II SA/Gl 377/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. K. (K.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącego kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K., działając jako organ I instancji, nałożył na M. K. karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] r. o godz. 15.25 w S. na drodze krajowej [...] (kierunek [...] ), D. W. kierujący zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy ciężarowej uniwersalnej marki [...] typ [...] o numerze rejestracyjnym [...] został skontrolowany na okoliczność przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym. W trakcie kontroli ustalono, iż przedsiębiorcą realizującym transport drogowy rzeczy był "A" [...] S., ul. [...]. Kontroli dokonali funkcjonariusze Referatu Grupy Mobilnej, działający z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w K. Kierujący pojazdem przedstawił do kontroli m.in. odcinek kontrolny i winietę karty opłaty drogowej miesięczną - seria i nr [...], wobec jednak faktu, że w chwili kontroli, kontrolowany nie posiadał naklejonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu winiety karty opłaty drogowej z czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli nr [...], w którym stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. 2007, Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). Organ I instancji wskazał następnie, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto, w transporcie drogowym rzeczy dokumenty związane z przewożonym ładunkiem. Przepis art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi z kolei, że podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem przypadków w tej ustawie przewidzianych. Szczegółowo kwestie dotyczące uiszczenia opłaty reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089). Stosownie do postanowień ww. rozporządzenia, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką" (§ 3 ust. 1). W myśl § 3 ust. 2 karta opłaty składa się z dwóch części: - winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. - odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 3). Zgodnie z § 3 ust. 4 nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty: - winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, - uszkodzone winieta lub odcinek kontrolny, - odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej, - odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w inny sposób uniemożliwiający sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń. W niniejszej sprawie, kierowca w chwili kontroli przedstawił kartę opłaty drogowej miesięczną -seria i nr [...]. Kontrolowany nie miał jednak umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego winiety samoprzylepnej, w związku z czym, w świetle cytowanych wyżej przepisów, nie stanowiła ona dowodu uiszczenia opłaty. Przewóz drogowy był zatem realizowany bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ podkreślił też, że sprawą przedsiębiorcy wykonującego przewozy jest znać przepisy regulujące problematykę działalności którą się zajmuje, tak żeby nie dopuścić do ich naruszenia, ponieważ to właśnie przedsiębiorca (choć nie czyni tego osobiście) faktycznie dokonuje przewozu drogowego. Przedsiębiorca odpowiada m. in. za wyposażenie kierowcy, którym się posługuje w wykonywaniu tej działalności, w wymagane ustawą odpowiednie dokumenty w tym kartę opłaty drogowej i ponosi konsekwencje braku, nienaklejenia, niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia takiej karty, tak samo jak i innych jego czynności bądź zaniechań, które wiążą się z ruchem przedsiębiorstwa. Odwołanie od wydanej przez organ I instancji decyzji wniósł do Dyrektora Izby Celnej w K. M. K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. W odwołaniu podniesiono, iż skarżący wykonywał przewóz posługując się kartą opłaty drogowej, której bieg terminu został określony przez przedziurkowanie jej we właściwym miejscu. Karta znajdowała się pojeździe w czasie jej ważności. Naruszenie polegało na nie nalepieniu drugiego odcinka karty opłaty na szybie pojazdu. Spowodowane to było wyłącznie niedbalstwem kierowcy, który wyposażony przez stronę we właściwy dokument nie wykonał niektórych czynności technicznych wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...]r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Jednak rozporządzenie to wydano w oparciu o art. 42 ust.7 ustawy transportowej, a w przepisie tym brak jest delegacji do modyfikacji reguł dowodowych obowiązujących w ogólnym postępowaniu administracyjnym, tym samym przepisy tego aktu nie mogą określać w jaki sposób przedsiębiorca ma udowodnić wniesienie opłaty drogowej. Konstytucyjna zasada praworządności nie pozwala zresztą na jednakowe traktowanie przedsiębiorcy, który w ogóle nie nabył należnej opłaty i takiego który ją nabył ale wskutek zachowań osób trzecich nie dokonał wszystkich czynności prawem przewidzianych, które składają się na tryb uiszczenia opłaty. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu przytoczył okoliczności sprawy, szeroko rozważył następnie reguły intertemporalne wywodząc, że ocena prawidłowości dokumentacji sporządzonej w czasie kontroli musi odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w tejże dacie. Następnie przytoczył i omówił art. 1, 4, 5, 42 ustawy o transporcie drogowym, podobnie jak organ I instancji przytoczył także przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., szczegółowo omówił też przebieg kontroli wskazując, że kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dowód osobisty, prawo jazdy, zaświadczenie wydane przez przedsiębiorcę kierowcy, dowody rejestracyjne zespołu pojazdów, ważne polisy ubezpieczeniowe pojazdów, oraz samoprzylepną winietę miesięcznej karty opłaty drogowej i odcinek kontrolny karty z wpisanym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Samoprzylepna winieta nie była naklejona na przednią szybę pojazdu. Kierowca posiadał ją wewnątrz kabiny i oświadczył, że nie wiedział o obowiązku naklejenia karty opłaty przez wyjazdem na przednią szybę kabiny a przedsiębiorca nie poinformował go o istnieniu takiego obowiązku. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wymagane dokumenty - w tym również prawidłowo sporządzony dowód uiszczenia opłaty drogowej obowiązujący w okresie wykonywania transportu. Przedstawienie podczas kontroli rocznej karty opłaty drogowej, której samoprzylepna winieta nie była naklejona na przedniej szybie pojazdu nie stanowi okoliczności skutkującej odstąpieniem od nałożenia kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż stosownie do treści § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych winieta samoprzylepna nieumieszczona trwale wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie, z okresem ważności wskazanym poprzez przedziurkowanie, przy czym winieta samoprzylepna winna być umieszczona trwale wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób opisany powyżej. Organ zaakcentował też, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje żadnego odstępstwa od nałożenia kary na podmiot, który dopuścił się naruszenia przepisów ustawy. Jej wysokość nie jest uzależniona od swobodnej oceny organu nakładającego karę, lecz musi być zgodna z wysokością kar określoną w załączniku do ustawy. Wskazał nadto, że w przedmiotowej sprawie brak było również możliwości zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z przywołanym przepisem - przepisów o nałożeniu kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie że naruszenie przepisów ustawy nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Sytuacja taka nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, albowiem nie występuje tu sytuacja, w której przedsiębiorca nie mógł w żaden sposób przewidzieć okoliczności zaistniałego zdarzenia. Kwestia wykonania czynności, jaką jest nalepienie winiety na przedniej szybie samochodu, jest bowiem elementem prostym do skontrolowania i wyegzekwowania od podległych pracowników. Pismem z dnia [...]r. działający przez profesjonalnego pełnomocnika M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się zarówno uchylenia jej samej, jak też poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Pełnomocnik skarżącego powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu dodając, że organ II instancji argumentów tych nie rozważył, zajmując się z nieznanych względów kwestią międzyczasowości, który to problem w sprawie w ogóle się nie pojawił. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu była legalność i zasadność nałożenia na przedsiębiorcę M. K. kary w wysokości 3.000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przewóz po drogach krajowych. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty wynika z art. 42 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r., zaś możliwość nałożenia kary wynika z art. 93 ust. 1 ustawy w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy. Zgodnie z tymże punktem załącznika, kara pieniężna w kwocie 3.000 zł jest nakładana w przypadku wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty z przejazd po drogach krajowych, przy czym karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub w dniach następnych. Przywołany przepis wskazuje zatem zarówno za jaki czyn (przejazd bez opłaty) przewidziana jest wskazana w przepisie tym kara jak też samodzielnie reguluje sytuacje, w których kara winna być nałożona pomimo że ukarany podmiot uiścił opłatę, jednak uczynił to dopiero po kontroli bądź też nawet wcześniej jednak kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe. Zdaniem Sądu bezspornym jest, że okoliczności takie w przedmiotowej sprawie nie miały miejsca. Zarówno dokumenty z przebiegu kontroli znajdujące się w aktach sprawy, jak też twierdzenia obydwu organów, a także samego skarżącego jednoznacznie i niepodważalnie dowodzą bowiem, iż kierowca pojazdu przedłożył w czasie kontroli stanowiący część karty opłaty odcinek kontrolny przedziurkowany i wypełniony w sposób uniemożliwiający wykorzystanie go w jakimkolwiek innym celu, aniżeli udokumentowanie uiszczenia opłaty za przejazd po drogach kontrolowanym pojazdem w określonym czasie. Okazał też stanowiącą pozostałą część karty przedziurkowaną winietę karty opłaty drogowej miesięcznej seria i nr [...]. Jedynym zatem uchybieniem kierowcy było nie przyklejenie winiety na szybie pojazdu, co zdaniem orzekających w sprawie organów uzasadniało wymierzenie kary z tytułu wykonywania przewozu bez uiszczenia opłaty. Jak wynika z uzasadnień decyzji wydanych przez organ I i II instancji obydwa organy kierowały się w tej mierze brzmieniem § 3 ust. 3 i 4 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach publicznych, obowiązującego zarówno w dacie kontroli, jak i w nieco zmienionej wskutek nowelizacji redakcji także w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Przywołane przepisy przewidywały bowiem, że dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby. Nie stanowią zaś dowodu uiszczenia odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nie umieszczona trwale w opisany wyżej sposób. Regulacja ta, stawiająca znak równości pomiędzy nie uiszczeniem opłaty a uiszczeniem jej w sensie finansowym lecz nie dopełnieniem czynności o charakterze dowodowym, była powodem odmowy uznania przez orzekające w sprawie organy, że wymagana opłata została uiszczona. Skład orzekający stanowiska organów nie podziela. Rozporządzenie wykonawcze, o którym mowa powyżej, wykraczało bowiem w ocenie Sądu poza zakres wyznaczony delegacją ustawową z art. 42 ust. 7 ustawy w części, w jakiej orzekało, notabene wbrew brzmieniu przywołanego wyżej pkt 4.1 załącznika do ustawy, co stanowi a co nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Przepis art. 42 ust. 7 ustawy przewiduje zaś jedynie wydanie rozporządzenia określającego rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach publicznych oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub części dokumentu stwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty. Tak sformułowana delegacja nie zawiera zatem upoważnienia do stanowienia reguł odnoszących się do oceny karty jako dowodu (por. w tej mierze np. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 593/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 895/08, z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. II GSK 1112/08, z dnia 7 października 2009 r., sygn. II GSK 92/09, z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. II GSK 167/09, z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. II GSK 442/09). Postępowanie dowodowe i ocena dowodów należą bowiem do sfery prawa procesowego, regulowanego w postępowaniu administracyjnym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Dla oceny, czy opłata została uiszczona skutecznie (co zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia następuje poprzez nabycie w jednostce upoważnionej), nie mogą zatem mieć zastosowania reguły dowodowe ustanowione aktem wykonawczym poza zakresem przyznanego upoważnienia ustawowego lecz ogólne reguły proceduralne, w tym zwłaszcza art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. stanowiący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W kontekście przywołanego artykułu niewątpliwym jest zaś, iż okazanie zarówno prawidłowo wypełnionego i przedziurkowanego odcinka karty, potwierdzającego poprzez wypełnienie numeru rejestracyjnego "przynależność" do kontrolowanego pojazdu i przedziurkowanego w sposób pod względem czasokresu ważności obejmujący datę kontroli, jak też przedziurkowanej winiety samoprzylepnej, stanowi jednoznaczny dowód na to, że stosowna opłata została uiszczona. Notabene podkreślenia w tym miejscu wymaga, że funkcjonalna wykładnia wskazanych wyżej norm ustawy o transporcie drogowym, uwzględniająca tym samym fakt, iż celem przepisów jest wymierzanie kar osobom, które nie uiściły opłaty za przejazd bądź uiściły lecz nie dokonały czynności uniemożliwiających wykorzystanie karty opłaty w innym pojeździe (poprzez wypełnienie odcinka), nie zaś karanie tych, którzy niewątpliwie opłatę poprawnie uiścili i prawidłowo wypełnili kartę, a jedynie nie przykleili na szybie samoprzylepnej winiety wydaje się być w pełni zgodna z wykładnią prawa dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt P 9/08. Trybunał, stosownie do wniosku skupiając się wprawdzie na sytuacji osoby nie posiadającej w pojeździe nabytej uprzednio karty, wypowiedział jednak w uzasadnieniu szereg uwag szerszej natury, podkreślając m.in., iż: "mechanizm uiszczenia opłaty wymaga wykonania kilku czynności: w pierwszej kolejności jest to nabycie w upoważnionej do tego jednostce karty opłaty drogowej określonego rodzaju (dobowa, siedmiodniowa itp.). Następnie, przed rozpoczęciem przejazdu, prawidłowe wypełnienie dwuczęściowej karty. Przez prawidłowe wypełnienie ogólnie rozumieć należy wpisanie danych identyfikujących pojazd i wykonywany nim przejazd; w praktyce oznacza to wpisanie na odcinku kontrolnym karty numeru rejestracyjnego pojazdu i czasu przejazdu. Dopiero wykonanie tych czynności pozwala na przypisanie karty do określonego pojazdu i czasu przejazdu, a tym samym za uznanie opłaty za uiszczoną. Mechanizm ten jest zatem analogiczny do stosowanych powszechnie opłat za przejazdy środkami komunikacji miejskiej, gdzie do stwierdzenia, że opłata została uiszczona, konieczne jest nie tylko nabycie biletu, lecz także jego poprawne skasowanie". /.../ "...uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty oraz jej prawidłowe wypełnienie, czyli wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu na jej odcinku kontrolnym przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 rozporządzenia z 2006 r. w sprawie opłat) oraz zaznaczenie czasu przejazdu w sposób przewidziany w punkcie 7 załącznika nr 26 do rozporządzenia z 2006 r. w sprawie opłat. Przy czym zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym kierowca jest zobowiązany posiadać kartę opłaty w pojeździe podczas wykonywania przejazdu"./.../ "Spełnienie łącznie tych warunków pozwala na stwierdzenie, że transport wykonywany jest właściwym pojazdem, a tym samym wysokość pobranej opłaty jest prawidłowa i odpowiada przesłankom z art. 42 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym stawki opłaty uzależnione są od czasu przejazdu po drogach krajowych, rodzaju pojazdu, dopuszczalnej masy całkowitej, a także liczby osi oraz emisji spalin. Ponieważ opłata drogowa ma służyć konkretnemu przejazdowi, czyli wykonywaniu transportu określonym pojazdem w określonym czasie, a karta opłaty ma stanowić dowód uiszczenia tej opłaty, karta ta, prawidłowo wypełniona, musi znajdować się w pojeździe w trakcie wykonywania przejazdu. Moc dowodową dokumentowi zarówno co do pojazdu, za przejazd którym uiszczana jest opłata, jak i czasu, w którym przejazd ten się odbywa, nadaje bowiem nie samo nabycie karty opłaty, ale dopiero jej wypełnienie". Tezy te, nie wspominające w ogóle o umieszczeniu na szybie samoprzylepnej winiety, a tym samym nie traktujące czynności "przylepienia" jako przesądzającej o uiszczeniu bądź nie uiszczeniu opłaty skład orzekający podziela w całej rozciągłości. W konsekwencji ogółu powyższych rozważań wymierzona skarżącemu kara zdaniem Sądu była bezzasadna, a jej nałożenie przez organ I instancji naruszało art. 93 ust. 1 i 10 ustawy w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy. W konsekwencji takim samym uchybieniem dotknięta jest także zaskarżona decyzja organu odwoławczego albowiem organ ten utrzymał w mocy naruszające prawo rozstrzygnięcie. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że decyzja w zaskarżonej części nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie łącznej 377,00 zł orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.)