II SA/Gl 357/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [A] S.A. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] r., uzupełnionym pismami z [...] r. oraz z [...] r. "A" S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Starosty [...] o wydanie w trybie art. 124 w zw. z art. 114 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej we W., oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 0,3930 ha, poprzez udzielenie wnioskodawczyni zezwolenia na przeprowadzenie inwestycji liniowej pn. "[...]". Wskazała, że na ww. działce zostaną przeprowadzone prace budowlane polegające na wymianie istniejących napowietrznych przewodów z AFL 3-35 mm2 na przewody systemu PAS AAsXS50 w układzie płaskim i rozstawie fazowym 0,5m oraz słupa na żerdziowo wirowany, oraz iż szerokość pasa technologicznego wyniesie 2,2 m, a powierzchnia zajęcia terenu 75m2. Wyjaśniła, że lokalizacja projektowanych urządzeń przesyłowych, względem stanu istniejącego nie ulegnie zmianie, lecz nastąpi zmiana ich parametrów technicznych umożliwiająca przesył energii elektrycznej o napięciu 15 kV, podczas gdy aktualne parametry linii umożliwiają przesył energii o napięciu 6 kV. Dodała, że celem planowanej inwestycji jest zapewnienie poprawy jakości i niezawodowości zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrost bezpieczeństwa jej dostaw, a podejmowane działania służą modernizacji sieci, stanowiącej element Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Nadmieniła, że stan techniczny sieci jest bardzo zły, a jej przebudowa ma także na celu zapewnienie bezpieczeństwa systemu elektroenergetycznego, a tym samym zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami. Wnioskodawczyni wyjaśniła też, że jako przedsiębiorstwo energetyczne będące właścicielem przedmiotowej linii potrzeb nietrakcyjnych, zobowiązana jest do zapewnienia jej sprawności technicznej, co obejmuje również wymianę elementów infrastruktury energetycznej na nowe. Do wniosku dołączona została dokumentacja z podejmowanych przez inwestora prób uzyskania zgody od współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, które, co prawda w stosunku do kilkorga współwłaścicieli przyniosły oczekiwane rezultaty, niemniej z uwagi na fakt, że uzyskanie zgody od pozostałych współwłaścicieli było niemożliwe (osoby zmarły), wystąpienie z wnioskiem stało się konieczne. Po rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z [...] r. [...] ograniczył sposób korzystania w udziale o nieuregulowanym stanie prawnym, wynoszącym 24/32 części, w przedmiotowej nieruchomości, zezwalając "A" S.A. z siedzibą w W. na przebudowę Linii Potrzeb Nietrakcyjnych 6 kV H.– K. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że realizowana inwestycja, będąca inwestycją celu publicznego, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z [...] r., w związku z czym oraz z uwagi na brak możliwości uzyskania zgody na jej realizację na udziałach o nieuregulowanym stanie prawnym przynależnych zmarłym współwłaścicielom nieruchomości, wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ich udziałów we współwłasności nieruchomości jest konieczne. Od powyższej decyzji Spółka "A" z siedzibą w W., złożyła odwołanie, zarzucają w nim organowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: art. 113 ust. 6 i ust. 7, w związku z art. 124 ust. 1-2 i ust. 4-7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wyłącznie do udziału ułamkowego. Wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie, że ograniczenie sposobu korzystania dotyczy całej objętej wnioskiem przedmiotowej nieruchomości. W ocenie odwołującej stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do ograniczenia jedynie prawa do udziałów we współwłasności nieruchomości o częściowo nieuregulowanym stanie prawnym jest nieprawidłowe. Zdaniem odwołującej jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, to zgodę na wykonanie robót na nieruchomości i jej zajęcie muszą wyrazić wszyscy współwłaściciele, a w przypadku braku takiej zgody lub niemożności jej uzyskania, chociażby w odniesieniu do jednego ze współwłaścicieli, starosta jest uprawniony do wydania decyzji w stosunku do całej nieruchomości, bez uprzedniego zwracania się do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia na podstawie art. 199 KC, zastępującego zgodę oponentów. Ograniczeniu podlega bowiem sposób korzystania z nieruchomości przede wszystkim w ujęciu fizycznym, z którym kłóci się, w sposób oczywisty, ograniczenie decyzji wyłącznie do udziału we współwłasności, albowiem jest to sprzeczne z celem regulacji art. 124 ust. 1 i art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Aby skutecznie zrealizować dyspozycje ww. przepisów i być dodatkowo uprawnionym do ujawnienia zobowiązania w księdze wieczystej, powinno ono odnosić się do całości nieruchomości, a nie wyłącznie do udziału ułamkowego we współwłasności, który przypada osobom zmarłym, po których nie przeprowadzono postępowania spadkowego. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), art. 9a, art. 124 ust. 1 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, zwanej też dalej ustawą lub u.g.n.) w/w decyzje Starosty [...] uchylił w całości i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej we W., oznaczonej jako działka nr 1, poprzez zezwolenie "A" S.A. z siedzibą w W. na przebudowę Linii Potrzeb Nietrakcyjnych 6 kV H.– K., polegającej na wymianie istniejącej infrastruktury wraz ze zmianą parametrów technicznych umożliwiających przesył energii elektrycznej o napięciu 15 kV. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n. stwierdził, że zgodnie z art. 124a tej ustawy przepisy m.in. jej art. 124 ust. 1-2 i 4-7 stosuje się również do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z tych nieruchomości stosuje się przy tym art. 114 ust. 3 i ust. 4, art. 115 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 118a ust. 2 i ust. 3 ustawy. Zgodnie zaś z art. 113 ust. 6 u.g.n. przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe, jak również nieruchomość, której właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe (ust. 7 art. 113). Dalej przytaczając treść art. 124b ustawy Wojewoda stwierdził, że to właśnie on, a nie jak to błędnie przyjął organ pierwszej instancji art. 124, powinien stanowić w związku z treścią art. 124a u.g.n. podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w tym przede wszystkim z treści złożonego wniosku oraz pism uzupełniających, wynika bowiem zdaniem Wojewody jednoznacznie, że planowane na objętej wnioskiem nieruchomości, przez Spółkę "A" z siedzibą w W., czynności są związane z remontem istniejącej linii elektroenergetycznej 6 kV. Wnioskodawczyni wskazała, że będą one polegać na wymianie istniejących napowietrznych przewodów z AFL3x35 mm2 na przewody systemy PAS AAsXS50 w układzie płaskim i rozstawie fazowym 0,5m oraz wymianie słupa na żerdziowo wirowany. Lokalizacja linii względem stanu istniejącego, nie ulegnie zmianie, nastąpi jedynie zmiana parametrów technicznych urządzeń, z napięcia 6 kV, na napięcie 15 kV. Wobec powyższego decyzja Starosty [...] wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest zdaniem organu odwoławczego prawidłowa, bowiem przepis ten ma zastosowanie przy nowobudowanych liniach przemysłowych, do których nie można zaliczyć rzeczowej elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia 6 kV, skoro istnieje ona już na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji terminu zajęcia nieruchomości nie ma umocowania w przepisie art. 124, który nie przewiduje określania terminu ograniczenia. Natomiast na konieczność określenia czasu, w którym na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek jej udostępnienia wskazuje przepis ust. 3 art. 124b ustawy. Zwrócił też Wojewoda uwagę, iż Starosta [...] nieprawidłowo ograniczył sposób korzystania jedynie z udziałów w przedmiotowej nieruchomości i tym samym zezwolił na przeprowadzenie zaplanowanych prac tylko na tych udziałach, co jak słusznie wskazano w odwołaniu jest sprzeczne z celem regulacji art. 124 ust. 1 i art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art. 195 Kodeksu cywilnego współwłasność polega na tym, że własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom, co oznacza, iż każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy, a nie do jej wyodrębnionej części odpowiadającej udziałowi. W związku z przyjęciem przez organ pierwszej instancji, że sprawa dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym Wojewoda zarzucił, iż Starosta nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, czy postępowania spadkowe po nieżyjących współwłaścicielach nieruchomości nie zostały przeprowadzone. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego reprezentowana przez adwokata "A" S.A. w W. wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając, że została ona wydana: 1. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 124 ust. 1-2 i 4-7, w zw. z art. 124a u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 124 ustawy daje podstawę do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wyłącznie na nowobudowanej linii przesyłowej lub dystrybucyjnej. 2. z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa poprzez błędne ustalenie, że zamierzenie odwołującego się odpowiada definicji remontu. b. art. 138 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. c. art. 139 § 1 Kpa poprzez orzeczenie przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób rażący, ani też nie narusza rażąco interesu społecznego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wbrew stanowisku organu odwoławczego objęte wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości roboty budowlane nie stanowiły remontu w rozumieniu art. 124b u.g.n. W następstwie przeprowadzenia tych robót, których zakresu Wojewoda nie zakwestionował, dojdzie w praktyce do zdemontowania całości istniejącej na tej działce infrastruktury liniowej i zamontowania nowej, o zupełnie innej charakterystyce, specyfikacji i przygotowanej pod inny rodzaj napięcia. Tego rodzaju robót nie można nazwać remontem którym zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. Nadto zaakcentowano, że w zestawieniu z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, który ograniczył sposób korzystania z nieruchomości co do udziału we współwłasności nieruchomości, w sytuacji posiadania przez odwołującą się zgody żyjących współwłaścicieli, rozstrzygnięcie organu odwoławczego całkowicie odmawiające tego ograniczenia należy zakwalifikować jednoznacznie jako wydane na niekorzyść odwołującej się. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że nie można przenosić "automatycznie" na grunt przepisów art. 124 i 124b u.g..n. definicji zawartej w Prawie budowlanym, dotyczącej pojęcia "remontu". O wprowadzeniu odmiennej w części siatki pojęciowej na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w Prawie budowlanym wskazuje chociażby treść art. 6 pkt 2 pierwszej z tych ustaw. Nadto treści art. 124 i art. 124b u.g.n. nie można wykładać z pominięciem obowiązków operatora systemu przesyłowego, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne oraz głównych założeń tej ustawy. Możliwość przewidziana w art. 124b ustawy stanowi jedynie narzędzie do wypełniania obowiązków nałożonych ustawą prawo energetyczne na przedsiębiorstwo energetyczne w zakresie utrzymania zdolności urządzeń, instalacji i sieci w sposób ciągły i niezawodny. Są to zatem dodatkowe wymagania, nie znajdujące swej podstawy w Prawie budowlanym (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 26 lipca 2017 r. II SA/Gl 1283/16). Na rozprawie sądowej w dniu 18 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo wniósł o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Na pytanie Sądu oświadczył, że w odniesieniu do następców prawnych nieżyjących współwłaścicieli objętej postępowaniem nieruchomości nie dysponuje innymi wiadomościami niż te, które wynikają z akt organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem oprócz zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, sformułowane w niej zarzuty zasługują na akceptację. Biorąc pod uwagę zakres robót budowlanych szczegółowo opisanych we wniosku inwestora z dnia [...] r. uzupełnionym pismami z dnia [...] i [...] r. nie może zdaniem Sądu ulegać wątpliwości, że nie mieszczą się one, jak to błędnie przyjął Wojewoda, w pojęciu remontu w rozumieniu art. 124b u.g.n. W następstwie ich realizacji dojdzie bowiem do likwidacji biegnącej obecnie po działce nr 1 energetycznej linii przesyłowej i zrealizowanie całkowicie nowej linii, z nowymi i w innym systemie przewodami przystosowanymi do przesyłania energii o półtorakrotnie wyższym napięciu (z 6 kV na 15 kV), zainstalowanymi na nowym i innego rodzaju słupie. Nawet w rozumieniu potocznym remontować można jedynie obiekty już istniejące. Gdy obiekt zostanie rozebrany i wybudowany od nowa, o innych parametrach użytkowych, o remoncie nie może być mowy. Inwestycję taką należy rozumieć jako zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 124 u.g.n., nawet gdyby przyjąć, że stanowi ona jedynie przebudowę dotychczasowej linii w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego (zobacz też w tym względzie m.in. wyroki NSA z dnia 14 kwietnia 2017 r. sygn. akr I OSK 2000/16 i z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2618/16). Niezrozumiałe jest powoływanie się w tej kwestii w odpowiedzi na skargę na obowiązki operatora systemu przesyłowego wynikające z ustawy Prawo energetyczne. Przepisy tej ustawy nie dają bowiem podstaw do innej oceny prac budowlanych objętych postępowaniem w niniejszej sprawie z punktu widzenia treści art. 124 i art. 124b u.g.n. Stanowiska w tym względzie Wojewoda zresztą w żaden pozwalający na bliższą merytoryczną polemikę nie uzasadnił. Zdaniem Sądu przepisy ustawy Prawo energetyczne nie dają dostatecznych podstaw do wykładni treści art. 124 i art. 124b z pominięciem przepisów Prawa budowlanego. Nie zawierają bowiem definicji remontu i konserwacji, ani też definicji zakładania i przeprowadzania przewodów i urządzeń do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej o jakich w tych przepisach mowa. Nie jest też trafne powoływanie się w tym względzie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. Został on bowiem wydany w odrębnym stanie faktycznym. Chodziło tam bowiem jedynie o obniżenie położenia gazociągu bez jego rozbierania i wybudowania z innych materiałów oraz bez zmiany jego mocy przesyłowej. Nawet gdyby przyjąć, że materialnoprawną podstawę orzeczenia organu pierwszej instancji powinien stanowić art. 124b ustawy, to samo błędne jej powołanie w decyzji nie stanowi wystarczającej podstawy jej uchylenia przez organ odwoławczy i orzeczenia o odmowie uwzględnienia wniosku. Należałoby bowiem jednocześnie wykazać, że błąd ten mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, czego Wojewoda w niniejszej sprawie nie uczynił. W ogóle kwestią tą się nie zajął błędnie przyjmując, że co do podstawy żądania był związany przepisem wskazanym we wniosku strony, nie zaś treścią sformułowanego w niej żądania opartego na podawanych w nich okolicznościach faktycznych będących przedmiotem postępowania dowodowego, którego wyniki powinien ocenić z punktu widzenia treści konkretnej normy prawa materialnego, mogącej mieć zastosowanie w sprawie przy jej załatwieniu. W konsekwencji powinien wówczas organ odwoławczy w pierwszej kolejności rozważyć i ustalić, czy nie wystarczy jedynie powołanie innej podstawy materialnoprawnej decyzji. W stanie niniejszej sprawy Wojewoda powinien zaś rozważyć czy nie zachodzą podstawy do wydania w drugiej instancji decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa) poprzez zmianę objętej odwołaniem decyzji Starosty [...] i wydanie orzeczenia nie naruszającego obowiązujących przepisów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem aby Wojewoda dopatrzył się przesłanek zastosowania treści art. 138 § 2 Kpa. Wskazywana przez Wojewodę wątpliwość co do przeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłych współwłaścicielach działki nr 1, wymienionych w pkt II osnowy decyzji organu pierwszej instancji, mogły być bowiem wyjaśnione w postępowaniu odwoławczym. Ewentualnie dopiero w zależności od wyniku podjętych w tej kwestii czynności wyjaśniających mogłyby zaistnieć podstawy do wydania orzeczenia opartego na treści art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 15, art. 10 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. Niewątpliwie poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej było też możliwe wyrugowanie z orzeczenia załatwiającego sprawę wyrzeczenia co do terminu zajęcia na cele budowlane objętej postępowaniem nieruchomości (ostatnie zdanie pkt III osnowy decyzji pierwszoinstancyjnej), jako sformułowanego bez podstawy prawnej (przy decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy), tj. z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Poprzez zmianę decyzji Starosty [...] możliwe było też uwzględnienie odwołania (przy zapewnieniu udziału w postępowaniu odwoławczym wszystkim stronom postępowania) przez ograniczenie sposobu korzystania odnośnie całości działki nr 1, a nie jedynie ograniczenia udziałów w jej współwłasności przysługujących nieżyjącym współwłaścicielom, co do których nie zostały przeprowadzone postępowania spadkowe. W tej bowiem kwestii Wojewoda uznał zasadność argumentów sformułowanych w odwołaniu. Również zdaniem Sądu stanowisko to zasługuje na aprobatę, jakkolwiek nie wynika ono wprost z obowiązujących przepisów. Należy jednak przyjąć, że w tej kwestii odpowiednie zastosowanie będą miały poglądy wyrażone na gruncie możliwości wywłaszczenia na podstawie przepisów u.g.n. udziału we współwłasności nieruchomości gruntowej. Zgodnie zaś z nimi wywłaszczenie udziału w prawie własności nieruchomości jest raczej niedopuszczalne (zobacz w tym względzie: Łukasz Strzępek Wywłaszczenie udziału we współwłasności nieruchomości gruntowej. Rejent nr 7-8 lipiec – sierpień 2005 r., Ewa Bończak – Kucharczyk Ustawa o gospodarce nieruchomościami Komentarz Woltery Kluver W-wa 2018 str. 932). Za ograniczeniem na podstawie art. 124 i art. 124b u.g.n. prawa we własności całej nieruchomości, a nie jedynie w odniesieniu do udziałów we współwłasności przysługującym tym współwłaścicielom, których zgody na ograniczenie nie uzyskano wypowiedział się też m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09, WSA w Lublinie w wyroku z dnia 20 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 90/04, NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2199/13 oraz WSA w Kielcach w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 734/17. Ponieważ jednak pogląd w tym względzie nie jest w świetle obowiązujących przepisów oczywisty, to nie można przyjąć aby odmienne wyrzeczenie zawarte w objętej odwołaniem decyzji Starosty [...] zapadło z oczywistym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 i art. 139 Kpa. Brak jest też podstaw do przyjęcia aby wyrzeczenie to rażąco naruszyło interes społeczny o jakim mowa w art. 139 Kpa. Z tego też względu należy podzielić też zarzut skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wynikającego z art. 139 zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. Podkreślić trzeba, że z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa Wojewoda swojego wyrzeczenia z naruszeniem tej zasady w ogóle nie uzasadnił. Nie uczynił tego również w odpowiedzi na skargę. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu odwołania przez Wojewodę Śląskiego wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. ec