II SA/Gl 34/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej nieruchomości oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na B. Ś., właściciela zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. A nr A w Z., obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy ekspertyzy stanu technicznego znajdujących się na nieruchomości obiektów budowlanych wraz z podaniem wytycznych dotyczących sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Postanowienie to organ nadzoru budowlanego oparł na przepisie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał on, że opisany obowiązek został nałożony w związku ze skargą E. P. właściciela sąsiedniej nieruchomości w sprawie złego stanu rynien na budynku przy ul. A nr A w Z.. W tym dniu postanowieniem Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył także identycznej treści obowiązek na E. P. właściciela zabudowanej nieruchomości przy ul. A nr B w Z.. W uzasadnieniu tego drugiego postanowienia organ podał, że w związku ze skargą E. P. dokonał wizji obu sąsiadujących ze sobą budynków i pozwiął uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego także budynku przy ul. A nr B. Z akt sprawy wynika, że spór sąsiedzki dotyczący stanu technicznego zrealizowanych w zabudowie szeregowej budynków przy ul. A nr A i B ciągnie się już od kilku lat. W dniu [...] 2003 r. na wniosek E. P. zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające w sprawie robót budowlanych prowadzonych w budynku B. i B. Ś.. W zawiadomieniu skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. P. podał, że sąsiad rozebrał ścianę przylegającą bezpośrednio do ściany jego budynku i "zamontował w niej urządzenia". Postępowanie to zostało umorzone decyzją z dnia [...] r. Nr [...], gdyż w oparciu o przeprowadzone oględziny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. stwierdził, że na posesji przy ul. A nr A nie były wykonywane roboty budowlane wymagające pozwolenia czy zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności jednak w [...] r., a więc kilka miesięcy od dnia jej wydania E. P. ponownie domagał się przeprowadzenia postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych na sąsiedniej nieruchomości. Nie wystąpił on jednak z formalnym wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego a kontrolowane postępowanie zainicjował kolejnym pismem z dnia [...] 2004 r., w którym podniósł sprawę kraty przymocowanej przez sąsiada do jego budynku, wadliwie funkcjonującej rynny, a także ponownie kwestię wyburzonej ściany i zainstalowania przez sąsiada w ścianie jego budynku instalacji wodnej. Postanowienie nakładające na E. P. obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego posadowionych na jego działce obiektów budowlanych wobec niewniesienia zażalenia uzyskało walor ostateczności. Odmiennie przedstawia się natomiast sprawa drugiego postanowienia skierowanego do B. Ś., który pismem z dnia [...] 2004 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zwolnienie go z nałożonego obowiązku. W piśmie tym wskazał, że należący do niego budynek w przeciwieństwie do budynku E. P. jest w dobrym stanie technicznym. Podniósł też, że sąsiad w ciągu ostatnich dwóch lat pisze na niego nieuzasadnione skargi do różnych instytucji. Pismo to organ I instancji potraktował jako zażalenie i przekazał do rozpatrzenia organowi II instancji. Od postanowienia tego zażalenie wniósł także E. P. domagając się jego uzupełnienia przez zobowiązanie B. Ś. także do usunięcia kątownika przymocowanego do ściany budynku, zabezpieczenia zainstalowanej przez sąsiada kraty tak, by nie uderzała ona w ścianę, usunięcia niesprawnej rynny powodującej zawilgocenie ściany, a ponadto usunięcia wykonanej przez B. Ś. instalacji wodnej w ścianie jego budynku. Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kp.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził on, że wobec nasilającego się konfliktu sąsiedzkiego i wzajemnego kwestionowania przez zwaśnione strony stanu technicznego zabudowy na sąsiadujących ze sobą nieruchomościach, rozstrzygnięcie organu I instancji było zasadne. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany był bowiem wyjaśnić wszelkie wątpliwości występujące w przedmiotowej sprawie celem doprowadzenia obiektów budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Skargę do sądu administracyjnego na opisane postanowienie wniósł E. P. domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.. W uzasadnieniu skargi podniósł, on te same argumenty co w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. Podał także, że sąsiad nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej oraz nie wpuszcza komisji na teren swojej nieruchomości. Wskazał wreszcie na zbędność nałożonego obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej, bowiem prowadzi to tylko do coraz większej zwłoki w zakończeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. uzasadniając swoje stanowisko powtórzył on argumenty podane w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), kontroli zaskarżonego aktu w aspekcie jego zgodności z prawem, uznał że nie narusza on przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie organu I instancji oparte zostało na przepisie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Postanowienie to jak zasadnie podniósł w uzasadnieniu swojego orzeczenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ma charakter dowodowy. Postanowienie takie jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1425/98 (ONSA z 2002 r. z. 2 poz. 71) nie może też stanowić tytułu egzekucyjnego uprawniającego do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 3 w związku z art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Zgodnie jednak z przepisem art. 81 c ust. 4 Prawa budowlanego w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. W trakcie rozprawy Sąd kilkakrotnie zadawał skarżącemu pytanie w czym dostrzega naruszenie swojego interesu prawnego zaskarżonym postanowieniem. Skarżący nie zajął jednak stanowiska w tej kwestii. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie mogą zostać uwzględnione, gdyż spowodowałoby to m.in. naruszenie dyspozycji art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.). Skutku w postaci uwzględnienia skargi nie mogło też spowodować dostrzeżone przez Sąd z urzędu podanie błędnych danych zamieszczonych w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji, a to błędne wskazanie imienia zobowiązanego (B. zamiast B.), a także błąd w pisowni tego nazwiska (Ś. zamiast Ś.). Powyższe błędy, zdaniem Sądu, stanowią oczywiste omyłki pisarskie, podlegające sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. Wobec powyższego należy uznać, że dostrzeżone uchybienie nie wypełniają przesłanek zawartych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., gdyż nie miały wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 P.p.s.a.