II SA/Gl 411/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Katowicach z dnia 17 stycznia 2024 r. nr WIW.OZK.BŻ.9220.51.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi została objęta decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nr [...] z dnia 17 stycznia 2024 r. wydana w oparciu o art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 12) oraz art. 138 § pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.572, dalej: k.p.a.), utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia 21 listopada 2023 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. nr [...] z dnia 28 grudnia 2022 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją numer [...] z dnia 28 grudnia 2022 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. nakazał spółce I. sp. z o.o. w W. , ul. [...] , zniszczenie 17226,914 kg mrożonego mięsa [...] o nr partii nr [...], składowanego w magazynach zakładowych w W. przy ul. [...] , poprzez przekazanie do zakładu przetwarzającego materiały kategorii I w rozumieniu art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 12 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym z udziałem strony - I. sp. z o.o. w W. - w związku z wykryciem w mięsie indyczym posiadanym przez tę spółkę przekroczonej dopuszczalnej pozostałości antybiotyku - tylmikozyny. Spółka I. sp. z o.o. nie złożyła odwołania od decyzji i decyzja stała się ostateczna. Decyzja została przez Spółkę wykonana - całą partię mięsa w dniu 13 stycznia 2023 r. przekazano do utylizacji. Pismem z dnia 3 lutego 2023 r. R.W. (dalej: Skarżący) wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, w powołaniu na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W treści wniosku wskazał, że jest hodowcą indyka rzeźnego, w ramach prowadzonej działalności zawarł umowę sprzedaży z I. sp. z o.o., na mocy której dostarczył tej Spółce 9000 sztuk indyka rzeźnego i to właśnie mięso pochodzące z dostarczonych przez niego indyków stało się przedmiotem wskazanej decyzji. Uzasadniając swój interes prawny w postępowaniu podał, że odbiorca – Spółka zareklamowała dostarczony towar i odmówiła zapłaty. Po rozpoznaniu wniosku [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem nr [...] z dnia 27 lutego 2023 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie organu Skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednocześnie stwierdził, że został zachowany termin miesiąca od dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Na skutek zażalenia ww. postanowienie zostało uchylone na mocy postanowienia Głównego Lekarza Weterynarii nr [...] z dnia 9 maja 2023 r., w którym wyjaśniono, że kwestia badania dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania nie powinna być rozważana w fazie wstępnej postępowania. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia 26 maja 2023 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne i wyznaczył do przeprowadzenia postępowania Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. W dniu 3 lipca 2023 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. wydał decyzję nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. numer [...] z dnia 28 grudnia 2022 r. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu jakie prowadził Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. , bez jego pogłębienia i zbadania czy i w jaki sposób wydana decyzja wpłynęła na prawa i obowiązki Skarżącego, w tym zbadania okoliczności, na które powoływał się Skarżący. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. decyzją z dnia 21 listopada 2023 r. nr [...] ponownie odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. numer [...] z dnia 28 grudnia 2022 r. Realizując wytyczne organu odwoławczego, Powiatowy Lekarz Weterynarii uzupełnił materiał dowodowy poprzez ustalenie relacji gospodarczych łączących Skarżącego ze spółką I. sp. z o.o. Ustalił, że pomiędzy w ww. podmiotami doszło do zawarcia umowy sprzedaży, na mocy której R. W. przeniósł na Spółkę I. sp. z o.o. prawo własności indyków rzeźnych, a Spółka była zobowiązana do zapłaty za dostarczony towar. Płatność została jednak wstrzymana wobec złożonej reklamacji ze względu na "nieprawidłowości wykryte w mięsie". Organ ustalił także, że koszty utylizacji poniosła Spółka I. sp. z o.o. W oparciu o powyższe ustalenia zwrócił uwagę, że organ administracyjny nie jest kompetentny do oceny zasadności potencjalnych roszczeń pomiędzy stronami umowy. Następnie w powołaniu na literaturę oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, iż o interesie prawnym można mówić jedynie w sytuacji, gdy można go powiązać z konkretną normą prawną regulującą prawa i obowiązki podmiotów. Organ doszedł do przekonania, że Wnioskodawca nie posiada w sprawie interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny oparty o umowę cywilnoprawną oraz ewentualne roszczenia cywilnoprawne powstałe w związku z tą umową. Decyzja została doręczona w dniu 23 listopada 2023 r. Od wydanej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł obecnie Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 28 k.p.a. poprzez nieprzyznanie Skarżącemu statusu strony przez brak interesu prawnego, art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, art. 7a k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego, art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowania zasady sprawiedliwości społecznej, a także art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie poza granicami prawa. W uzasadnieniu odwołania akcentował, że Skarżący posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy wynikający z normy prawa cywilnego, ponieważ Spółka I. sp. z o.o. złożyła reklamację w związku z zawartą umową. Wskazał na przepisy kodeksu cywilnego dotyczące rękojmi za wady fizyczne środków produkcji oraz przepisy regulujące odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 17 stycznia 2024 r. nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący uzupełnił materiał dowodowy, poczynił odpowiednie ustalenia faktyczne i ocenił je w sposób właściwy. Z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń wynika, że na mocy umowy zawartej w dniu 10 października 2022 r. doszło do zbycia na rzecz I. sp. z o.o. 9000 sztuk indyka rzeźnego do uboju. Towar został wydany nabywcy w 9 dostawach (co udokumentowano 9 fakturami VAT), a tym samym doszło do przeniesienia prawa własności tego towaru na Spółkę, która obowiązana była do zapłaty za dostarczony towar na podstawie wystawionych faktur z odroczonym terminem płatności. Dostarczone zwierzęta zostały poddane ubojowi przez nabywcę - Spółkę, a pozyskane z nich mięso zostało częściowo wprowadzone do obrotu. Następnie pozostające jeszcze u nabywcy mięso zostało poddane badaniom na zawartość substancji niedozwolonych (antybiotyków) i z uwagi na uzyskane wyniki tj. przekroczenie dopuszczalnego poziomu tylmikozyny - przeznaczone do utylizacji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z powyższych ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotem sprzedaży były żywe zwierzęta - indyki rzeźne. Na mocy zawartej umowy doszło do skutecznego przeniesienia prawa własności indyków, które następnie zostały przez nowego właściciela poddane ubojowi w celu produkcji mięsa. W dacie pobierania próbek do badań oraz w dacie podejmowania decyzji co do sposobu zagospodarowania mięsa zawierającego przekroczone poziomy tylmikozyny, jedynym właścicielem mięsa (już nie indyków) był I. sp. z o.o. Natomiast Skarżącemu nie przysługiwały żadne uprawnienia do mięsa znajdującego się w zakładzie I. sp. z o.o., w szczególności nie był on uprawniony do podejmowania jakichkolwiek decyzji co do tego mięsa. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla wydania decyzji nakazującej zniszczenie mięsa, nie ma znaczenia, który z uczestników obrotu dopuścił czy doprowadził swoim działaniem do powstania niezgodności. Obowiązek usunięcia niezgodności nakłada się na podmiot, który, tak jak w tym wypadku, jest aktualnym posiadaczem niezgodnego towaru. Decyzja została zatem skierowana do posiadacza i właściciela mięsa [...] , w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu antybiotyku. Nie ulega zdaniem organu odwoławczego wątpliwości, że wydana decyzji nakłada obowiązek wyłącznie na podmiot, który jako właściciel mięsa był uprawniony do dysponowania nim oraz do zagospodarowania go w sposób określony w tej decyzji. Ponadto zauważył, że decyzja dotyczyła zniszczenia mięsa, czyli żywności (środka spożywczego) i była adresowana do podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze, a takim podmiotem jest wyłącznie Spółka, Skarżący natomiast nie jest i nie był uprawniony do dysponowania mięsem (środkiem spożywczym) znajdującym się w zakładzie spożywczym, nadto sam nie prowadzi przedsiębiorstwa spożywczego. Sama umowa sprzedaży żywych zwierząt rzeźnych nie daje sprzedającemu przymiotu strony - nie powoduje, że decyzja nakazująca zniszczenie mięsa oddziałuje na jego prawa i obowiązki. Źródłem interesu prawnego nie może być bowiem czynność prawna czy skutki tej czynności dokonanej przez podmioty prawa cywilnego, a zwłaszcza skutki nienależytego wykonania obowiązków wynikających z zawieranych umów cywilnoprawnych. W ocenie organu odwoławczego decyzja wydana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. nie dotyczy bezpośrednio praw i obowiązków Skarżącego, a wyłącznie praw i obowiązków Spółki. Po stronie Skarżącego istnieje interes faktyczny, a nie prawny w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej związanej z wykryciem przekroczonego poziomu antybiotyku w mięsie. Decyzja została doręczona w dniu 31 stycznia 2024 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sformułował zarzuty naruszenia: art. 28 k.p.a. poprzez nieprzyznanie Skarżącemu statusu strony poprzez brak interesu prawnego, art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niepodjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, art. 7a k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, art. 10 k.p.a. przez brak zapewnienia Skarżącemu udziału w postępowaniu, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, a także art. 12 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 12 ust. 2 pkt 2 lit. b, art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2017 r. w sprawie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych, poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnych czynności, niezastosowania procedur związanych z przeprowadzeniem badania próbek mięsa, art. 5 ust. 1 pkt 1 tego Rozporządzenia poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnych czynności przez nieumieszczenie próbki w oddzielnym, jednorazowym opakowaniu o specjalnym przeznaczeniu, art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowania zasady sprawiedliwości społecznej, art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie poza granicami prawa, art. 621 k.c., art. 621 w zw. z art. 556 i nast. k.c., art. 417 k.c., art. 826 k.c. poprzez nieuznanie przepisów prawa cywilnego za podstawę przyznania interesu prawnego Skarżącemu. Skarżący wniósł o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego przywołał stanowiska zawarte w kolejnych orzeczeniach zapadłych w toku postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji. Wskazał na uchybienia do jakich doszło w ocenie Skarżącego podczas przeprowadzania postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji z dnia 28 grudnia 2022 r., w tym m.in. naruszeń oscylujących wokół: niepobrania kolejnych próbek do badań, sposobu pobrania próbki mogącego mieć wpływ na jej zanieczyszczenie, niedopełnienia obowiązku ponownego przesłania próbek do badań, niezgodności wieku zwierząt, uniemożliwienie hodowcy wzięcia udziału w postępowaniu. Podkreślał, że stwierdzone przekroczenie tylmikozyny w próbce mięsa [...] mogło być wynikiem błędu. Zaakcentował, że brak udziału Skarżącego stanowi przyczynę wznowienia postępowania, ponieważ nie jest przez stronę zawiniony, lecz jest konsekwencją uchybień organu. Przywołał poglądy przedstawiane w literaturze oraz orzecznictwie sądów administracyjnych w kwestii interesu prawnego. Zarzucił, iż organ nie ustalił czy na skutek wydania decyzji z dnia 28 grudnia 2022 r. podmiot, od którego pochodziło mięso - Skarżący, będzie obowiązany do jakichkolwiek świadczeń na rzecz nabywcy mięsa. Zwrócił uwagę, iż w piśmie z dnia 14 grudnia 2022 r. Spółka wstrzymała zapłatę faktur celem wyjaśnienia sprawy i ustalenia zasadności zgłaszanych szkód i utraconych korzyści odbiorców. Tym samym na skutek zapadłej decyzji Skarżący nie otrzyma wynagrodzenia. Zdaniem strony skarżącej organy nie przystąpiły do ustalenia właściciela mięsa, nie ustaliły czy istniała umowa sprzedaży, nie zapoznały się z jej treścią. Ponadto organy nie ustaliły czy na skutek wydania decyzji podmiot od którego pochodziło mięso nie będzie obowiązany do świadczeń na rzecz nabywcy mięsa, choćby z tytułu wad towaru, czy też na skutek zapadłej decyzji nie otrzyma wynagrodzenia. W skardze zarzucono ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów naruszenia § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia oraz niezgodności wieku zwierząt, ponadto nie odniósł się do zarzutów nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niepodjęcia wszelkich czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ nie odniósł się również do zarzutu nieprzeprowadzenia obligatoryjnych czynności z Rozporządzenia, nie uzupełnił materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nie wezwał do przedłożenia dokumentów przez Spółkę oraz błędnie stwierdził, iż ani zbywca, ani nabywca nie przedłożyli żadnych innych dokumentów dotyczących ewentualnego prowadzenia dalszych rozmów czy negocjacji dotyczących zawartej umowy. Zarzucił także, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. nie postępował zgodnie z porządkiem prawnym, nie stosował obligatoryjnych procedur, czego wynikiem jest decyzja, która wyłącznie dla Skarżącego spowodowała negatywne konsekwencje. Skarżący natomiast wielokrotnie wskazywał na nieścisłości i błędy organu. Hodowca został zatem pozbawiony ochrony swoich praw i obowiązków w toczącym się postępowaniu. Skarżący wskazał ponownie na przepisy prawa cywilnego stanowiące o podstawie odpowiedzialności zbywcy, nadto podał, że w grudniu 2023 r. ubezpieczyciel wystąpił do Skarżącego z roszczeniami regresowymi na łączną kwotę 71.933,93 zł. W ocenie Skarżącego, organ naruszył także zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony poprzez niedostateczne zbadanie przesłanek dopuszczalności występowania Skarżącego w charakterze strony, a także zasadę swobodnej oceny dowodów, demokratycznego państwa oraz zasadę praworządności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Uczestniczka postępowania Spółka I. sp. z o.o. nie przedstawiła stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej w oparciu o wymienione powyżej kryteria, uczyniona została decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 17 stycznia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 21 listopada 2023 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia opisanej na wstępie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. z dnia 28 grudnia 2022 r. w przedmiocie nakazania spółce I. sp. z o.o. w W. , zniszczenie 17226,914 kg mrożonego mięsa [...] . Mając na uwadze przywołaną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. Przypomnieć jednocześnie należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2312/18). W pierwszym organ ma obowiązek zweryfikować zaistnienie powoływanej przez stronę w złożonym wniosku przesłanki wznowienia postępowania, a działania organu w tym zakresie obejmują ustalanie czy wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, a następnie, po pozytywnym zweryfikowaniu przesłanki wznowienia, organ przystępuje do merytorycznego badania postępowania administracyjnego oraz ostatecznej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został oparty o treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., sytuację gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 967/17 (wydanym w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w związku z odwołaniem wniesionym od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii o uznaniu mięsa - drobiu za nienadające się do spożycia przez ludzi) pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Aby dany podmiot miał interes prawny w udziale w postępowaniu administracyjnym, musi istnieć związek normatywny między tym interesem (lub obowiązkiem) a postępowaniem administracyjnym. Postępowanie administracyjne powinno "dotyczyć" interesu prawnego konkretnej osoby, aby miała ona status strony tego postępowania. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu, jeżeli w wyniku takiego postępowania wydana zostanie decyzja rozstrzygająca o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośrednio w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziałuje na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 259 i nast.). Interes prawny musi być "własny", nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdyby związki te miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OSK 22/09). Kształt danego interesu prawnego pozostaje zawsze w jakiejś relacji do kształtu kompetencji, jaka pozwala danemu organowi na zastosowanie prawa lub kontrolę tego zastosowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 37/05). Co również istotne, interes prawny musi nadto być realny, nie może to być interes tylko przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście istniejący. Skarżący nie posiada tak rozumianego interesu prawnego w udziale w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie zachodzi związek normatywny pomiędzy sytuacją prawną Skarżącego a przedmiotem postępowania administracyjnego. Naturalnie Skarżący był zainteresowany postępowaniem z uwagi na negatywne konsekwencje finansowe, które mogą być wynikiem wydania decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie. Jednakże brak jest koniecznego powiązania prawnego pomiędzy postępowaniem, które miało na celu weryfikację czy mięso, które znajdowało się w posiadaniu Spółki, przekracza dopuszczalną pozostałość antybiotyku – tylmikozyny uzasadniając tym nakaz jego zniszczenia poprzez przekazanie do zakładu przetwarzającego materiały kategorii I w rozumieniu art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 12 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, a sferą prawną Skarżącego. Warto odnotować, że decyzja organu nie została zakwestionowana nawet przez samego adresata decyzji – Spółkę I. sp. z o.o. w trybie odwoławczym. Samo "zainteresowanie" rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie przesądza natomiast o interesie prawnym w uczestniczeniu w tym postępowaniu, o ile podstaw do tego uczestnictwa nie przyznaje przepis prawa powszechnie obowiązującego. Negatywny skutek finansowy zostanie wywołany ewentualnie na podstawie zawartej umowy sprzedaży. Samo natomiast wydanie decyzji z dnia 28 grudnia 2022 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. takiego skutku jednak nie wywołało. Decyzja o nałożeniu przywołanego obowiązku nie przewiduje bowiem dla Skarżącego żadnych praw ani nie jest źródłem żadnych obowiązków. Skarżący nie mógł zatem powołać się w postępowaniu na żaden przepis prawa powszechnego, który mógłby stanowić podstawę konkretyzacji jego praw lub obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Jak zasadnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku, w tej sytuacji interes skarżącego należało ocenić jako pochodny wobec sytuacji prawnej Spółki. Interes ten nosi w zasadzie cechy interesu faktycznego, jego źródłem jest zaś umowa wiążąca wyłącznie jej strony, która nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Przepisem przyznającym prawo do uczestniczenia w tym postępowaniu nie jest art. 621 w zw. z art. 556 i nast. k.c. czy też art. 417 k.c. Z określenia charakteru prawnego zawartej umowy nie wynikają prawa ani obowiązki, które podlegałyby konkretyzacji w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Zauważalny jest jedynie pośredni, faktyczny związek między prawami i obowiązkami Skarżącego wynikającymi z umowy zobowiązującej a przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanym rozstrzygnięciem określającym obowiązki Spółki. Jak zauważyły organy orzekające w sprawie, postanowienia zawartej umowy pomiędzy Skarżącym a Spółką nie stanowią wystarczającej podstawy do przyznania Skarżącemu statusu strony. Powyższe uzasadnione jest treścią art. 28 k.p.a. Przepis ten odwołuje się do pojęcia interesu prawnego, aby w oparciu o to właśnie kryterium ustalić, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego twierdzenia skargi o przysługiwaniu Skarżącemu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, pozostają błędne. Uwzględniając, wyjaśnioną już kwestię, iż merytoryczne badanie postępowania administracyjnego oraz ostatecznej decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie następuje dopiero po pozytywnym zweryfikowaniu przesłanki wznowienia, zaś na gruncie rozpoznawanej sprawy brak było wątpliwości, że nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania powołana przez Skarżącego, stąd też Sąd nie odnosił się do zarzutów związanych z podnoszonymi uchybieniami mającymi w ocenie Skarżącego zaistnieć w toku postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wydania decyzji z dnia 28 grudnia 2022 r. o nakazie zniszczenia mrożonego mięsa [...] opisanego w tej decyzji, tj. m.in. podnoszonych naruszeń: niepobrania kolejnych próbek do badań, sposobu pobrania próbki mogącego mieć wpływ na jej zanieczyszczenie, niedopełnienia obowiązku ponownego przesłania próbek do badań, niezgodności wieku zwierząt, uniemożliwienie hodowcy wzięcia udziału w postępowaniu. Uchybienia te nie mogły być rozważane wobec ustalenia braku przymiotu strony. Zarzuty te, nie mogły z tej samej przyczyny, zostać poddane analizie przez organy orzekające w sprawie. Powyższe odnosi się również do podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2017 r. wymienionych w skardze, zarzutów naruszenia norm konstytucyjnych, jak też związanych z powyższym - zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 10 § 1, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Jednocześnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem skargi, że organy nie przystąpiły do ustalenia właściciela mięsa. Jak wynika z uzasadnienia ustalenia te zostały poczynione i szczegółowo przedstawione. Także twierdzenie skargi, że organy nie ustaliły czy na skutek wydania decyzji podmiot od którego pochodziło mięso nie będzie obowiązany do jakichkolwiek świadczeń na rzecz nabywcy mięsa, pozostaje pozbawione podstaw. Tego rodzaju ustalenia mogą zostać poczynione wyłącznie w toku postępowania przed sądem powszechnym. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że akcentowany w skardze wyrok z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 448/16, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 967/17. Kontrola sądowoadministracyjna doprowadziła do wniosku, iż brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 28 k.p.a., z przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał motywy, którymi kierował się przy jej podejmowaniu, w zaskarżonej decyzji odwoływał się do stanu faktycznego sprawy i do norm prawnych mających w niej zastosowanie. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają rygory uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Konsekwentnie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.