II SA/Gl 30/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka ( spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji H. Z. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych przez niego uprawnień, wskazując że otrzymał on łącznie [...] punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wniosek został zgłoszony na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). W uzasadnieniu wymieniono siedem przypadków naruszenia przepisów ruchu drogowego, stwierdzonych w okresie od [...] r. do [...] r. Między innymi w pkt 5 wymieniono zdarzenie z dnia [...] r., polegające na przekroczeniu prędkości i kierowaniu pojazdem bez wymaganych dokumentów, za które naliczono [...] punktów karnych. W związku z otrzymanym wnioskiem organ administracji powiadomił stronę o prowadzeniu postępowania i przygotowywanym skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Pismem z [...] r. H. Z. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o cofnięcie wniosku. Podniósł, że nie przekroczył liczby 24 punktów karnych wobec czego nie są spełnione przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu [...] r. zostało stwierdzone przez Straż Miejską, która zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r. sygn. U 1/07 nie miała uprawnień do kontroli przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Stwierdzona przez Trybunał niekonstytucyjność przepisów ma miejsce od daty ich wejścia w życie. Nadto zwrócił uwagę, że w związku ze zdarzeniem z dnia [...] r., jakie miało miejsce w R., został ukarany wyrokiem, który stał się prawomocny z dniem [...] r., co automatycznie anuluje skutki przewinień sprzed roku, to jest sprzed dnia [...] r. Do pisma dołączono kopię prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w R. z dnia [...] r., sygn. akt [...], którym uznano H. Z. winnym popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. w związku z art. 3 k.w., popełnionego [...] r. w R. Analogiczne argumenty H. Z. zawarł w piśmie z dnia [...] r., skierowanym do organu administracji, w którym domagał się umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednocześnie poinformował organ I instancji o wniosku skierowanym do Komendanta Policji. Już wcześniej jednak, bo w dniu [...] r. organ prowadzący sprawę zwrócił się do Komendanta o poinformowanie, czy wniosek strony został uwzględniony. Pismem z dnia [...] r. zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w K. poinformował stronę, że jej wniosek nie został uwzględniony. W szczególności wskazano, że określone przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., nr 14, poz. 144 ze zm.) utraciły moc obowiązująca z datą publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r. sygn. U 1/07, to jest z dniem 28 marca 2007 r. Punkty ujawnione w ewidencji są zatem podstawą do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Odnośnie skutków prawomocności wyroku Sądu Grodzkiego w R. wyjaśniono, że brak podstaw do usunięcia wpisów dotyczących wcześniej popełnionych wykroczeń. Wykreśleniu podlegają wpisy ostateczne. Wpis dotyczący wykroczenia z [...] r. był wpisem tymczasowym, z chwilą uprawomocnienia się wyroku stał się wpisem ostatecznym i wobec przekroczenie liczby punktów karnych uzasadnione jest skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ I instancji, po uzyskaniu informacji, że Komendant Wojewódzki nie uwzględnił żądania strony, ponownie poinformował skarżącego, że prowadzi postępowanie w sprawie a strona ma możliwość zajęcia stanowiska i zapoznania się z materiałem. W odpowiedzi H. Z. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty. Podkreślił, że nie zgadza się ze stanowiskiem Komendanta Policji, jakoby stwierdzenie niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia nie skutkowało brakiem podstaw do ukarania przez Straż Miejską punktami karnymi jeszcze przed utratą mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów. Stwierdził, że jako kierowca nie miał możliwości kontroli punktów karnych, nie był informowany o ich ilości ani kierowany na szkolenia. Wskazał też, że data prawomocności wyroku za wykroczenie ma wpływ na anulowanie wpisów punktów karnych sprzed tej daty. W końcu podał, że prowadzi firmę transportową i skierowanie go na egzamin sprawdzający powoduje duże komplikacje związane z jej funkcjonowaniem. Decyzją z dnia [...] r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Naczelnik Wydziału Komunikacji UM skierował H. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. A, B, C, D, BE, CE, DE. Skierowanie zostało wydane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b prawa o ruchu drogowym, po uwzględnieniu wniosku komendanta wojewódzkiego Policji, w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. Określono termin poddania się sprawdzeniu kwalifikacji do [...] r. W odwołaniu od tej decyzji H. Z. zarzucił naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r. sygn. U 1/07, poprzez przyjęcie, że Straż Miejska miała prawo stwierdzić naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu [...] r. Zawnioskował o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący powielił swoje dotychczasowe argumenty podnoszone w pismach kierowanych do organu I instancji w toku postępowania. Wskazał nadto, że jako kierowca nie miał możliwości kontrolowania punktów i nie był informowany o ich ilości ani kierowany na szkolenia. Niezrozumiałe jest także dla niego kierowanie go na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy, skoro pojazd prowadził jedynie w jednej z tych kategorii. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, natomiast uchyliło je w części dotyczącej określenia terminu i w tym zakresie orzekło o zobowiązaniu H. Z. do poddania się sprawdzeniu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu Kolegium podało, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem w okresie od [...] r. do [...] r. strona uzyskała [...] punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana w takiej sytuacji ma charakter decyzji związanej. W sprawie nie zaistniały przyczyny uzasadniające zmniejszenie liczby punktów. W zakresie zarzutu związanego ze skutkami orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji, orzeczenie przez TK o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie innej niż rozstrzygana orzeczeniem sądowym lub decyzją administracyjną, stanowi podstawę do wznowienia postępowania lub podjęcia innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Regulacja ta oznacza, że nałożony mandat karny nie traci swej ważności z mocy samego prawa, lecz wymaga wyeliminowania w trybie wskazanym w przepisach prawa. Mandat nałożony na stronę w dniu [...] r. nie został usunięty z obrotu prawnego, aktualna zatem pozostaje liczba naliczonych punktów. W kwestii skutków, jakie wywołał wyrok sądu grodzkiego, Kolegium wskazało na potrzebę uwzględnienia § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998). Usunięcie z ewidencji punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego następuje tylko w przypadku, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła limit 24 punktów. Taka sytuacja w przekonaniu Kolegium zaistniała w sprawie. Odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego terminu Kolegium wskazało, że termin ten w każdym przypadku winien być liczony od daty uzyskania przez decyzję cechy ostateczności, przyjęcie innej zasady musiałoby oznaczać, że decyzja organu I instancji staje się aktem natychmiast wykonalnym. W skardze do sądu administracyjnego H. Z. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. poprzez przyjęcie, że nie zaistniała podstawa do usunięcia punktów karnych nałożonych na skarżącego do dnia [...] r. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że stanowisko Kolegium nie może się ostać wobec faktu, że ukaranie przez Straż Miejską punktami w dniu [...] r. miało miejsce w oparciu o niekonstytucyjne uprawnienia Straży. Stanowisko Kolegium stoi w sprzeczności z orzeczeniem TK z dnia 22 marca 2007 r. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że zdarzenie z dnia [...] r. zostało uznane za wykroczenie z art. 97 k.w., co automatycznie anuluje wykroczenia z pkt 1-5 wniosku Komendanta Policji. Okres roku, w którym należy skasować punkty karne należy liczyć uwzględniając prawomocność wyroku sądu – licząc rok wstecz od tej daty. Wskazano, że Kolegium nie odniosło się do inny zarzutów odwołania, wobec czego skarżący zarzuty te podtrzymuje. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie mogą uzasadniać żądania uchylenia decyzji zarzuty skarżącego, jakoby nie miał możliwości kontroli punktów karnych, nie był informowany o ich ilości ani kierowany na szkolenia. Punkty były nakładane za przekroczenia przepisów, po uprzednim zatrzymaniu kierującego pojazdem przez kontrolujących. Fakty te zapewne nie umknęły uwadze skarżącego. Zgodnie z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998), funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu na osobę podlegającą ewidencji jest obowiązany poinformować ją o fakcie popełnienia czynu podlegającego wpisowi do ewidencji oraz liczbie punktów, które będą jej przypisane z tego tytułu. Brak jest aktualnie możliwości zweryfikowania, czy takie pouczenia każdorazowo były udzielane. Ewentualna wadliwość w tym zakresie nie ma jednak wpływu na skuteczność dokonanych wpisów. Fakt ewidencjonowania punktów karnych za przekroczenia przepisów ruchu drogowego winien być znany każdemu prowadzącemu, wynika bowiem z przepisów prawa odnoszących się wprost do osób kierujących pojazdami. Przepisy prawa dają zainteresowanym możliwość zapoznania się ze stanem ewidencji. Zgodnie z § 9 powołanego rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów karnych odpowiadającym dokonanym naruszeniom. Skarżący z łatwością mógł się zatem dowiedzieć o stanie dotyczącej go ewidencji, zaś wiedzę o takiej możliwości winien posiadać ze względu na obowiązek znajomości przepisów dotyczących ruchu drogowego. Będąc świadomym popełnienia naruszeń przepisów (w sytuacji gdy doszło do zatrzymania i nałożenia mandatu), skarżący winien był wykazać się należytą starannością w prowadzeniu własnych spraw i o skutki swej niefrasobliwości nie może oskarżać organu. Nie było także obowiązkiem organu kierowanie skarżącego na szkolenia, których odbycie skutkuje zmniejszeniem liczby punktów. Możliwość zmniejszenia posiadanych punktów karnych poprzez odbycie szkolenia jest uprawnieniem kierowcy i została przewidziana wprost w ustawie. Zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wobec takiej redakcji przepisu, brak jest podstaw do kierowania prowadzących na takie szkolenia w trybie administracyjnym. Natomiast wiedza, że taka możliwość istnieje jest wśród kierujących rozpowszechniona, możliwość tę wprowadza ustawa i zgodnie z domniemaniem znajomości prawa trzeba przyjąć, że skarżący winien być jej świadomym. Podstawą prawną decyzji wydanej przez organ I instancji jest przepis art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do treści pkt 1 lit. b) tego przepisu, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. O skierowaniu na sprawdzenie orzeka w formie decyzji właściwy starosta. Decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że organ kierujący nie ma uprawnienia do rozważania celowości skierowania na sprawdzenie ze względu na okoliczności natury społecznej czy sytuację osobistą kierowcy. Argumenty odnoszące się do negatywnych dla skarżącego następstw w sferze prowadzonej działalności gospodarczej nie mogły zatem nie tylko zostać uwzględnione, ale nawet rozważane przez organy administracji. Jeśli chodzi o zakres sprawdzenia, to kierujący, który przekroczył 24 punkty karne, podlega sprawdzeniu w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy, co przewiduje § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie postępowania z kierowcami. Nie ma zatem znaczenia, jakim pojazdem w chwili popełnienia naruszenia kierował kierowca i w ramach którego z posiadanych uprawnień, fakt popełnienia naruszeń ponad wyznaczony limit uzasadnia powzięcie wątpliwości co do jego kompetencji w zakresie znajomości przepisów ruchu drogowego. Mając na względzie zarzuty formułowane przez skarżącego, rozważenia w sprawie wymagają dwie kwestie. Po pierwsze, zasadność uwzględniania przez organy [...] punktów karnych, nałożonych za przekroczenie o symbolu [...] ([...]), stwierdzone w dniu [...] r. przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej. W tym zakresie skarżący wskazywał na skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r. sygn. U 1/07. Przepisy rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami przewidują, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia ). Organ upoważniony do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego przesyła właściwemu komendantowi prowadzącemu ewidencję informację o nałożeniu mandatu. W niniejszej sprawie w dniu [...] r. kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w oparciu o przepis § 17 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia MSWiA z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., nr 14, poz. 144 ze zm.), nadający tym funkcjonariuszom uprawnienie do wykonywania czynności w zakresie kontroli ruchu drogowego m. in. w stosunku do kierujących przekraczających dozwoloną prędkość. Powołanym już wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tego przepisu z art. 131 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 28 marca 2007 r. Skarżący stoi na stanowisku, że wobec tego punktu zostały mu naliczone bezprawnie, przez organ, którego kompetencje w tym zakresie nie były zgodne z ustawą i Konstytucją. Ta ostatnia kwestia nie budzi zastrzeżeń wobec rozstrzygnięcia Trybunału. Zwrócić należy jednak uwagę na konsekwencje wynikające z orzeczenia Trybunału dla już dokonanych wpisów do ewidencji. Dokonanie wpisu do ewidencji jest czynnością materialno-techniczną. Zasadnie Kolegium zwróciło skarżącemu uwagę, że zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji, orzeczenie TK o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane rozstrzygnięci w sprawie indywidualnej, stanowi podstawę do wznowienia postępowania lub podjęcia innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie przewidzianym dla danego postępowania. Oznacza to w niniejszej sprawie, że czynność ewidencyjna dokonana na podstawie zgłoszenia organu, którego kompetencje zostały zakwestionowane, nie staje się z mocy prawa bezskuteczna, lecz w odpowiednim trybie winny zostać usunięte jej skutki, polegające w niniejszym przypadku na usunięciu wpisu. Prawidłowo skarżący zwrócił się zatem do Komendanta o dokonanie usunięcia wpisu a organy powstrzymały od orzekania do czasu rozstrzygnięcia wniosku strony przez komendanta Policji. Tylko bowiem organ dokonujący wpisu do ewidencji ma kompetencje do jego modyfikacji, zaś organy wydające decyzję w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji związane są treścią wniosku Komendanta i nie mogą ingerować w zapisy ewidencji. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności, zaś w razie odmowy może skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego. Czynność wykreślenia oraz odmowa wykreślenia punktów winny być kwalifikowane jako czynności i akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), na które służy skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., nr I OSK 1087/05). Skarga taka powinna być poprzedzona uprzednim wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 powołanej ustawy. Wniesienie skargi umożliwia sądowi administracyjnemu weryfikację zasadności odmowy usunięcia punktów z ewidencji. Skarga służy również na bezczynność organu w tym zakresie. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do właściwego komendanta Policji o usunięcie punktów, jako wpisanych na podstawie zgłoszenia dokonanego przez organ działający w oparciu o niekonstytucyjny przepis. Mimo otrzymanej odmownej odpowiedzi nie zwrócił się jednak do sądu o jej weryfikację. Organy wydające decyzje, po uzyskaniu potwierdzenia przez organ prowadzący ewidencję, że wykazana we wniosku Komendanta Policji liczba punktów karnych nie uległa zmianie, nie miały zatem podstaw i nie były uprawione do negowania i oceny legalności punktów wpisanych na podstawie zgłoszenia dokonanego przez Straż Miejską. W niniejszej sprawie Sąd bada natomiast legalność rozstrzygnięcia wydanego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie poprawność stanowiska komendanta Policji w sprawie ustalenia liczby punktów. Kolejny zarzut skargi dotyczył skutków wyroku nakazowego Sądu Grodzkiego w R. z dnia [...] r., wydanego w sprawie o sygnaturze [...]. Wyrokiem tym uznano skarżącego za winnego popełnienia w dniu [...] r. w R. wykroczenia z art. 97 kodeksu wykroczeń. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] r. Wobec powyższego skarżący stanął na stanowisku, że okres roku, z upływem którego należy usunąć punkty karne, należy liczyć wstecz od daty prawomocności wyroku. Przekonania takiego nie można podzielić. Jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, kwesta ta winna zostać rozstrzygnięta z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami (...). Rozporządzenie to reguluje zasady usuwania z ewidencji wpisów i punktów. Zgodnie z § 7 ust. 2 wniosek komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji sporządza się na podstawie wpisów ostatecznych. Wpisu ostatecznego dokonuje się jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania lub mandatami karnymi. Istnieje jednak także kategoria wpisu tymczasowego (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Dopuszcza się dokonanie takiego wpisu przed wydaniem w/w rozstrzygnięć, jeśli po ujawnieniu naruszenia wszczęto postępowanie, skierowano wniosek do sądu lub wniosek o uchylenie immunitetu. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia prawa prawomocnym orzeczeniem. W niniejszej sprawie doszło do ujawnienia w ewidencji wpisu tymczasowego, który stał się wpisem ostatecznym na skutek uprawomocnienia się wyroku nakazowego. Fakt, że wpis tymczasowy stał się wpisem ostatecznym dopiero w dniu [...] r. nie miał jednak znaczenia dla stanu ewidencji dotyczącego skarżącego. Poprzednio dokonane wpisy ostateczne nie mogły ulec usunięciu z ewidencji. Faktem jest, że ogólna zasada przewidziana w § 6 ust. 1 pkt 3 przewiduje, że usuwa się z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia naruszenia upłynął rok. Jednocześnie jednak przepis ten zawiera zastrzeżenie odnoszące się do następstw wynikających z kolejnych przypadków naruszeń przepisów ruchu drogowego. Usunięcia punktów z ewidencji nie można dokonać, jeśli przed upływem roku kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Sytuacja taka miała miejsce w przypadku skarżącego. W okresie od [...] r. do [...] r. uzyskał on w sumie [...] punktów karnych, na podstawie wpisów zarówno ostatecznych jak i tymczasowych, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego limitu i uzasadnia wniosek komendanta Policji. Prawidłowo także Kolegium zmieniło decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, ustalając początek jego biegu od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. Argumentację przedstawioną przez Kolegium w tym zakresie Sąd w całości podziela. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.