II SA/Gl 353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1241/16 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości oddala skargę o wznowienie postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. II SA/Gl 1241/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. J. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości - tj. decyzji z dnia [...] r. Nr [...] L.dz. [...], mocą której Prezydent Miasta S. zezwolił "A" na czasowe zajęcie nieruchomości położnej w S., oznaczonej jako działki nr 1 i nr 2 będącej we władaniu J. K., w celu przeprowadzenia linii napowietrznej 110kV do stacji energetycznej 110/20/6 kV "B". Pismem z dnia 2 kwietnia 2018 r. K. J. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym powyżej wyrokiem sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazując, że orzeczenie to oparte zostało na dokumencie przerobionym, uzyskane zostało za pomocą przestępstwa, a w okresie późniejszym wykryto takie okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tym ostatnim punkcie odwołał się do prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r., w którym Sąd wyraźnie i precyzyjnie stwierdził, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3 (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr 4). W piśmie z dnia 23 maja 2018 r. wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału K. J. poinformował, że o podstawie wznowienia postępowania sądowego dowiedział się z pisma Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2018 r., a postanowienie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem z dnia [...] r. otrzymał w dniu 6 marca 2018 r. Dodał, że Wojewoda Śląski odmawiając uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta S. i uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wydanego z rażącym naruszeniem prawa powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15, który następnie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16. Wyjaśnił, że Prezydent Miasta S. po 37 latach sprostował decyzję nr [...] z dnia [...] r. postanowieniem z dnia [...] r. w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zmieniając występujący w treści tej decyzji zapis "działka nr 1" na "działka nr 4". Dodał, iż celowo nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu, pomimo, iż rozstrzygano o nieruchomości stanowiącej jego własność. Nie mógł więc wnieść stosownego zażalenia. Podkreślił, iż na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego można sprostować z urzędu lub na żądanie strony błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, ale nie mogą w tym trybie być prostowane błędy i omyłki istotne, w tym.in. numery działek. Wnosząc o uchylenie wyroku sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazał, że został on oparty na dokumencie przerobionym, a to wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...]. Dodał, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, wobec fałszywie podanej informacji, iż władającym działką nr 4 był J. K., podczas gdy orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r. potwierdzono, że w czasie postępowania zakończonego wymienioną decyzją [...], władającym wymienioną działką nie był J. K. Nadto podkreślił, iż wykryto w okresie późniejszym okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, a mianowicie: orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r. ustalono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości określonej jako działka nr 3 (w 1976 r. - działka nr 4), co definitywnie rozsądziło, że władającym tą działką, na której stoi słup energetyczny i przebiega linia elektryczna, nie był J. K., a stąd Wojewoda wprowadził w błąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wskutek powyższego Wojewoda Śląski odmawiając uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. naruszył szereg przepisów, m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 113 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pokreślił, że postanowienie to w sposób istotny zmieniło pierwotną decyzją merytorycznie. Przedstawił, iż działka nr 4 (numeracja z daty wydania decyzji nr [...]) nie była we władaniu J. K., a wydana wówczas decyzja była skierowana do osoby nieżyjącej, co stanowi o jej wadliwości. Nadto w jego ocenie Wojewoda Śląski naruszył również przepis art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro nie można uchylić decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, to tym bardziej nie można zmienić numeru działki w decyzji po upływie 37 lat od daty jej wydania. Pokreślił, że postępowanie w sprawie sprostowania decyzji nr [...] od samego początku ma cechy kryminogenne, m.in. z racji dołączenia do akt sprawy aktu zgonu J. K., który zmarł w 1997 r. (miałby wówczas 117 lat) i który nigdy nie był władającym działką nr 4. Dodatkowo arogancją i lekceważeniem prawa, w jego ocenie, było sprostowanie decyzji nr [...] tylko na podstawie sfałszowanej kserokopii tej decyzji (nie przedłożono bowiem oryginałów dokumentów.) Podkreślił też wnioskujący, że w trakcie postępowania zażaleniowego błędnie przyjęto strony tego postępowania, tj. uwzględniono następstwo prawne "C" S.A. w miejsce "A", natomiast nie zbadano następcy prawnego właściciela działki nr 4. Przyznał to sam Prezydent Miasta S., a więc nie może być wątpliwości, że postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. [...] i decyzja Wiceprezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa - tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe wniósł o uwzględnienie złożonej skargi. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2018 r. odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono jego skargę kasacyjną i uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...]. W piśmie tym przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wymienionego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/GL 1241/16. Zatem w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był zbadać dopuszczalność wznowienia mając na uwadze regulację zawartą w art. 270 do art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). W analizowanej sprawie skarżący powołał jako podstawę art. 273 § 1 pkt 1, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym (...) i § 2 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarga o wznowienie postępowania oparta została formalnie na powyższej przesłance i została wniesiona w ustawowym trzymiesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia (art. 277 cytowanej ustawy). Zatem skarga jako dopuszczalna podlegała merytorycznemu rozpoznaniu na rozprawie. Jednak skarga nie jest merytorycznie zasadna. W skardze kwestionowany jest wyrok tut. Sądu z dnia 8 marca 2017 r. dotyczący postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] którym sprostowano oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] r. nr [...], w ten sposób, że występujący w decyzji zapis "działka nr 1" zamieniono na "działka nr 4". Tylko zatem w tym zakresie skarga mogła podlegać rozpatrzeniu. Tymczasem podane przyczyny wznowienia, a mianowicie orzeczenie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...], w którym stwierdzono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3 (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr 4), czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono jego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...], nie są okolicznościami ani dowodami, które istniały w dacie poprzedniego postępowania sądowego. Fakt ten wynika z prostego zestawienia dat wydania prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1241/16 - 8 marca 2017 r. wymienionych powyżej rozstrzygnięć- tj. orzeczenie Sądu Okręgowego w K. w dniu [...] r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r. Tymczasem dowody lub okoliczności stanowiące podstawę wznowienia, muszą istnieć przed zakończeniem sprawy. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia. Z przepisu art. 273 § 2 cyt. ustawy, wynika jedynie, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, lecz muszą one istnieć przed wydaniem orzeczenia w sprawie. Taki też pogląd wyrażono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 1918/17 (LEX nr 2450529), z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 16/17 (LEX nr 2442204), z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1121/16 (LEX nr 2273295). Dodatkowo podkreślić należy, że przywołane powyżej orzeczenia Sądów nie miałyby żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, zakończonej kwestionowanym wyrokiem tut. Sądu, który dotyczył stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości. W zakresie decyzji, która była sprostowana postanowieniem podlegającym ocenie w zakwestionowanym wyroku, skarżący prowadzi przecież odrębne postępowanie, które z racji wymienionego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będzie prowadzone ponownie. Z kolei odnosząc się do przesłanki określonej w art. 273 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. oparcie orzeczenia na dokumencie przerobionym, wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...], należy wyjaśnić, iż z treści przywołanego przepisu w związku z treścią art. 274 tej ustawy wynika, że wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z art. 271 § 1 ustalone zostało prawomocnym wyrokiem skazującym. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że podstawą żądania musi być dokument podrobiony lub przerobiony, a fakt ten musi być stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. W niniejszym przypadku, oprócz twierdzenia samego skarżącego, iż orzeczenie w sprawie postanowienia prostującego wydane zostało w oparciu o dokument przerobiony, nie przedstawiono wymaganego prawomocnego stwierdzenia owego przerobienia. Z tych względów nie stwierdzając merytorycznej podstawy wznowienia postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 282 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.