II SA/Gl 411/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Starszy referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. S.A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 stycznia 2025 r. nr NWXIV.7581.4.25.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 9 stycznia 2025 r., nr NWXIV.7581.4.25.2024 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej "Starosta" lub "Organ I instancji") z 22 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, położonej w gminie[...], obręb[...] , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,6372 ha, nr [...] o pow. 0,5178 ha, nr [...] o pow. 0,5520 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste P. S.A. z siedzibą w K. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca"). Ograniczenie sposobu korzystania z części ww. nieruchomości nastąpiło w celu zezwolenia T. S.A. z siedzibą w K. (dalej "Inwestorka" lub "Uczestniczka postępowania") na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości elektroenergetycznych urządzeń dystrybucyjnych w postaci elektroenergetycznej sieci kablowej podziemnej 20 kV w granicy pasa technologicznego o powierzchni odpowiednio 19 m2 (wynoszącej 38 m długości x 0,5 m szerokości, tj. po 0,25 m od osi tej sieci - działka nr[...] ), 24 m2 (wynoszącej 48 m długości x 0,5 m szerokości, tj. po 0,25 m od osi tej sieci - działka nr[...]), 13,5 m2 (wynoszącej 27 m długości x 0,5 m szerokości, tj. po 0,25 m od osi tej sieci - działka nr[...] ), w sposób przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją inwestycji pn. "Opracowanie projektu PT przebudowy linii napowietrznej sN [...] zasilanej GPZ K[...] pole 28 na kabel ziemny z przebudową st R0884, R 0841 –[...] – cz. II". Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.; dalej "u.g.n.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że Inwestorka zwróciła się o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonych jako działki nr[...],[...] i[...], położonych w gminie [...] , poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości elektroenergetycznych urządzeń dystrybucyjnych. We wniosku z 4 marca 2024 r. oraz w uzupełnieniu wniosku z 22 marca 2024 r. Inwestorka szczegółowo opisała parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz wskazała, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rokowania ze Spółką – ze względu na rozbieżność finansową – zakończyły się niepowodzeniem. Inwestorka wskazała także, że inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego w myśl art. 6 u.g.n. Zdaniem Organu I instancji spełnione zostały wszystkie niezbędne przesłanki zawarte w art. 124 u.g.n., a zatem wniosek Inwestorki należało uwzględnić. Planowana inwestycja ma charakter celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Planowana inwestycja – projektowana podziemna sieć elektroenergetyczna 20 kV, wykonana zostanie w ramach przebudowy linii napowietrznej SN [...] zasilanej z GPZ [...] pole 28 na kabel ziemny z przebudową stacji R0844, R0841 –[...] – cz. II. Przez budowę urządzeń dystrybucyjnych Inwestorka realizuje obowiązki określone w ustawie Prawo energetyczne, w szczególności polegające na zapewnieniu ciągłych i niezawodnych dostaw energii elektrycznej do odbiorców i uznać należy, że inwestycja ta ma znaczenie co najmniej lokalne. Planowana inwestycja, a w konsekwencji wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy[...] , zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w jednostce "A" [...] – Etap I (Dz. U. Woj. [...] z [...] r. poz.[...]) wraz ze zmianami, dalej "m.p.z.p". Wskazane wyżej działki usytuowane są w terenach kolejowych KK. Zgodnie z zapisami § 10 m.p.z.p. dotyczącymi zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, dopuszcza się przebieg sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających ulic jako nakaz realizacji nowobudowanych sieci wyłącznie jako podziemnych oraz dopuszcza się realizację sieci inaczej niż wskazano wyżej jeśli jest to technicznie uzasadnione. Zgodnie zaś z § 34 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych symbolem 1KK parametry i wskaźniki oraz zasady zagospodarowania ustalone zostały zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie. Starosta uznał, że spełniona została przesłanka świadcząca o przeprowadzeniu rokowań między stronami. Spółka nie sprzeciwiała się realizacji inwestycji jednakże pod warunkiem spełnienia jej oczekiwań finansowych wyrażonych w piśmie z 1 marca 2023 r., które zgodne są z obowiązującym w Spółce "Regulaminem udzielania zgód na wejście w teren nieruchomości będących własnością pozostających w użytkowaniu wieczystym lub we władaniu P. S.A.". Strony nie doszły do porozumienia z uwagi na rozbieżności finansowe. W odwołaniu od decyzji Spółka wskazała, że przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 124 u.g.n. nie zostały spełnione. Mianowicie nie zaistniała przesłanka braku zgody użytkownika wieczystego. Zaproponowana przez Inwestorkę kwota wynagrodzenia była rażąco niewspółmierna do rozmiaru obciążeń, nie stanowiła rekompensaty za zajęcie nieruchomości, lecz propozycję wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Wobec tego rokowania miały charakter pozorny. Nadto nie można utożsamiać negocjacji dotyczących ustanowienia służebności przesyłu z negocjacjami, które powinny poprzedzać wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej prawo własności nieruchomości. W dalszej części odwołania Spółka podniosła, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami m.p.z.p., a w szczególności: 1) przebieg projektowanej sieci infrastruktury technicznej nie będzie realizowany w liniach rozgraniczających pasa drogowego ul. [...] – zarzut naruszenia § 10 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p.; 2) brak technicznego uzasadnienia wniosku Inwestorki co do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) m.p.z.p.; 3) brak dokumentacji inwestorskiej potwierdzającej, iż prowadzenie linii kablowej średniego napięcia 20kV poza liniami rozgraniczającymi pas drogowy nie spowoduje ograniczenia przeznaczenia podstawowego (KK – tereny kolejowe) działek o nr[...] , [...] i [...] – zarzut naruszenia § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz § 10 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p.; 4) brak uzgodnień technicznych dokonanych przez Inwestorkę ze Spółką potwierdzających spełnienie parametrów i wskaźników oraz zasad zagospodarowania, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie – zarzut naruszenia § 34 ust. 2 m.p.z.p. Spółka zwróciła także uwagę, że doszło do całkowitej zmiany przebiegu linii w stosunku do jej pierwotnego położenia jako linii napowietrznej, włącznie ze zmianą lokalizacji działek, po których przebiega. W ocenie Spółki, Inwestorka w takim przypadku powinna uzyskać decyzję o lokalizacji celu publicznego dla inwestycji liniowej, a nie powoływać się na ustalenia m.p.z.p. Przebudowywania linia średniego napięcia 20 kV nie służy do obsługi trakcji lub innych urządzeń kolejowych i w zasadzie nie ma żadnego funkcjonalnego związku z terenami kolejowymi poza oczywistym faktem, że przechodzi przez ich obszar. Decyzją z 9 stycznia 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, uznając ją za prawidłową. W ocenie Wojewody w okolicznościach faktycznych sprawy przyjąć należało, że zostały spełnione warunki niezbędne dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości będących przedmiotem wniosku Inwestorki. Zdaniem Wojewody przedsięwzięcie opisane we wniosku mieści się w katalogu wskazanym w art. 6 pkt 2 u.g.n. wobec faktu, że dotyczy ono inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznych urządzeń dystrybucyjnych. Planowana inwestycja jest również zgodna z m.p.z.p., w szczególności z § 10 ust. 1 pkt 1 w związku z pkt 3 lit. a), § 10 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 5 pkt 1 i 2. Inwestorka wskazała, że brak możliwości przeprowadzenia w ramach linii rozgraniczających sieci wynika z obecności innej infrastruktury, w tym należącej do Spółki, ukształtowania terenu oraz zadrzewienia. Planowany przebieg podziemnej sieci kablowej średniego napięcia nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu, czyli terenów kolejowych. Projekt budowy podziemnej sieci kablowej SN na terenach kolejowych został pozytywnie uzgodniony z zarządcą tych terenów, tj. spółką I. S.A. z siedzibą w R. Odnosząc się do przesłanki rokowań, Wojewoda wskazał, że stosownie do brzmienia przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n., obowiązującego od 3 września 2023 r., wyznaczył stronom dodatkowy dwumiesięczny termin na zawarcie stosownej umowy cywilnoprawnej. Negocjacje nie odniosły oczekiwanego rezultatu. Organ odwoławczy uznał, że spełniona została przesłanka przeprowadzenia rokowań między inwestorem a użytkownikiem wieczystym. W pismach kierowanych do Spółki, Inwestorka przedstawiała dokładny opis inwestycji i jej przebieg, dołączając mapę usytuowania inwestycji wraz z pasem budowlano-montażowym. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze na decyzję Wojewody zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. w związku z art. 72 k.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Podkreśliła, że planowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. M.p.z.p. nie tylko, że nie zawiera zapisów dotyczących lokalizacji inwestycji, ale - przeciwnie - zawiera konkretne ograniczenia wynikające z przeznaczenia tych nieruchomości (teren kolejowy – 1 KK). Zagadnienie zgodności terenu z jego przeznaczeniem jest szersze niż wymóg uzgodnienia braku kolizji linii kablowej z urządzeniami infrastruktury kolejowej (§119 ust. 5 rozporządzenia) i nie wyczerpuje obowiązku Inwestorki uzgodnienia zamierzenia z właścicielem (użytkownikiem gruntu stanowiącego obszar kolejowy) stosownie do wymogów ustawy w świetle § 34 m.p.z.p. Skarżąca wskazała także na pozorność rokowań i nieprawidłowości w ich przeprowadzeniu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Uczestniczka postępowania, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Oświadczyła, że argumentacja Organu odwoławczego zawarta w odpowiedzi na skargę jest całkowicie trafna i w pełni ją popiera. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji wynikające z treści art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji nie naruszają prawa. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Wobec tego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: 1) planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.; 2) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego nieruchomości, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu przepisów u.g.n. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Definicję inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.), zgodnie z którym są nią działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.). Dla kwalifikacji danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego wymagane jest aby spełnione zostały łącznie dwie przesłanki, tj. przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. oraz podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne, krajowe bądź metropolitalne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r., II OSK 648/09 oraz z 5 lipca 2011 r., II OSK 672/11 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Niewątpliwie cel inwestycji polegającej na realizacji podziemnej sieci elektroenergetycznej 20kV, w ramach zadania przebudowy linii napowietrznej sN[...] , mieści się w celu określonym w art. 6 ust. 2 u.g.n. Inwestycja posiada przy tym charakter co najmniej lokalny, gdyż łączyć będzie sieć 20 kV dzielnicy [...] z siecią 20kV na terenie miejscowości [...]. Budowa sieci podziemnej zwiększy zatem pewność zasilania mieszkańców obu miejscowości oraz wpłynie na zmniejszenie przerw w dostawie energii elektrycznej dla mieszkańców (uzasadnienie wniosków Uczestniczki postępowania o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.). Ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości gruntowych będących w użytkowaniu wieczystym Skarżącej są zgodne z ustaleniami m.p.z.p., w szczególności z § 10 ust. 1 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a), § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 10 ust. 5 pkt 1 i 2 w związku z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a). Jak ustaliły organy działki nr[...] , [...] i [...], w części na której realizowana będzie inwestycja, położone są na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 1KK. Dla terenów oznaczonych symbolem 1KK ustalono przeznaczenie podstawowe jako teren kolejowy (§ 34 ust. 1 m.p.z.p.). Nadto wskazano, że parametry i wskaźniki oraz zasady zagospodarowania powinny być zgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (§ 34 ust. 2 m.p.z.p.). W obszarze objętym m.p.z.p. - w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej - ustala się, że przebieg sieci infrastruktury technicznej należy realizować w liniach rozgraniczających ulic. Jednakże dopuszcza się prowadzenie sieci infrastruktury technicznej inaczej niż w liniach rozgraniczających ulic jeśli jest to technicznie uzasadnione i nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu (§ 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 pkt 3 lit. a) m.p.z.p.). Nadto w § 10 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. nakazuje realizację nowobudowanych sieci infrastruktury technicznej wyłącznie jako podziemnych z zastrzeżeniem pkt 3 lit. a). W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w § 10 ust. 5 pkt 1 i 2 m.p.z.p. ustala się: 1) modernizację i rozbudowę istniejącego systemu sieci o nowe elementy stacyjne i liniowe średniego i niskiego napięcia w dostosowaniu do występującego zapotrzebowania mocy, lokalizację należy realizować w ramach dopuszczalnego przeznaczenia terenów; 2) prowadzenie linii zasilających SN i nN wzdłuż granic nieruchomości oraz w obrębie linii rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, ciągów pieszych i ścieżek rowerowych w sposób nie ograniczający możliwości realizacji podstawowego przeznaczenia terenu; 3) realizację sieci transformatorowych wbudowanych w budynki lub jako podziemne i nadziemne. Uczestniczka postępowania wskazała na brak możliwości technicznych realizacji inwestycji w liniach rozgraniczających ulic z uwagi na obecność innej infrastruktury (w tym należącej do Skarżącej), ukształtowanie terenu oraz zadrzewienie, na dowód czego przedłożyła projekt budowlany usytuowania sieci uzbrojenia terenu wraz z rysunkami technicznymi. Uczestniczka postępowania wykazała zatem z jakich powodów inwestycja nie może być przeprowadzona w liniach rozgraniczających ulic. Nie jest zatem zasadny zarzut Skarżącej, że brak jest technicznego uzasadnienia co do zastosowania wyjątku z § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. Inwestorka wyjaśniła także, że planowany przebieg podziemnej sieci kablowej nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu jako terenów kolejowych. Powołując się na ww. projekt budowlany, opisała szczegółowo rodzaj i przebieg prac oraz sposób ułożenia okablowania. W tych okolicznościach za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut, że brak jest dokumentacji inwestorskiej potwierdzającej, że realizacja inwestycji zgodnie z wnioskiem Inwestorki nie spowoduje ograniczenia przeznaczenia podstawowego działek będących w użytkowaniu wieczystym Skarżącej. Okoliczność, że sporna inwestycja nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym, tj. nie służy do obsługi trakcji lub innych urządzeń kolejowych i nie ma żadnego funkcjonalnego związku z terenami kolejowymi, nie przesądza o niezgodności z m.p.z.p., gdyż wskutek posadowienia infrastruktury w postaci sieci podziemnej zasadniczo nie dochodzi do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu. Skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodu na twierdzenia Inwestorki. Uczestniczka postępowania przedłożyła także uzgodnienie z zarządcą infrastruktury kolejowej, jak tego wymaga § 119 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie. W tym miejscu wskazać należy, że zachowanie wymagań z § 119 ust. 3 i ust. 4 ww. rozporządzenia dotyczących sieci i instalacji usytuowanych na obszarze kolejowym nie jest badane na etapie postępowania prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n. Kwestie te powinny być przedmiotem badania na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W końcu należy podnieść, że dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym nie jest konieczne zaznaczenie konkretnego przebiegu danej infrastruktury w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie przepisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu. Co więcej im bardziej ogólne postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 października 2014 r., I OSK 537/13; 17 stycznia 2018 r., I OSK 1683/17; 23 października 2014 r., I OSK 537/13; 26 stycznia 2022 r., I OSK 920/21 – opubl. w CBOSA). Do precyzyjniejszych unormowań w planach miejscowych dochodzi z reguły, gdy sieci infrastruktury technicznej dotyczą urządzeń o wielkim zasięgu oddziaływania na otoczenie, w tym wymagających pasów ochronnych bądź pasów technologicznych. W przypadku sieci podziemnych trudno wymagać precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2014 r., I OSK 537/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 marca 2016 r., II SA/Gl 1167/15 – opubl. w CBOSA). Wobec powyższego należy wskazać, że zarzuty skargi dotyczące niezgodności inwestycji z m.p.z.p. mają charakter wyłącznie polemiczny i nie odnoszą się do zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego przed wystąpieniem o ograniczenie korzystania z nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym Skarżącej, Uczestniczka postępowania wyczerpała wymóg uprzedniego przeprowadzenia rokowań, jak wymaga tego art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. Rokowania, o jakich mowa w ww. przepisach, nie są czynnościami sformalizowanymi i z tego względu mogą być prowadzone w dowolnej formie. Nie ma przeszkód aby inwestor zaproponował właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie mieści się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2020 r., I OSK 999/19 opubl. w CBOSA). Obowiązek przeprowadzenia rokowań nie oznacza konieczności osiągnięcia wspólnego, zgodnego stanowiska stron. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, uwzględniając treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., zobowiązany jest jedynie zbadać, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji. Nie podlega kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak: dobra albo zła wiara inwestora czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 października 2017 r., I OSK 3182/15 i 14 lipca 2021 r., I OSK 358/21, opubl. w CBOSA). Wobec tego brak zgody właściciela na realizację prac oznacza nie tylko stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań bądź oświadczył wprost, że nie wyraża zgody na realizację inwestycji. Niemożność uzyskania zgody właściciela ma miejsce także w sytuacji, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca dążyła jedynie do tego, by Uczestniczka postępowania przyjęła jej warunki określone w regulaminie udzielania zgód, nie wyrażała woli negocjacji warunków przedstawionych przez Inwestorkę. Z kolei Inwestorka zaproponowała warunki porozumienia znacząco odbiegające od oczekiwań finansowych Skarżącej. Nie oznacza to jednak, że rokowania były pozorne. Okoliczność, że stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku wypracowania wspólnego stanowiska. Wobec powyższego należy uznać, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., w tym wynikającymi z art. 6-8 i art. 11 k.p.a. Organy kompleksowo zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego sprawy i istotnych okoliczności, a następnie dokonały jego oceny, która nie przekracza granic wyznaczonych w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.