II SA/Gl 434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. Upomnieniem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W.( dalej PINB) wezwał aktualnie skarżącego P. G. do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem. W szczególności zaś wezwał on do dobrowolnego wykonania, w terminie 7 dni, rozbiórki płyty tarasowej w pasie o szerokości 2,80 m od linii granicznej z działką sąsiadów A. i M. P. . Piśmie tym wskazano, że obowiązek ten został nałożony decyzją PINB z dnia [...]r., nr [...]. Jednocześnie organ pouczył zobowiązanego, że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne i zastosowana kara finansowa w celu przymuszenia. Wobec niewykonania w zakreślonym terminie opisanego obowiązku PINB sporządził w dniu [...]r. tytuł wykonawczy nr [...], który opatrzył klauzulą o skierowaniu go do egzekucji. Następnie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], PINB nałożył na zobowiązanego P. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł oraz nakazał uiszczenie tej grzywny w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem jej ściągnięcia w trybie egzekucji należności pieniężnych. Tytuł egzekucyjny wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia doręczono skarżącemu w dniu [...]r. Pismem z dnia [...]r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie sposobu prowadzenia przez organ egzekucji. Zarzucił zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niewykonalność egzekwowanego obowiązku. Ponadto zobowiązany wniósł na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej w skrócie u.p.e.a. ) o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów. Uzasadniając wniesione zarzuty podniósł, że nałożona grzywna jest znacznie wyższa niż wartość egzekwowanego obowiązku i nie uwzględnia jego możliwości finansowych. Organ nie wyjaśnił także przesłanek na jakich się oparł organ ustalając maksymalną wysokość grzywny, co oznacza całkowitą dowolność w posługiwaniu się tym środkiem egzekucyjnym. Zastosowany środek powinien bowiem z jednej strony zapewniać efektywność egzekucji, a z drugiej strony być jak najmniej dolegliwym dla zobowiązanego. Ustalając wysokość nałożonej grzywny organ nie sprawdził także, że zobowiązany złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w części, która nie została uchylona wyrokiem WSA. Rozwijając drugi z podniesionych zarzutów zobowiązany wskazał na techniczną niewykonalność obowiązku, bowiem taras, który został objęty nakazem rozbiórki jest bezpośrednio związany z murem granicznym i stanowi z nim jedną całość techniczną, a jego rozbiórka spowoduje zawalenie się muru. Okoliczność ta spowoduje zaś naruszenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartego w wyroku, którym uchylono w części stanowiącą tytuł egzekucyjny decyzję PINB. Wyrokiem tym WSA w Gliwicach wstrzymał bowiem wykonanie obowiązku w części dotyczącej rozbiórki muru. Tym samym w oparciu o wyrok WSA w Gliwicach stwierdzający, że mur graniczny został postawiony legalnie, powstał nowy stan faktyczny i prawny, czego nie uwzględnił organ egzekucyjny. Stwierdził ponadto, że zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej [...]WINB) z wnioskiem o zmianę terminu rozbiórki tarasu. Z uwagi na odmowę uwzględnienia tego wniosku wniósł także odwołanie do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej [...]INB), a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Złożył także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Postanowieniem z dnia [...]r. PINB uznał wniesione zarzuty za niezasadne oraz odmówił wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym spełnienia obowiązku wynikającego z prawa budowlanego organ ma do wyboru zastosowanie jednego z dwóch środków egzekucyjnych, a to grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Ocena dolegliwości zastosowania tych środków pozostawiona jednak została organowi egzekucyjnemu. Zgodnie z art. 121 u.p.e.a. wysokość nałożonej grzywny nie może przekraczać 10 000 zł. Ustalając grzywnę w tej wysokości kierował się zaś zasadą celowości i skuteczności. Zauważył także, że obowiązany kwestionując wysokość nałożonej grzywny nie przytoczył żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na inną jej wysokość i ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie jest w stanie jej uiścić. PINB podkreślił także, że w razie wykonania egzekwowanego obowiązku nałożona lecz nieściągnięta grzywna podlega umorzeniu, a zależy to tylko od zobowiązanego. W zażaleniu na to postanowienie P.G. podtrzymał swoje zarzuty podniesione już przed organem egzekucyjnym oraz ich uzasadnienie. Ponownie domagał się także wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. [...]WINB utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W podstawie prawnej organ wyższego stopnia wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. i art. 33 pkt 3 i pkt 8 tej ustawy. W uzasadnieniu podniósł, że nie jest uzasadniony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Grzywna ta jest bowiem jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, a jej wysokość jest zgodna z art. 121 § 2 u.p.e.a. Jednocześnie organ nadzoru zgodził się z żalącym, że wysokość wymierzonej grzywny wymagała uzasadnienia z uwagi na stosowane pomocniczo w postępowaniu egzekucyjnym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie mniej w jego ocenie wysokość grzywny wymierzonej przez organ egzekucyjny była uzasadniona z uwagi na długotrwałe niewywiazywanie się przez zobowiązanego z wykonania nakazu rozbiórki. Nie można także zasadnie mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy wykonanie obowiązku powoduje umorzenie nieściągniętej grzywny. Zdaniem [...]WINB nie można przychylić się również do sugestii zobowiązanego jakoby nałożony na niego obowiązek był niewykonalny, bowiem wiązałoby się to z naruszeniem wyroku WSA w Gliwicach. Zawarte w sentencji wyroku stwierdzenie o niewykonalności decyzji w uchylonej części odnosiło się bowiem do muru granicznego, a nie płyty tarasowej objętej egzekwowanym nakazem rozbiórki. W skardze P. G. domagał się uchylenie postanowienia [...]WINB w całości oraz wstrzymania wykonania rozbiórki. Zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W ocenie skarżącego zaskarżony akt został oparty na błędnych ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu podał, że organy nie wzięły pod uwagę, iż wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu egzekucyjnego doprowadzi do zawalenia się ściany (muru) podtrzymującej taras, a ściana ta wraz z tarasem stanowi jedną całość techniczną. P. G. kolejny raz zwrócił uwagę, że decyzje organów nadzoru budowlanego zostały uchylone przez WSA w Gliwicach w części dotyczącej wyburzenia muru. Podniósł, że rozebranie tarasu zniweczy wyrok WSA bowiem dojść może do zawalenie się muru. Skarżący zrelacjonował także swoje starania podejmowane w kierunku zmiany terminu rozbiórki tarasu, wskazał też, że w WSA w Warszawie pod sygnaturą VII SA/Wa 1977/09 zawisła jego skarga na decyzję [...]INB. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartych w niej zarzutów wskazał, że skarżący nieprawidłowo interpretuje wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 891/08, bowiem została nim utrzymana w mocy decyzja w części nakazującej rozbiórkę tarasu. Nieuzasadnione, zdaniem [...]WINB, były także zarzuty, co do braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie organ podtrzymał swoje stanowisko dotyczące wykonalności rozbiórki tarasu z możliwością zachowania muru granicznego i zgodności działań w tym zakresie z wyrokiem WSA w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący kontroli zaskarżonego postanowienia uznał bowiem, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że ramy prawne kontrolowanego postępowania wyznaczone zostały ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem poza zakresem rozważań należy pozostawić kwestie związane z toczącym się równolegle nadzwyczajnym postępowaniem przed organami nadzoru budowlanego. Zasygnalizować jedynie należy, że postępowanie to dotyczyło zmiany wynikającego z decyzji [...]WINB z dnia [...]r. terminu wykonania rozbiórki tarasu. W tej sprawie [...] WINB decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił zmiany swojej decyzji w tym żądanym zakresie, a orzeczenie to utrzymał w mocy [...]INB decyzją z dnia [...]r., nr [...]. Ostatnio wymieniony organ postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], odmówił także wstrzymania wykonania swojej decyzji. Skarga zaś P. G. na decyzję [...]INB z dnia [...] r. została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1977/09. Sąd ten postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalił również wniosek P. G. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] WINB z dnia [...]r., a postanowieniem z dnia [...]r. oddalił także wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji [...]INB z dnia [...]r. Oba te postanowienia zapadły w sprawie oznaczonej sygnaturą akt VII SA/Wa 1977/09. Wracając do rozważań dotyczących postępowania egzekucyjnego w administracji wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m. in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie do art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 , gdy wynikają one m.in. z decyzji właściwych organów. Egzekwowany w kontrolowanym postępowaniu obowiązek został nałożony decyzją PINB z dnia [...]r., nr [...]. Aktem tym nakazano skarżącemu, w terminie do [...]r., rozbiórkę usytuowanego na posesji przy ul. [...] w W. muru granicznego do wysokości 2,20 m, który został wybudowany od strony działki nr [1]. Ponadto na skarżącego nałożono również obowiązek rozbiórki płyty tarasowej w pasie o szerokości 2,80 m od linii granicznej ze wskazaną wyżej sąsiednią działką. Decyzją [...]WINB z dnia [...]r., nr [...], zmieniony został termin wykonania nałożonych obowiązków (do dnia [...]r.), a w pozostałej części decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. WSA w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt. 891/08, uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji w częściach dotyczących rozbiórki muru granicznego oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. W wyroku tym Sąd orzekł również, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części. Jak z powyższego wynika w obrocie prawnym pozostała decyzja PINB nakładająca na P. G. obowiązek rozbiórki płyty tarasowej w pasie o szerokości 2,80 m od granicy z sąsiednią działką. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego zostało poprzedzone upomnieniem z dnia [...]r., które PINB, stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. skierował do skarżącego. W świetle tego przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Poza sporem jest, że w dacie doręczenia skarżącemu upomnienia wskazany w nim obowiązek był od dawna wymagalny, a zobowiązany winien go wykonać do dnia [...] r. Wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków nałożonych decyzją administracyjną jest stosownie do przepisu art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. właściwy do orzekania organ I instancji za wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 4, który nie miał zastosowania w sprawie. W kontrolowanym postępowaniu organem tym był PINB. Z uwagi zaś na to, że egzekwowany obowiązek miał charakter niepieniężny PINB na mocy art. 20 § 1 pkt 4) u.p.e.a. wystąpił także w roli organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Stosownie natomiast do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej w analizowanym przypadku następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. W fazie wstępnej postępowania egzekucyjnego związanej z wystawieniem i doręczeniem tytułu wykonawczego zobowiązanym przysługuje środek prawny określony przez ustawodawcę mianem zarzutów. Wniesione zarzuty powinny być oparte na taksatywnie wyliczonych przesłankach określonych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że można je wnieść tylko z wymienionych w tym przepisie przyczyn. W kontrolowanej sprawie zobowiązany P. G. swoje zarzuty oparł na przepisach art. 33 pkt 5 i pkt 8 u.p.e.a. podnosząc zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz techniczną niewykonalność egzekwowanego obowiązku. Oceniając zasadność pierwszego z tych zarzutów wskazać należy, że organ egzekucyjny jest uprawniony wyłącznie do stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie. Winien on też, stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a., stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zdaniem skarżącego zastosowana w sprawie grzywna w celu przymuszenia naruszyła drugą z tych zasad. Dostrzec jednak trzeba, że zarzut ten, jak wynika z jego uzasadnienia, nie dotyczył niewłaściwego wyboru zastosowanego przez organ środka egzekucyjnego, bowiem jego uciążliwość skarżący postrzegał wyłącznie z punktu widzenia wysokości nałożonej grzywny. Nie wziął on przy tym pod uwagę, że egzekwując obowiązek rozbiórki płyty tarasu organ dysponował tylko dwoma środkami egzekucyjnymi, a to grzywną w celu przymuszenia oraz wykonaniem zastępczym. Zauważyć trzeba, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, który z tych środków egzekucyjnych jest mniej uciążliwy dla zobowiązanego pozostawiając tę ocenę organom egzekucyjnym. Dokonując wyboru środka egzekucyjnego organy winny zatem mieć każdorazowo na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględnić jego celowość i uciążliwość dla zobowiązanego (por. wyrok NSA z 15 listopada 2006 r. II OSK 1354/05, [w:] LEX nr 312009). W kontrolowanym postępowaniu objęty nakazem rozbiórki taras został dobudowany z jednej strony do budynku mieszkalnego, a z drugiej strony oparty na murze posadowionym w granicy działki. Okoliczność ta powoduje, że w toku robót rozbiórkowych mogło dojść do uszkodzenia nie tylko muru granicznego, na co zwracał uwagę skarżący (podnosząc tę okoliczność jako argument uzasadniający drugi zgłoszony przez niego zarzut), ale także istnieje niebezpieczeństwo uszkodzenia budynku mieszkalnego. Ze zrobionych przez organ egzekucyjny fotografii wynika również, że objęty nakazem rozbiórki taras pełni także rolę wiaty dla samochodów, co mogło dodatkowo komplikować jego rozbiórkę w trybie wykonania zastępczego. Wykonanie zastępcze pociąga także za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że grzywna w celu przymuszenia nie jest, jak stwierdził skarżący karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez groźbę dolegliwości finansowej, do określonego zachowania się. Wszystkie te okoliczności dowodzą, że wykonanie zastępcze nakazanej rozbiórki w sytuacji gdy zobowiązany jest w stanie sam wykonać egzekwowany obowiązek jest bez wątpienia bardziej dolegliwe niż zastosowanie grzywny w celu przymuszenia. Skład Sądu podziela także pogląd organu odwoławczego, że nie można zasadnie mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka w sytuacji, gdy wykonanie egzekwowanego obowiązku powoduje umorzenie nałożonych, a nieuiszczonych czy nieściągniętych grzywien (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Dodać tutaj trzeba, że zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, także grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. O zwrocie grzywien rozstrzyga zaś organ egzekucyjny w drodze postanowienia, przy czym w przypadku państwowych organów egzekucyjnych mogą one zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. dostrzec należy różnice w obowiązkach organów orzekających w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i orzekających w postępowaniu egzekucyjnym. Na różnice te zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że "wydając akt konkretyzujący uznaniowo prawo materialne, organ administracyjny w istocie ma obowiązek wyjaśnić kryteria, jakimi się kierował, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia. Natomiast inaczej rzecz się ma w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jedynym kryterium jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanej strony do wykonania obowiązku" ( por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, w LEX Nr 602159 ). Odnosząc się do opartego na przepisie art. 33 pkt 5 u.p.e.a. zarzutu niewykonalności egzekwowanego obowiązku podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów wskazujących na jego niezasadność. W pierwszym rzędzie nie było trafne stwierdzenie, że wykonanie rozbiórki płyty tarasu naruszy zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r. orzeczenie wydane w trybie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z tym przepisem rozstrzygnięcie w przedmiocie niewykonalności zaskarżonego aktu w jego uchylonej części utraciło moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Niezrozumiale dla Sądu jest także, w jaki sposób wyegzekwowanie nałożonego na skarżącego obowiązku stoi w kolizji z przywołanym wyrokiem WSA, skoro przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest obowiązek wynikający z tej części decyzji, na którą skarga została oddalona. Kolizji egzekwowanego obowiązku z rozstrzygnięciem zawartym w prawomocnym wyroku nie można dopatrywać się w niebezpieczeństwie związanym z możliwością naruszenia muru granicznego w trakcie rozbiórki płyty tarasu. Okoliczność ta nie powoduje bowiem niewykonalności egzekwowanego obowiązku. Do obaw związanych z możliwością uszkodzenia w trakcie robot rozbiórkowych muru granicznego w stosunku do którego uchylony został nakaz rozbiórki, sprowadzić należy także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, na których zostało oparte postanowienie. Odnosząc się do tych zarzutów zauważyć należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do unormowania wynikającego z art. 18 u.p.e.a., mają tylko odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym i to pod warunkiem, że przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Zwrócić należy także uwagę na przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. w którego świetle organ egzekucyjny jest uprawniony do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zatem badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, czego w gruncie rzeczy domagał się skarżący, wiązałoby się z niedopuszczalnym w postępowaniu egzekucyjnym wkraczaniem organu egzekucyjnego w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji i prawomocnym wyrokiem sądowym. Z opisanych powodów nie można było przyjąć, że zaskarżone postanowienie naruszało przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie o art. 151 P.p.s.a. skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.