co do zasady słusznie uznał, że wskazana przesłanka nie zachodzi, aczkolwiek należy mieć na uwadze, że o decyzji tej z [...] r. była mowa już w uzasadnieniu decyzji Burmistrza Miasta S. z [...]r., objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, a utrzymanej w mocy przez SKO. W uzasadnieniu decyzji z [...] r. organ wprost nawiązuje do odtworzenia wału (grobli) na podstawie decyzji byłego Urzędu Rejonowego z [...] r. Ponieważ tut. Sąd miał zapewne wątpliwości, czy jest to ta sama decyzja, na którą powoływał się Skarżący, stąd nakazał prowadzenie dalszych czynności, w szczególności dołączenie dodatkowej dokumentacji. Ta została dołączona i np. z pisma Burmistrza S. z [...] r. wynika jasno, że w dacie wydawania decyzji z [...] r. znany był fakt istnienia decyzji z [...] r., wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C., co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji z [...] r. Nie ma zatem obecnie żadnych wątpliwości, iż dokument ten z [...] r. nie stanowi żadnego nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję (art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.). Nie świadczy też o wyjściu na jaw nowych, istotnych okoliczności w rozumieniu przywołanego przepisu. Organ również słusznie ustalił, że nie zaszły żadne inne przesłanki uzasadniające uchylenie przedmiotowej decyzji. Także Sąd ich nie dostrzega w oparciu o dostępny materiał dowodowy. Sam Skarżący skupiał się przede wszystkim na okolicznościach wyżej już omówionych i na przesłankach z art. 145 §1 pkt 1 i 5 k.p.a. Jego argumentacja przy tym stanowi w dużej części polemikę z ostateczną decyzją z [...]r.; nie można jednak ponownie prowadzić postępowania o to samo, a postepowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny. Już w poprzednim wyroku tut. Sądu w sprawie sygn. II SA/Gl 605/12, zwracano uwagę, że instytucja procesowa wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną w stosunku, do której zaistniała jedna z okoliczności wskazanych w art. 145 §1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego w zamierzeniu ustawodawcy ma doprowadzić do usunięcia wad, jakimi są obarczone ostateczne rozstrzygnięcia administracyjne. To nie oznacza jednak, że wznowienie postępowania pociąga za sobą automatycznie konieczność przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych. Po wznowieniu postępowania organ jest bowiem, stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., zobowiązany w pierwszej kolejności do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a następnie dopiero co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W doktrynie podkreśla się, że celem postępowania rozpoznawczego w sprawie o wznowienie jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 610). Skoro zatem organ stwierdził, że brak było podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji w ramach postepowania wznowieniowego (zgodnie z art. 151 k.p.a.), to tym samym brak było podstaw do prowadzenia czynności i orzekania ponownie co do istoty sprawy. Także merytoryczna argumentacja skargi, kwestionująca rozstrzygnięcie z [...] r. i polemizująca z nim (co dotyczy również decyzji odwoławczej SKO z [...] r. oraz zaskrzonego obecnie rozstrzygnięcia SKO), w tym zakresie (odnoszącym się do istoty sprawy) nie może być skuteczna, bowiem brak jest podstaw do zastosowania art. 145 §1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a. Decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego korzysta z przymiotu ostateczności i jest chroniona, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, przez co nie podlega ponownej ocenie merytorycznej w niniejszym postępowaniu (art. 16 §1 k.p.a.). Skarżący nawiązuje w skardze do pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r., z którego wynika, iż na działce 1 położonej w K. nie ma żadnego wału przeciwpowodziowego, ani żadnej innej budowli hydrotechnicznej. Podaje, że przedmiotowa działka, wbrew pismu, położona jest w O., co ma prowadzić do wniosku o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zauważyć jednak należy, że z protokołu wizji w terenie przeprowadzonej w dniu [...] r. na działce 1 (obręb O.) wynika, iż był on spisany w K., a na liście obecności wpisano wyraźnie, że dotyczy ona "wizji terenowej w K. w dniu [...] r. (...)." Zarówno protokół o takiej treści, jak i listę obecności podpisał m. in. Skarżący i nie kwestionował zapisu, że wizja odbyła się w K. na wskazanej działce. To samo dotyczy protokołu z wizji w terenie z [...] r., również podpisanego przez Skarżącego, gdzie wyraźnie stwierdza się, że wizja przeprowadzona była w K.. Treść protokołu nie budzi wątpliwości, że chodziło o działkę objętą niniejszym postępowaniem. W czasie tych czynności obecny był również przedstawiciel Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., przez co organ ten zapewne miał pełną świadomość, jaki jest przedmiot postępowania. Z przyczyn wskazanych wcześniej nie były to jednak okoliczności, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie, skoro w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię wystąpienia przesłanek wznowieniowych, a nie orzekać co do istoty sprawy. Na marginesie można też dodać, że przepisy przewidują inną procedurę dotyczącą naruszenia stosunków wodnych (art. 29 p.w.) oraz inną w zakresie ochrony przeciwpowodziowej (obecnie art. 88a i kolejne p.w.). Inne są także organy właściwe w poszczególnych rodzajach spraw. O możliwości prowadzenia postępowania we właściwym trybie i przed Marszałkiem Województwa Skarżący był pouczany poprzednio przez Sąd w wyroku sygn. II SA/Gl 605/12. Kwestię tą sygnalizował również Sąd w wyroku sygn. II SA/Gl 126/11. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.