II SA/Gl 393/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Tomasz Dziuk, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2021r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., sygn. [...] orzekł o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "B" wobec M. S. (dalej: skarżący) oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana została na postawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1268 z późn. zm.), (dalej: u.k.p.) z uwagi na treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. otrzymanego z Instytutu Medycyny Pracy w L. Z treści tego orzeczenia lekarskiego wynikało, że po ponownym badaniu lekarskim przeprowadzonym na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p., stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM,A1,A2,B1,B,B+E,T. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik skarżącego, zarzucając organowi I instancji naruszenie: - przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 . art. 8 i 107 § 3, art. 108 k.p.a., - art 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski, poprzez naruszenie podstawowych praw skarżącego jako obywatela, do rozpoznania jej sprawy, - art 103 ust 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez niesłuszne podjęcie decyzji o cofnięciu uprawnień odwołującemu, mimo braku istnienia ku temu przesłanek, oraz zaniechanie przeprowadzenia ponownego badania celem usunięcia wątpliwości, - art 79 ust 1 pkt 3-5 ww. ustawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia ponownego badania, mimo zgłaszanych wątpliwości. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r.; nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zrealizowane zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Zaakcentował, że orzeczenie lekarskie wydane zostało w trybie odwoławczym, jest ostateczne i wiąże Kolegium, które nie ma uprawnień by kwestionować zasadności wydania orzeczenia oraz stwierdzonych w nim okoliczności. Powołując się na wyrok WSA w Lodzi z dnia 5 marca 2014r., III SA/Ld 911/13, LEX nr 1443997, wskazał, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach, wstrzymania wykonalności decyzji oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 135 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji, mimo, iż spór nie zakończył się, - art. 108 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, mimo, że nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, oraz nie ma przesłanek do zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też nie ma innego ważnego interesu społecznego, uzasadniającego nadanie rygoru, - art. 138 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie w stopniu zupełnym czy istnieją przesłanki do cofnięcia uprawnień odwołującego, - art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowemu wbrew ciążącemu na organie na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., - art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ uznał na podstawie jednego badania, że odwołującemu należy cofnąć uprawienia, mimo zgłoszonych przez odwołującego od początku wątpliwości w tym zakresie, a ponadto organ nie podjął działań celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji mającej wpływ na wynik postępowania, - art. 8 i art. 75 k.p.a. poprzez uznanie, iż odwołujący nie wykazał nieprawidłowości, co jest błędne, gdyż odwołujący od początku wskazywał na nieprawidłowości w zakresie wyników badania, - art. 15 k.p.a., poprzez brak zbadania przez organ II Instancji całości materiału dowodowego, - art. 81 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie nieusuniętych przez Organ wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony postępowania, i poprzez uznanie że odwołującemu należy cofnąć uprawnienia na podstawie jednego badania, wbrew przedstawionym dokumentom przez odwołującego i zaniechanie ponownego badania, - art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski, poprzez naruszenie podstawowych praw skarżącego jako obywatela, do rozpoznania jej sprawy, - art. 103 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez niesłuszne podjęcie decyzji o cofnięciu uprawnień odwołującemu, mimo braku istnienia ku temu przesłanek, oraz zaniechanie przeprowadzenia ponownego badania celem usunięcia wątpliwości, - art. 79 ust 1 pkt 3-5 ww. ustawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia ponownego badania, mimo zgłaszanych wątpliwości. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 z późn. zm.)., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że kluczowym problemem prawnym leżącym u podstawy skargi nie są, eksponowane przez skarżącego, kwestie związane z celowością cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Do rozważań w tym zakresie przejść można by dopiero gdyby uznać, że organy administracyjne, właściwe na podstawie art. 103 u.k.p., są kompetentne do oceny czy obiektywnie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. Gdyby tak było, należałoby wnikliwie pochylić się nad podnoszonymi w skardze argumentami zmierzającymi do wykazania, że skarżący jest w stanie w pełni bezpiecznie prowadzić samochód. Słusznie jednak organ odwoławczy zauważył, że wydawana przez starostę decyzja, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1a u.k.p. ma charakter związany. Jak wynika z utrwalonej w judykaturze wykładni przepisu, okolicznością ustalaną przez organ nie jest istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, lecz istnienie wydanego w stosownej procedurze orzeczenia lekarskiego stwierdzającego takie przeciwwskazania (por. WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2021 r. II SA/Gl 293/21, Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 maja 2021 r. II SA/Sz 1055/20). Innymi słowy organ nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie czy u strony występują takie schorzenia, które stoją na przeszkodzie jej bezpiecznemu prowadzeniu pojazdu. Jedynym w istocie ustaleniem, które aktualizuje kompetencje organu jest stwierdzenie, że doszło do uruchomienia przewidzianej prawem procedury, która zakończyła się wydaniem przez uprawniony podmiot orzeczenia lekarskiego w przedmiocie przeciwwskazań do kierowania pojazdem. A limine za bezzasadne uznać zatem należy te wszystkie zarzuty skargi, które zmierzały do zakwestionowania czynności organu w zakresie gromadzenia dowodów i nieprawidłowego zdaniem skarżącego ustalenia, że istnieją po stronie skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jest w sprawie bezsporne, że skarżący został na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. skierowany na badania lekarskie. Badania te zostały przeprowadzone zgodnie z regulującym je rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1659 ze zm. ) wydanym na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. W wydanym orzeczeniu jednoznacznie wskazano na istnienie po stronie skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii AM,A1,A2,B1,B,B+E,T. Wobec powzięcia informacji o orzeczeniu lekarskim tej treści organ I instancji zobligowany był wydać decyzję przewidzianą w art. 103 ust. 1 pkt 1a u.k.p. Powyższa konkluzja nie oznacza bynajmniej, że orzeczenie lekarskie wydane na podstawie art. 75 ust. 1 u.k.p. nie podlega kontroli. Przewidziana jest od niego procedura odwoławcza, z której skarżący skorzystał. Sprawa ta jednak jest odrębna od tej zakończonej decyzją prezydenta miasta z dnia [...] r. Organ właściwy z mocy art. 103 ust. 1 pkt 1a. u.k.p., a następnie organ odwoławczy i sądy administracyjne nie mogą zatem ingerować w treść kończącej jej decyzji. Niezasadny okazał się również zarzut dotyczący uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w jasny i przejrzysty sposób umotywował zapadłe rozstrzygnięcie. Celnie powołał przystające do sprawy tezy orzeczeń sądów administracyjnych, a zawartych w uzasadnieniu stwierdzeń nie sposób uznać za zbyt ogólne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Skarga podlegała więc oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.